Development of an Internal Supervision Model for the 21st Century Based on the Four Sangahavatthu Principles for Small Schools Under Nakhon Si Thammarat Primary Educational Service Area Office 3
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the current state, desired state, and needs for internal supervision, 2) develop an internal supervision model for the 21st century based on the four Sangahavatthu principles, 3) implement the model on a trial basis, and 4) evaluate the model in small schools under Nakhon Si Thammarat Primary Educational Service Area Office 3. This mixed-methods research was conducted in four phases. In Phase 1, the current state and needs were studied with 242 school administrators and teachers selected through simple random sampling. The instrument was a five-point rating scale questionnaire with a reliability coefficient of .986. In Phase 2, the model was developed through interviews with 10 key informants and a connoisseurship seminar with nine experts. In Phase 3, the model was implemented for one month in 13 small schools with 117 supervised teachers. In Phase 4, the model was evaluated by 26 school administrators and supervisors. Data were analyzed using mean, standard deviation, the modified priority needs index (PNImodified), and content analysis. The results revealed the following: 1) The overall current state was at a moderate level ( = 2.57), while the desired state was at the highest level (
= 4.93). The aspect with the highest need was supervision practice (PNImodified = 0.960). 2) The model consisted of five components: principles, objectives, operational procedures, model evaluation, and conditions for success, with the four Sangahavatthu principles serving as the core principle. The operational procedures comprised four steps: studying problems, planning, conducting supervision, and evaluation. The accuracy (
= 4.92) and appropriateness (
= 4.97) of the model were at the highest level. 3) The supervised teachers’ overall satisfaction with the model was at the highest level. 4) The overall evaluation of the model was at the highest level (
= 4.61), with feasibility receiving the highest mean score (
= 4.70), indicating that the model can be used to improve internal supervision in small schools.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กัมพล ขันทะวงษ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในด้วยเทคนิคการนิเทศแบบชี้แนะสะท้อนคิดของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
กุญช์พิสิฎฐ์ คงนุรัตน์. (2565). รูปแบบการนิเทศภายในตามแนวคิดการจัดการเชิงกลยุทธ์เพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนให้มีทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน”. [วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จันตรา ชื่นใจ. (2560). สภาพ ปัญหา และความต้องการการนิเทศภายในโรงเรียนขนาดเล็ก. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จันตรา ชื่นใจ. (2566) รูปแบบการนิเทศภายในแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21 สำหรับโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
ดวงดาว อัครบดี. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศเพื่อเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ของนักเรียนระดับประถมศึกษา ในโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา. [การศึกษาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ทองคำ อำไพ. (2564). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาสำหรับสถานศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. [วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นงลักษณ์ วิรัชชัย, และสุวิมล ว่องวาณิช. (2548). การประเมินความต้องการจำเป็น. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2554). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 16). สหธรรมิก.
ยุทธศักดิ์ หาดเคลือบ. (2564). รูปแบบการนิเทศภายในของสถานศึกษาขนาดเล็กสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1. [วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
วาสนา ศรีมาศ. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อพัฒนาสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษา สำหรับโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา. [วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 3. (ม.ป.ป.). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566–2570) สพป.นครศรีธรรมราช เขต 3. [เอกสารอัดสำเนา].
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). รายงานการวิจัยและพัฒนารูปแบบการพัฒนาครูและผู้บริหารสถานศึกษาแบบใช้โรงเรียนเป็นฐานในโรงเรียนขนาดเล็กระยะที่ 2 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หน่วยศึกษานิเทศก์. (2556). คู่มือการนิเทศภายในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1–55.
Willer, R.H. (1967) Leader and Leadership Process. Irwin / McGraw-Hill.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). Harper and Row.