บริบทของแรงงานไทยตั้งแต่ในอดีตจนถึงก่อน การเปลี่ยนแปลงการปกครองปี พ.ศ.2475

บทคัดย่อ

บริบทของแรงงานไทยตั้งแต่ในอดีตจนถึงก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครองปีพ.ศ.2475 ด้วยโครงสร้างของสังคมไทยมีการแบ่งคนออกเป็น 2 ชนชั้นคือชนชั้นปกครองและชนชั้นใต้ปกครอง จึงส่งผลให้เกิดระบบศักดินาที่เป็นรูปแบบกำหนดความแตกต่างฐานะของคนในอาณาจักรและเพื่อใช้เป็นหลักในการปฏิบัติต่อกันของคนในสังคม รัฐจึงได้วางระบบการเกณฑ์แรงงานเพื่อควบคุมกำลังคนเพื่อป้องกันการขาดแคลนแรงงาน ทำให้เกิดการเกณฑ์แรงงานเพื่อทำหน้าที่ต่างๆตามนโยบายของรัฐ ด้วยสังคมไทยในอดีตมีลักษณะเป็นสังคมเกษตรกรรมที่ต้องใช้แรงงานเป็นจำนวนมากเพื่อร่วมกันทำการผลิตและทางด้านต่างๆ แรงงานจึงถือเป็นกำลังสำคัญของการทำงานตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันและระบบการเกณฑ์แรงงานจะผูกติดกับระบบการเมืองการปกครองในแต่ละยุคสมัยที่แตกต่างกันไป จวบจนกระทั่งเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุครัตนโกสินทร์ในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้มีการทำสนธิสัญญาบาวร์ริ่งทำให้เศรษฐกิจของประเทศเปลี่ยนจากระบบการค้าที่ผูกขาดกลายเป็นการค้าแบบเสรี จึงมีการหลั่งไหลเข้ามาของแรงงานต่างชาติที่เข้ามาขายแรงงาน ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ชนชั้นไพร่ผู้ใช้แรงงานได้สิทธิในการรับเงินค่าจ้างเฉกเช่นเดียวกับแรงงานต่างชาติ ถึงอย่างไรชนชั้นไพร่ผู้ใช้แรงงานก็ยังคงได้เพียงสิทธิในการได้รับค่าจ้างเท่านั้น เพราะภายใต้การปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อำนาจต่างๆล้วนผูกขาดอยู่กับชนชั้นปกครองเท่านั้น ฉะนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างชนชั้นจะเป็นไปตามบริบทของเศรษฐกิจและการเมืองในแต่ละห้วงเวลาที่จะส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างทางสังคม ซึ่งในบทความนี้จะชี้ให้เห็นว่าตัวแปรทั้ง 2 มีผลอย่างมากต่อบริบทของแรงงานไทยและสามารถใช้เป็นฐานสำหรับการวิเคราะห์และมองภาพในอนาคตได้