การพัฒนารูปแบบการสอนโดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้จากตัวแบบร่วมกับ แนวคิดการถ่ายโยงการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการปรึกษาสำหรับครู ของนักศึกษาหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการสอนโดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้จากตัวแบบร่วมกับแนวคิดการถ่ายโยงการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาทักษะการปรึกษาสำหรับครู 2) ศึกษาผลของการใช้รูปแบบการสอนโดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้จากตัวแบบร่วมกับแนวคิดการถ่ายโยงการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการปรึกษาสำหรับครู กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตชลบุรี จำนวน 52 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบประเมินทักษะการปรึกษาสำหรับครู และรูปแบบการสอนโดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้จากตัวแบบร่วมกับแนวคิดการถ่ายโยงการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการปรึกษาสำหรับครู วิเคราะห์ข้อมูลโดยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำสองทาง และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ได้แบบประเมินทักษะการปรึกษาสำหรับครู 22 ข้อ มีค่าความเที่ยงทั้งฉบับเท่ากับ .74 2) ได้รูปแบบการสอนโดยใช้ทฤษฎีการเรียนรู้จากตัวแบบร่วมกับแนวคิดการถ่ายโยงการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการปรึกษาสำหรับครู ผ่านเกณฑ์การตรวจสอบคุณภาพ จำนวน 6 แผน มี 5 ขั้นการสอน คือ 2.1) ขั้นกระบวนการความใส่ใจ 2.2) ขั้นกระบวนการจดจำ 2.3) ขั้นกระบวนการแสดงพฤติกรรมเหมือนตัวอย่าง 2.4 ขั้นกระบวนการจูงใจ 2.5) ขั้นการถ่ายโยงการเรียนรู้สู่สถานการณ์อื่น 3) ผลของการใช้รูปแบบการสอนฯ ประกอบด้วย 3.1) วิธีการทดลองกับระยะเวลาของการทดลองมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3.2) กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยสูงขึ้นกว่ากลุ่มควบคุมทั้งในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผล 3.3) กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผลสูงขึ้นกว่าระยะก่อนการทดลอง ผลการวิจัยนี้สามารถนำไปเป็นแนวทางในการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการปรึกษาสำหรับครูของนักศึกษาหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิตได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมล โพธิเย็น. (2564). การให้การปรึกษาทางจิตวิทยา: เครื่องมือสำคัญในการแก้ปัญหาผู้เรียน.
วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 19(2), 11-27.
กานดา จรดล. (2542). ผลการใช้กระบวนการฝึกอบรมตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้ทางปัญญาเชิงสังคม
ของแบนดูราที่มีต่อการเสริมสร้างสมรรถภาพการสอนสำหรับครูประถมศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชุติมา สุรเศรษฐ. (2564). การปรึกษาเชิงจิตวิทยาสำหรับครู. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ชนาธิป บุบผามาศ. (2566). การพัฒนาทักษะการสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักศึกษาครูปฐมวัย
ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมเป็นฐาน. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์,
(3), 63-78.
ณัฐิกานต์ รักนาค. (2552). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดการถ่ายโยงการ
เรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์ด้านการแก้ปัญหาการให้
เหตุผล และการเชื่อมโยงของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ประสพชัย พสุนนท์. (2558). ความเที่ยงตรงของแบบสอบถามสำหรับงานวิจัยทางสังคมศาสตร์.
วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 18(1), 375-396.
พัชราภรณ์ ทัพมาลี, สุวิมล ว่องวาณิช และดวงกมล ไตรวิจิตรคุณ. (2564). การวิจัยประเมิน
ความต้องการจำเป็นด้านการถ่ายโยงการเรียนรู้ด้านการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน
ของครู. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 27(1), 202-219.
มณีรัศมิ์ พัฒนสมบัติสุข. (2564). การตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวิจัยทางการพยาบาลและ
สังคมศาสตร์. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและวิทยาลัยการสาธารณสุขภาคใต้. 8(2),
-343.
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. (2563). หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาพลศึกษา
(หลักสูตรปรับปรุง 2563). [Online]. Retrieved from January 12, 2024
วรางคณา โสมะนันทน์. (2562). การพัฒนาชุดฝึกอบรมทักษะการปรึกษาเชิงจิตวิทยาเบื้องต้นสำหรับ
ครูประจำชั้นระดับมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(1), 315-
สุพิศ มีทรัพย์มั่น และจักรกฤษณ์ จันทะคุณ. (2566). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้การงานอาชีพ
ตามทฤษฎีการเรียนรู้ทางปัญญาสังคมเพื่อเสริมสร้างความรู้และแรงจูงใจสู่การเป็นผู้
ประกอบการสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 5(2),
-284.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2564). จิตวิทยาการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อังคณา อ่อนธานี. (2562). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา
ที่เสริมสร้างความสามารถในการฟันฝ่าอุปสรรค (AQ) สำหรับนักศึกษาครู. วารสาร
ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 326-341.
อัธยา เมิดไธสง. (2566). การพัฒนารูปแบบการสอนสังคมศึกษาโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบ
ร่วมมือเพื่อส่งเสริมทักษะทางสังคมของนักศึกษาครู. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ,
(2), 94-107.
อรอุมา พันธ์เกตุ. (2565). การพัฒนาความรู้ในเนื้อหาผนวกวิธีการสอนของนักศึกษาครูชีววิทยาด้วย
รูปแบบการเรียนรู้ผ่านกรณีศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 42(2), 38-53.
Bandura, A. (1963). Social learning and personality development. New York :
Holt Rinehart and Winston.
Bandura, A. (1971). Social Learning Theory. New York : General Learning Press.
Bandura, A. (1988). Social cognitive theory and social referencing. In S. Feinman, Social
referencing and social construction of reality. New York : Plenum.
Drowatzky, J. N. (1975). Motor learning principle and practice. Minneapolis : Burgess.
Ebel, R. L. & Frisbie, D.A. (1986). Essential of Education Measurement. (4th ed).
Englewood Cliffs, New Jersey : Prentice Hall.
Gagne, (1970). The Cognitive of Learning. (2nd Ed). New York : Holt Rinehart and
Winston.Inc.
Howell, D. C. (2013). Statistical methods for psychology. (8th ed). Pacific Grove,
Wadsworth. New York : Cengage Learning.
Ketuman, P. & Kooptiwut, S. (2001). Siriraj Medical Counseling Checklist. Faculty of
Medicine Siriraj Hospital Mahidol University. Retrieved from
https://psyclin.co.th/new_page_68.htm
Santrock, J.W. (2010). Child Development: An Introduction. (13th ed). New York :
McGraw-Hill Education.
