MANAGEMENT OF BUDDHIST LOCAL WISDOM OF WAT PHRA THAT RUANGRONG COMMUNITY MUEANG SISAKET DISTRICT SISAKET PROVINCE
Main Article Content
Abstract
This research article aims (1) To study the background and condition of the local Buddhist wisdom management of Wat Phra That Ruangrong community, Mueang Sisaket, District Sisaket Province (2) To study the management of Buddhist local wisdom of Wat Phra That Rueangrong community, Muang Sisaket District, Sisaket Province (3) To suggest the management of Buddhist local wisdom of Wat Phra That Ruangrong community, Mueang Sisaket District Sisaket Province. The study was done from a sample population of 20 people / person from a group of monks, village philosophers, community leaders and family groups. The study found that, the Management of Buddhist local wisdom of Wat Phra That Ruangrong community. It is a community-based management, that pushes for the community. It used the form of community enterprises to create the work out for Wat Phra That Ruangrong as an eco-tourism attraction. There is marketing promotion and public relations, it’s Focus on development by planning a cultural tourism management model that provides the community as a base for managing the restoration of local knowledge in various dimensions, such as knowledge of history, the Knowledge of cultural resources, knowledge of local wisdom, etc. In other words, it is a base for further development, such as extension of education, it created a workshop or conducted a local history course in an educational establishment to develop and enhance the knowledge of the cultural identity of the community, which will be beneficial to the strengthening of the community to realize and see the value of local wisdom management by using tourism as a tool to build the process of participation of people in the community to be strong focus on participation in local wisdom management for sustainable tourism management in the future.
Article Details
References
ธนจรส พูนสิทธิ์. (2541). การจัดการองค์การและการบริหาร. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
ธีระรัตน์ กิจจารักษ์. (2542). เอกสารคำสอนวิชาการบริหารการศึกษา. เพชรบูรณ์: คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฏเพชรบูรณ์.
บุญยืน งามเปรี่ยม และคณะ. (2559). “พุทธจริยศาสตร์การดำรงอยู่ของกลุ่มชาติพันธุ์สี่เผ่าใน จังหวัดศรีสะเกษ”. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธศาสนาในอาเซียน. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ธรรมสภา.
พระพงศ์พิสิฐ สุภาจาโร (สุระ). (2561). “บทบาทพระสงฆ์กับการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นวัดพระธาตุเรืองรอง อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ”. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพชรพร โชติวโร (อาษากิจ). (2545). “ศึกษากระบวนการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น : กรณีศึกษาวัดร่องเม็ง จังหวัดเชียงใหม่”. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาไพทูรย์ ปนฺตนนฺโท. (2550). การบริหารคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย ศรีปทุม.
พระอธิการศิริพงษา ภทฺทปญฺโญ (ธรรมกุล). (2561). “แนวทางการอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรม เชิงพุทธบูรณาการของชาวไททรงดำ ตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี”. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภัทรพร สิริกาญจน. (2540). หน้าที่ของพระสงฆ์ตามพุทธบัญญัติ : แนวคิดและบทบาทของ พระคำเขียน สุวัณโณ ในการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ศุภมาส เหล็นเรือง และคณะ. (2560). “ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการขับเคลื่อนสัมมาชีพชุมชน : กรณีศึกษา อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม”. รายงานการศึกษาเอกสารวิชาการ. สถาบันดำรงราชานุภาพ:กระทรวงมหาดไทย.
สุทัศน์ ประทุมแก้ว. ดร. และคณะ. (2562). “การพัฒนาผลิตภัณฑ์และส่งเสริมสัมมาชีพของหมู่บ้านรักษาศีล 5 ในจังหวัดศรีสะเกษ”. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
_______. (2561). “ศึกษาภูมิปัญญาด้านการผสมผสานความเชื่อและการประกอบพิธีกรรมของชุมชนสี่เผ่าในจังหวัดศรีสะเกษ”. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อัจฉรี จันทมูล และบุญชู ศรีเวียงยา. (2549). “ลวดลายและการพัฒนาศักยภาพภูมิปัญญาต่อการจัดการผ้าทอพื้นเมืองที่ส่งผลเสริมสร้างความเข้มแข็งและการพึ่งตนเองแก่ชุมชนท้องถิ่น : ศึกษากรณีผ้าลายสร้อยดอกหมากในจังหวัดมหาสารคาม”. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัย พุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.