Developing a Model for Promoting Safety Behaviors at work of Service Personnel at a Rajabhat University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were 1) to develop a model for promoting safety behaviors at work of service staff at Rajabhat University; and 2) to study the effectiveness of the model in promoting safety behaviors at work of service staff at Rajabhat University. This was a mixed-methods research combining qualitative and quantitative approaches. The study population consisted of 32 service staff members from Rajabhat University. The sample size was calculated using G*Power 3.1 with a reliability coefficient of 0.05 (α = 0.05). The study comprised two parts:
1) the development of a model for promoting safety behaviors at work, and 2) the effectiveness of the model. It was a quasi-experimental study, dividing the sample into two groups: an experimental group and a control group. The experimental group received an empowerment program to promote safety behaviors at work, while the control group did not. Outcomes were measured using a pre- and post-test method over a period of 4 weeks. The research results showed that 1) the model for promoting safety behaviors at work of service staff at Rajabhat University, developed from a study of the current problems, the collection of data on safety behaviors at work, and data from in-depth interviews with administrators, consisted of 4 main components: (1) a training course on safety knowledge in the workplace, (2) a safety behavior observation form, (3) video clips reviewing safety knowledge, and (4) the provision of personal protective equipment according to the risk characteristics of the work; and 2) the results of using the model for promoting safety behaviors at work of service staff at Rajabhat University showed that the experimental group had significantly higher scores in knowledge, perception, awareness, and safety behavior in the workplace than the control group (p<0.05), which indicated that the developed model can effectively create positive changes in safe work practices, reduce risky behaviors, and create an effective safety culture in the organization.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กนกวรรณ วรปัญญา, ศรีรัตน์ ล้อมพงศ์ และนันทพร ภัทรพุทธ. (2563). ผลของโปรแกรมการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อความปลอดภัยที่มีต่อพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานทำความสะอาดในโรงพยาบาลตติยภูมิแห่งหนึ่งของจังหวัดปทุมธานี. วารสารสาธารณสุขล้านนา, 16(1), 94–105.
กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม. (2568). รายงานสถานการณ์การประสบอันตรายหรือการเจ็บป่วยอันเนื่องมาจากการทำงาน พ.ศ. 2563–2567. กรุงเทพฯ : กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม.
กิตติยาวดี พุทธก้อม, ศรีรัตน์ ล้อมพงศ์ และนันทพร ภัทรพุทธ. (2566). การรับรู้และทัศนคติด้านความปลอดภัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตหมึกพิมพ์แห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรสาครในช่วงการระบาดของโควิด-19. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 18(1), 131–142.
ศิรินทร์ พฤกษ์พนา และคณะ. (2564). ผลของโปรแกรมกิจกรรมส่งเสริมความปลอดภัยด้วยเทคโนโลยีการสื่อสารผ่านสมาร์ทโฟนของพนักงานแปรรูปไม้ยางพารา. วารสารสาธารณสุขและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 4(3), 49–66.
Ajmal, M., Isha, A. S. N., Nordin, S. M. & Al-Mekhlafi, A.-B. A. (2022). Safety-management practices and the occurrence of occupational accidents: Assessing the mediating role of safety compliance. Sustainability, 14(8), 4569. https://doi.org/10.3390/su14084569
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Englewood Cliffs, NJ : Prentice Hall.
Cooper, M. D. (2000). Towards a model of safety culture. Safety Science, 36(2), 111–136. https://doi.org/10.1016/S0925-7535(00)00035-7
Geller, E. S. (2001). The psychology of safety handbook. Boca Raton, FL : CRC Press.
Green, L. W. & Kreuter, M. W. (2005). Health program planning: An educational and ecological approach. (4th ed.). New York : McGraw-Hill.
Navarro Claro, G. T., Bayona Soto, J. A. & Arévalo Ascanio, J. G. (2025). Impact of the occupational health and safety management system (OHSMS) on people management and organizational performance in the construction sector. Frontiers in Built Environment, 11, 1618356. https://doi.org/10.3389/fbuil. 2025.1618356
Neal, A. & Griffin, M. A. (2006). A study of the lagged relationships among safety climate, safety motivation, safety behavior, and accidents at the individual and group levels. Journal of Applied Psychology, 91(4), 946–953. https://doi.org/10.1037/0021-9010.91.4.946
Zhang, S., Li, Y., Liu, C., Wang, M. & Liu, J. (2022). How does leadership in safety management affect safety performance? A Case Study from Mining Enterprises in China. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(10), 6187. https://doi.org/10.3390/ijerph19106187
Zohar, D. (2010). Thirty years of safety climate research: Reflections and future directions. Accident Analysis & Prevention, 42(5), 1517–1522.https://doi.org /10.1016/j.aap.2009.12.019
