การจัดการทางการสื่อสาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาการจัดการทางการสื่อสารซึ่งการจัดการทางการสื่อสารเป็นแนวความคิดที่เกิดจากการผสมผสานหลักการสื่อสารและการจัดการเข้าด้วยกันการจัดการทางการสื่อสารที่ถูกต้องและเหมาะสม ทั้งการวางแผน การดำเนินงาน การติดตามผล และการปรับปรุงการสื่อสารทุกรูปแบบอย่างให้เป็นระบบระเบียบ อีกทั้งยังเป็นกระบวนการที่สำคัญในการสร้างและรักษาความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างองค์กรและกลุ่มเป้าหมายการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพช่วยเสริมสร้างความเข้าใจที่ชัดเจนและลดความขัดแย้งในองค์กร
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤชณัท แสนทวี, ชัชฏา อัครศรีวร นากาโอคะ และภัทธิรา ธีรสวัสดิ์ (2566). แนวทางการจัดการสื่อสารในประเด็นปัญหาทางสังคมผ่านการตระหนักรู้ของนิสิตสาขาการสื่อสารเพื่อการจัดการนวัตกรรม. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 6(2), 49-70.
ณัฏฐ์ชุดา วิจิตนจามรี. (2558). การสื่อสารในองค์การ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธงชัย สันติวงษ์ และ ชนาธิป สันติวงษ์. (2542). องค์การกับการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธนัชชา ชิดชม. (2564). รูปแบบการสื่อสารในองค์กรเพื่อลดความขัดแย้ง และสร้างความไว้วางใจในการทำงานเป็นทีมของบุคลากรโรงพยาบาลเอกชน ABC ในจังหวัดสมุทรปราการ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธวัชชัย ปิยะวัฒน์ และ จันทวรรณ ปิยะวัฒน์. (2567). ทฤษฎีสื่อสาร. https://www.gotoknow.org/posts/491949.
พิริยา ศิริวรรณ. (2559). การสื่อสารภายในองค์กร (คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล) เรื่องที่ไม่อาจ มองข้าม. วารสารเวชบันทึกศิริราช งานวิชาการ สำนักงานคณบดี คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล, 9(1), 38-43.
ภรณ์ทิพย์ สิงห์นิล. (2559). การจัดการทางการสื่อสารของผู้บริหารเจนเนอเรชั่นวาย เพื่อสร้างการยอมรับจากบุคลากรภายในองค์การ. วารสารบัณฑิตศึกษา คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 1-19. http://203.131.210.100/ejournal/wp-content/uploads/2017/12/JCIS60043.pdf.
รุ่งรัตน์ ชัยสำเร็จ. (2558). การสื่อสารองค์กร : แนวคิดการสร้างชื่อเสียงอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพงษ์ โสธนะเถียร. (2563). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรงุเทพฯ: โรงพิมพ์มหารวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร และอรรถพร กงวิไล. (2550). สถานภาพองค์ความรู้ของการจัดการทางการสื่อสารในประเทศไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Argenti, P. A. (2007). Corporate Communication. McGraw-Hill.
Berlo, D. K. (1960). The Process of Communication: An Introduction to Theory and Practice. Holt, Rinehart, and Winston.
Cornelissen, J. (2020). Corporate Communication: A Guide to Theory and Practice. Sage Publications.
Grunig, J. E. (2008). Excellence in Public Relations and Communication Management. Lawrence Erlbaum Associates.
Hall, E. T. (1976). Beyond Culture. Anchor Books.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). "Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media." Business Horizons, 53(1), 59-68.
Mangold, W. G., & Faulds, D. J. (2009). "Social media: The new hybrid element of the promotion mix." Business Horizons, 52(4), 357-365.
Rogers, E. M. (1983). Diffusion of Innovations. Free Press.
Schramm, W. (1954). How Communication Works. University of Illinois Press.
Shannon, C. E., & Weaver, W. (1949). The Mathematical Theory of Communication. University of Illinois Press.
Smith, R. D. (2013). Strategic Planning for Public Relations. Routledge.
Wood, J. T. (2004). Communication in our lives (2nd ed.). Belmont, CA: Wadsworth.
