ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) ศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหาร 2) ศึกษาประสิทธิผลของสถานศึกษา 3) วิเคราะห์ผลกระทบของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ต่อความมีประสิทธิผลของสถานศึกษาในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ดเขต 3 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้บริหารและครู จำนวน 317 คน ซึ่งเลือกโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามขนาดของสถานศึกษา เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเที่ยงตรงระหว่าง 0.60-1.00 และค่าความเชื่อมั่นสำหรับตัวแปรทั้งสองอยู่ที่ 0.954 และ 0.830 ตามลำดับ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบมีขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาโดยรวมและในแต่ละด้านอยู่ในระดับมาก ประสิทธิผลของสถานศึกษาโดยรวมและในแต่ละด้านอยู่ในระดับมาก มีความสัมพันธ์ทางบวกระหว่างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์กับประสิทธิผลของสถานศึกษาในระดับสูงและมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ที่มีผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา ได้แก่ ด้านจินตนาการเชิงสร้างสรรค์ ความไว้วางใจ วิสัยทัศน์ และความยืดหยุ่น ซึ่งร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิผลได้ร้อยละ 64.20
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิตติกาญจน์ ปฏิพันธ์. (2556). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์: สิ่งที่ควรค่าสำหรับทุกคนในอนาคต. ขอนแก่น : คลังนานาวิทยา
กฤษพล อำระนันท์. (2558). การศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในอำเภอแม่วงค์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครสวรรค์ เขต 2. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
งามตา ธานีวรรณ. (2553). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษายโสธร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา
จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2556). การบริหารองค์การและบุคลากรทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : วี.พริ้นท์.
จันทรานี สงวนนาม. (2553). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. นนทบุรี: บุ๊คพอยท์
เฉลิมชัย หาญกล้า. (2559). การบริหารการศึกษา หลกัการ แนวคิด ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น .
ธีระ รุญเจริญ. (2554). กลยุทธ์การพัฒนาความเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว.
นเรศ บุญช่วย และคณะ. (2555). แผนกลยุทธ์เพื่อพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ : สุวรีิยาสาส์น.
พิมพ์พร จารุจิตร์. (2559). ภาวะผู้นำกับการบริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. (เอกสารประกอบการเรียนการสอน) คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
พสุ เดชะรินทร์. (2553). การวางแผนกลยุทธ์สำหรับนักการศึกษา. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2553). ผู้นำเชิงสร้างสรรค์ : กระบวนทัศน์ใหม่และผู้นำใหม่ทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภารดี อนันต์นาวี. (2557). หลักการ แนวคิด ทฤษฎีทางการบริหาร. พิมพ์ครั้งที่ 5 ชลบุรี: มนตรี.
วิมล จันทร์แก้ว. (2555). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานีเขต 3. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรังสิต.
วิราพร ดีบุญมี. (2556). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดเทศบาลนครขอนแก่น. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 8(3), 133-150.
ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร และคณะ. (2553). “ประสิทธิผลกระบวนการ : เป้าหมายสำคัญของการบริหารโรงเรียน,” วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 2(3) : 20-30.
สมชาย รุ่งเรือง และ ธีระวัฒน์ จันทึก. (2560) “รูปแบบการพัฒนาผู้นำสู่การสร้างแรงผลักดันเชิงสร้างสรรค์,”Veridian E-Journal ฉบับมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ. 9(1) : 33-36.
สุภาพ ฤทธิ์บำรุง. (2556). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อความมีประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 30. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สัมมา รธนิธย์. (2560). หลักทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : ข้าวฟ่าง.
Caldwell & Spinks. (1990). The self - managing school : Administrative science quarterly. London: Tayor and Francis Mimeographed.
Greenberg and Baron. (2008). Behavior in Organizations, 9th ed. Upper Saddle River, NJ : Pearson Education.
Sergio Vanni. (1991). The Principal ship : A Reflective Practice Perspective. 4th ed. Boston: Allyn & Bacon.
