Developing Critical Thinking of Grade 4 Students Using a Creative Self-Directed Learning Model Combined with Simulations
Main Article Content
Abstract
This research aimed to develop the critical thinking of Grade 4 students using a creative self-directed learning model combined with simulations, with the target that 80 percent of the students would achieve a score of 75 percent or higher. The target group consisted of Grade 4/1 students at Ek Panya School, Somdet Subdistrict, Somdet District, Kalasin Province. This classroom action research employed the following data collection instruments: (1) lesson plans based on the creative self-directed learning model combined with simulations and (2) a critical thinking assessment form. The statistics used for data analysis were percentage, mean, and standard deviation, and the data were also analyzed through content analysis and presented through analytical description. The results revealed that, after learning through the creative self-directed learning model combined with simulations, 35 Grade 4 students passed the criterion, with an assessment result of 95.85 percent, which exceeded the 75 percent criterion and met the established target.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กนกอร กวานสุพรรณ์, อุษา ปราบหงส์ และสำราญ กำจัดภัย. (2560). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างทักษะการเรียนตามแนวการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองสำหรับนิสิตปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสกลนคร. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 11(2), 1-13. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JournalGradVRU/article/view/
97749
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
โกลัญญา สุวรรณเกิด. (2564). การออกแบบกระบวนการเรียนรู้การคิดอย่างมีวิจารณญาณผ่านการสตรีมเกมเพื่อพัฒนาและส่งเสริมความเข้าใจการคิดอย่างมีวิจารณญาณ [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. TU Digital Collections. https://ethesisarchive.library.tu.ac.th/thesis/2021/TU_2021_6319030166_15548_22119.pdf
จณิสตา สมบูรณ์. (2565). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะการนิเทศโดยการเรียนรู้แบบนำตนเองของศึกษานิเทศก์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร]. SNRU e-thesis. https://gsmis.snru.
ac.th/e-thesis/file_att1/2023020362632233104_fulltext.pdf
จิราพร ทาระกะจัด. (2566). การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาภาวะผู้นำตนเองของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร]. SNRU e-thesis. https://gsmis.snru.ac.th/e-thesis/thesis_detail?r=64421247110
ชมะนันท์ จันทร์เพชร. (2559). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เกี่ยวกับฟิสิกส์ในชีวิตประจำวันโดยใช้แนวคิดการศึกษานอกระบบโรงเรียนที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของเยาวชนศรีสะเกษ. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 11(4), 729-742. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/OJED/article/view/161393/116367
ทิศนา แขมมณี. (2567). 14 วิธีสอนสำหรับครูมืออาชีพ (พิมพ์ครั้งที่ 15). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประภาทิพย์ ภูนคร. (2555). ผลของการใช้เทคนิค Five-step model ที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 5 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. คลังปัญญาจุฬาฯ. https://doi.org/10.58837/CHULA.
THE.2012.103
พิชาภา ด้วงสงค์. (2565). การพัฒนาความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เรื่อง สารรอบตัว โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับผังกราฟิก [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร]. SNRU e-thesis. https://gsmis.snru.ac.th/e-thesis/thesis_
detail?r=62421238212
ภาสิต ศิริเทศ และณพวิทย์ ธรรมสีหา. (2562). ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนเองกับพฤติกรรมการดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลทหารบก, 20(2), 58–65. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/185482
วุฒิภัทร เอี่ยมมีชัย, และ คณิน ดาษถนิม. (2568). การประยุกต์ใช้ Plus-delta Worksheet ในการเรียนโดยใช้สถานการณ์จำลอง. วารสารเวชบันทึกศิริราช, 18(3), 159–164. https://doi.org/10.33192/smb.v18i3.272327
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่เสริมสร้างทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์. บริษัท เอส. บี. เค. การพิมพ์.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2560). มาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด. https://academic.obec.go.th/images/document/1559639270_d_1.pdf
อนุธิดา ศรีนพรม และสัจธรรม พรทวีกุล. (2566). การพัฒนาความสามารถการจัดการเรียนรู้แบบนำตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 5(3), 65–77. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/
JAPDEAT/article/view/266718
อรอนงค์ เมืองคง. (2565). การวิจัยปฏิบัติการเพื่อพัฒนาความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณและความสามารถในการแก้ปัญหา ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานตามแนวคิดสะเต็มศึกษา เรื่อง ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร]. NU Intellectual Repository. https://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/handle/123456789/5056
อารี ภาวสุทธิไพศิฐ. (2554). การเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองของผู้ที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. SU SURE. https://sure.su.
ac.th/xmlui/handle/123456789/11286?attempt=2&&locale-attribute=th
Ennis, R. H. (1990). The extent to which critical thinking is subject-specific: Further clarification. Educational Researcher, 19(4), 13–16. http://dx.doi.org/10.
3102/0013189X019004013