ความผูกพันต่อองค์กรของพนักงาน กรณีศึกษาบริษัทธุรกิจ อุตสาหกรรมปิโตรเคมีแห่งหนึ่งในจังหวัดระยอง

Main Article Content

สมศักดิ์ รัตนจารุเรือง
วทัญญู สุวรรณเศรษฐ
เขมญา คินิมาน

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสิ่งจูงใจที่สนับสนุนความผูกพันต่อองค์กรและแนวทางการพัฒนาความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานระดับปฏิบัติการในบริษัทธุรกิจอุตสาหกรรมปิโตรเคมีแห่งหนึ่งในจังหวัดระยอง โดยใช้แนวคำถามเป็นเครื่องมือวิจัย สัมภาษณ์กลุ่มผู้ให้ข้อมูล จำนวน 15 คน คือ กลุ่มตำแหน่งวิศวกร ฝ่ายซ่อมบำรุง จำนวน 5 คน และกลุ่มตำแหน่งนักเคมี ฝ่ายผลิต จำนวน 10 คน โดยผู้วิจัยคัดเลือกกลุ่มตำแหน่งงานที่มีอายุงานระหว่าง 1-5 ปี เก็บข้อมูลเชิงลึกด้วยการสัมภาษณ์ผลการวิจัย พบว่า สิ่งจูงใจที่สนับสนุนความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานระดับปฏิบัติการในบริษัทธุรกิจอุตสาหกรรมปิโตรเคมีแห่งหนึ่งในจังหวัดระยอง ได้แก่ 1) ความก้าวหน้าและโอกาสในการพัฒนา 2) ผลประโยชน์ สวัสดิการและผลตอบแทน และ 3) ความเป็นหนึ่งเดียวและวัฒนธรรมองค์กร และแนวทางการพัฒนาความผูกพันต่อองค์กรของพนักงานระดับปฏิบัติการในบริษัทธุรกิจอุตสาหกรรมปิโตรเคมีแห่งหนึ่งในจังหวัดระยอง ได้แก่ 1) การสร้างความมั่นคงในอาชีพ 2) การส่งเสริมสวัสดิการและค่าตอบแทน และ 3) การเสริมสร้างวัฒนธรรมองค์กร

Article Details

ประเภทบทความ
Research Articles

เอกสารอ้างอิง

ชลภัสสรณ์ ศรีวรฉัตรภาธร. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจลาออกจากงานของพนักงานแผนกห่วงโซ่อุปทาน กรณีศึกษา บริษัทผู้ผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคแห่งหนึ่ง

ในเขตกรุงเทพมหานคร. Veridian E-Journal, 8(1), 185-200.

ณัฐวี โฆษะฐิ. (2560). ปัจจัยหลักที่ทำให้พนักงานคิดลาออกจากองค์กร. เข้าถึงได้จากhttp://www.asinconsulting.com/wp-content/uploads/2017/09/Article

ดิเรก สวัสดิ์ดรงค์. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านการปฎิบัติงาน ความผูกพันต่อองค์กรและประสิทธิภาพการปฎิบัติงานของพนักงานศูนย์บริการเชพโรเลต ในเขต กรุงเทพมหานคร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.

ธิดารัตน์ สินแสง และพีรพงษ์ ฟูศิริ. (2556). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของพนักงาน TMB ในเขตธุรกิจสมุทรปราการ. วารสารการเงินการลงทุน การตลาดและการบริหารธุรกิจ, 3(4), 63-77.

บุรฉัตร จันทร์แดง, คมสันต์ บุพตา และเสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร. (2561). กระบวนการบริหารทรัพยากรมนุษย์. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏ

มหาสารคาม, 5(1), 219-236.

ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2562). การจัดการพนักงานต่างวัฒนธรรมในยุคดิจิทัล 4.0. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(3), 284-297.

พรระวี บัวศรี. (2562). ความพึงพอใจในสวัสดิการของพนักงานบริษัทจาร์ดีนชินด์เล่อร์ (ไทย) จำกัด. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

วัชรินทร์ อินทพรหม (2560). การวิเคราะห์และการนำเสนอผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิง คุณภาพ. Academic Journal Phranakhon Rajabhat University, 10(2),

-333.

ศศิ อ่วมเพ็ง. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจลาออกของพนักงานระดับบังคับบัญชาสำนักงานบัญชีกลาง บริษัท ปูนซิเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน). การค้นคว้าอิสระ

ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อัครกิตติ์ พัฒนสัมพันธ์. (2561). ยกระดับองค์กรด้วยการบริหารจัดการคนเก่ง. วารสารวิทยาลัย พาณิชยศาสตร์บูรพาปริทัศน์, 13(2), 66-79.

Allen, N. J., & Meyer, J. P. (1990). The measurement and antecedents if affective, continuance and normative commitment to the organization. Journal ofoccupational Psychology, 63, 1-18.

Herzberg, F., Mausner. B., & Snyderman, B. (1959). The motivation to work. New York: McGraw-Wiler.