LEADERSHIP OF SCHOOL ADMINISTRATORS IN THE ERA OF COVID 19
Main Article Content
Abstract
School administrators are the main mechanism that is important to the success of problem solving and is an important human factor in building the effectiveness of an educational organization. Therefore, the search for executives who are ready in terms of maturity, characteristics, potential, knowledge and skills in the science and art of management, as well as having effective leadership is one of the imperatives. In addition, building leadership of existing executives to be able to adjust themselves in accordance with changes in ethics and legitimacy. Therefore, the study of concepts and theories on the nature of leadership is a necessary and critical factor for school administration which must be applied to suit the situation, especially in the epidemic situation of the Corona virus. School administrators need to have leadership, decision-making, and leadership in managing schools to overcome this crisis. School administrators must focus on using modern teaching materials so that students can learn anywhere and anytime by using technology in conjunction with real practice to help learners learn to complete the learning process for maximum benefit to learners.
Article Details
References
กันยา สรรพกิจโกศล. (2558). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำสู่โลกสากลของผู้บริหารบริษัทในกลุ่มอุตสาหกรรมส่งออกอาหารของประเทศไทย บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
กัมพล ธิติกร. (2551). ภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนตามการรับรู้และความคาดหวังของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาลำปาง เขต 1. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฎลำปาง.
เกรียงศักดิ์ วงศ์รัตนะ. (2557). รูปแบบพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.
โชษิตา ศิริมั่น. (2564). ทักษะการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหารในภาวะวิกฤตโควิด-19 ของสถานศึกษา ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2564, จาก http://journal.nmc.ac.th/th/admin/Journal/2564Vol14No1_
ทวีภรณ์ วรชิน. (2559). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
นิทัศน์ ศิริโซติรัตน์. (2559). หลักการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เนตร์พัฒณา ยาวิราช. (2552). ภาวะผู้นำและผู้นำเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชราภรณ์ ดวงชื่น.(2563). การบริหารจัดการศึกษารับความปกติใหม่หลังวิกฤตโควิด–19. สืบค้นเมื่อ 25 กรกฎาคม 2564, จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/view/243660.
ภารดี อนันต์นาวี. (2551). หลักการแนวคิด ทฤษฎีทางการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ : มนตรี.
พสุ เดชะรินทร์.( 2564). “ผู้นำที่ต้องการในยุคโควิด ควรเป็นอย่างไร”. สืบค้นเมื่อ 27 กรกฎาคม 2564, จาก https://www.bangkokbiznews.com/news/detail/921804
วิเลิศ ภูริวัชร. (2563). “ทักษะผู้นำ ฝ่า Covid-19 DOs & DON’Ts”. สืบค้นเมื่อ 27 กรกฎาคม 2564, จาก https://www.bangkokbiznews.com/news/detail/880785.
รัตนา กาญจนพันธุ์. (2563). การบริหารสถานศึกษาในสถานการณวิกฤตไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19). สืบค้นเมื่อ 20 กรกฎาคม 2564, https://so05.tci-thaijo.org/index.php/phdssj/article/download/248365/168949/.
ราชกิจจานุเบกษา. (2550). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. สืบค้นเมื่อ 20 กรกฎาคม 2564, จาก http://www.ombudsman.go.th/10/documents/law/Constitution2550.pdf
วิษณุ เครืองาม. (2554). เล่าเรื่องผู้นำ. กรุงเทพฯ : มติชน.
สัมฤทธิ์ กางเพ็ง และประยุทธ ชูสอน. (2557). ภาวะผู้นำแบบโลกาภิวัฒน์: แนวคิดและการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.