การบริหารสถานศึกษาแนวใหม่เพื่อเสริมสร้างทักษะแห่งโลกอนาคต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทางด้านเทคโนโลยี สังคม และเศรษฐกิจ เป็นแนวทางการบริหารที่เน้นการเสริมสร้างทักษะสำคัญในโลกอนาคต อาทิ ทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ ความคิดสร้างสรรค์ การทำงานร่วมกัน และการใช้เทคโนโลยี โดยการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการบริหาร การปรับหลักสูตรให้ยืดหยุ่น ตอบสนองต่อความต้องการของผู้เรียน และการสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการพัฒนาทักษะหลากหลาย ให้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงในสถานการณ์ใหม่ๆ แห่งโลกอนาคต เป็นการบริหารสถานศึกษาแนวใหม่ เพื่อเสริมสร้างทักษะแห่งโลกอนาคตที่มีความสลับซับซ้อนและสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาพลเมืองดิจิทัล การเปลี่ยนแปลงรูปแบบและวิธีการจัดการเรียนรู้การบริหารอย่างเหมาะสม เพื่อให้ผู้เรียนสามารถพัฒนาทักษะ ที่จำเป็นในการทำงานและการดำเนินชีวิตแห่งโลกอนาคตได้อย่างมีประสิทธิภาพ เป็นการพัฒนาครูผู้สอนและผู้บริหารให้สามารถปรับตัวและนำเทคโนโลยีมาใช้ในกระบวนการจัดการศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ การบริหารสถานศึกษาแนวใหม่จึงไม่เพียงเน้นความเป็นเลิศทางวิชาการ แต่ยังมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาทักษะที่จำเป็นสำหรับผู้เรียนเพื่อความสำเร็จในอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จันทรานี สงวนนาม. (2553).ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. นนทบุรี : บุ๊คพอยท์
ธีระ รุญเจริญ. (2550). ความเป็นมืออาชีพในการจัดการและบริหารการศึกษายุคปฎิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ : ข้าวฟ่าง.
บุญชม ศรีสะอาด (2563). การบริหารการศึกษาแบบองค์รวม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ : ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
พะยอม วงศ์สารศรี. (2534). การบริหารงานบุคคล. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์. พรานนกการพิมพ์.
วิโรจน์สารรัตนะ. (2553). แนวคิด ทฤษฎีและประเด็นเพือการบริหารทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: ทิพยวิสุทธิ์.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ และคณะ. (2556). ปฏิรูปการศึกษาขั้นพื้นฐานเพื่อการเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ : สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สมชาย จิตศิริ (2564). การประยุกต์ทฤษฎี TQM ในการพัฒนาการบริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมพงษ์ จิตต์ศิริ (2564). การบริหารสถานศึกษาตามสภาพการณ์: การประยุกต์ใช้แนวคิดในประเทศไทย. กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมาน อัศวภูมิ. (2553). การบริหารการศึกษาสมัยใหม่: แนวคิด ทฤษฎีและการปฏิบัติ. อุบลราชธานี : อุบลกิจออฟเซ็ทการพิมพ์.
สัมมา รธนิธย์. (2553). ทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ : ข้าวฟ่าง.
สำนักงานวิจัยและพัฒนาการศึกษา สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). การศึกษาไทยในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุรพงษ์ สุขอำนวย (2565). การบริหารสถานศึกษาแนวมีส่วนร่วมในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์สุโขทัย
เสนาะ ติเยาว์. (2551). หลักการบริหาร. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อำนวย มีราคา. (2566). การบริหารจัดการศึกษาสู่ความเป็นเลิศ. สกลนคร :สมศักดิ์การพิมพ์ กรุ๊ป.
Bass, B. M., & Avolio, B. J. (2021). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Sage Publications.
Deming, W. E. (2022). Out of the Crisis. MIT Press.
Fullan, M. (2014). Leading in a culture of change (Rev. ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass
Hill, L. A., Brandeau, G., Truelove, H. B., & Lineback, K. (2014). Collective genius: The art and practice of leading innovation. Boston, MA: Harvard Business Review Press.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2018). Educational Administration: Theory, Research, and Practice. McGraw-Hill Education.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art & practice of the learning organization. New York, NY: Doubleday.
World Economic Forum. (2020). The global competitiveness report 2020.https://www.weforum.org/reports/the-global-competitiveness-report-2020
