เมืองเชียงแสน เมืองสุวรรณโคมคำ : ความเชื่อมโยงทางพื้นที่และโบราณสถาน

Main Article Content

ภัทรีพันธุ์ พันธุ
เพ็ชรสวัสดิ์ กันคำ

บทคัดย่อ

การทำวิจัย ในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบรูปแบบทางศิลปกรรมของโบราณสถาน และศึกษาความเชื่อมโยงทางพื้นที่ของเมืองเชียงแสนและเมืองสุวรรณโคมคำ รวมถึงจัดทำสื่อสารสนเทศออนไลน์เพื่อเผยแพร่ข้อมูลสองภาษา (ไทย-ลาว) โดยจัดทำภาพจำลองสามมิติโบราณสถานที่อยู่ในเขตเมืองเชียงแสน จำนวน 8 แห่ง  และเมืองสุวรรณโคมคำ 4 แห่ง โดยมีหลักเกณฑ์ในการคัดเลือกแหล่งที่มาจากการทำแบบประเมินและคัดเลือกโดยผู้เชี่ยวชาญ ร่วมกับการศึกษาข้อมูลจากเอกสารทางวิชาการ งานวิจัย รายงานการขุดค้น และการสัมภาษณ์ รวมถึงการเชื่อมโยงกับเจดีย์ในเขตเมืองเชียงแสนและเมืองสุวรรณโคมคำ แล้วนำมาเปรียบเทียบข้อมูลทางศิลปกรรม รวมถึงสภาพพื้นที่เพื่อให้ได้ความเชื่อมโยงระหว่างสองพื้นที่ 


ผลการศึกษาสามารถอธิบายถึงการเปรียบเทียบรูปแบบทางศิลปกรรมของโบราณสถาน ที่นำไปสู่ความเชื่อมโยงของพื้นที่บริเวณเมืองเชียงแสนและเมืองสุวรรณโคมคำ ซึ่งจากการวิเคราะห์แผนที่ร่วมกับรูปแบบทางศิลปกรรมของโบราณสถานทั้งสองฝั่งโขงนั้นจะเห็นความสอดคล้องกันมาตั้งแต่ในยุคแรกของการก่อตั้งเมืองเชียงแสน ความสัมพันธ์ระหว่างสองเมืองนี้ยังคงมีความใกล้ชิดกันมาก ดังนั้นการปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองฝั่งโขงนี้จึงทำให้เกิดการรับส่งอิทธิพลให้แก่กันมาเป็นเวลานานแล้ว ทั้งนี้สามารถนำข้อมูลดังกล่าวมาจัดทำสื่อสารสนเทศในโปรแกรม WIX แบบ 2 ภาษา คือ ภาษาไทยและภาษาลาว โดยในฐานข้อมูลจะประกอบไปด้วย 4 ส่วนคือ 1) ประวัติของโบราณสานที่ศึกษาทุกแห่ง 2) ภาพถ่ายแบบ 360 องศา 3) แผนที่และ 4) พิกัดดาวเทียม เพื่อเผยแพร่ข้อมูลให้สาธารณชนรับทราบมากยิ่งขึ้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พันธุ ภ., & กันคำ เ. (2023). เมืองเชียงแสน เมืองสุวรรณโคมคำ : ความเชื่อมโยงทางพื้นที่และโบราณสถาน. วารสารนิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 7(2), 169–192. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/lawcrru/article/view/259949
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ทวีศิลป์ สืบวัฒนะ. แนวคิดและแนวทางการศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: อินทนิล, 2554.

ธรรมนูญ โรจนะบุรานนท์. นโยบายและผลกระทบทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีต่อการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชวนพิมพ์, 2531.

ธาดา สุทธิธรรม. ทฤษฎีและแนวปฏิบัติการอนุรักษ์อนุสรณ์สถานและแหล่งโบราณคดี. กรุงเทพมหานคร: บริษัท หิรัญพัฒน์ จำกัด, 2533.

ภัทรีพันธุ์ พันธุ. ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเมืองโบราณเวียงเชียงแสน: มรดกชาติ. (รายงานการวิจัย). เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 2559.

วิวรณ์ สีหนาท. “การศึกษาแนวทางการพัฒนาอาคารเพื่อการอนุรักษ์ชุมชนในพื้นที่ลุ่มคลอง กรณีศึกษา : คลองอ้อมนนท์และคลองบางกอกน้อย จังหวัดนนทบุรี.” วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต การวางแผนภาคและเมือง สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าคุณทหารลาดกระบัง, 2546. อ้างถึงใน Feilden and Jokilehto. Management Guidelines for World Cultural Heritage Sites. Rome: ICCROM, 1998.

สายันต์ ไพรชาญจิตร์. การฟื้นฟูพลังชุมชนด้วยการจัดการทรัพยากรทางโบราณคดีและพิพิธภัณฑ์ : แนวคิด วิธีการ และประสบการณ์จากจังหวัดน่าน. กรุงเทพฯ: โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข, 2547.

Roy Worskett. The character of towns: an approach to conservation. London: Architectural P, 1969.

สมคิด จิระทัศนกุล. “พระอุโบสถและพระวิหารในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว.” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตภาควิชาศิลปสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2533.

ชำนาญ เชาวกีรติพงศ์. แนวคิดเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของไทย (เอกสารประกอบการสอนวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2534.