CHARACTERISTIC AND FUNCTION OF “AGEDNESS” OF THE BODHISATTVA IN MAHAMAKUT BUDDHIST UNIVERSITY VERSION OF TRANSLATED COMMENTARIES

Main Article Content

Phramaha Uaychai Cherduangpui
Sombat Somsriploy
Thannapaporn Hongthong

Abstract

The research article aimed at investigating characteristics and functions of ‘agedness’ of the Bodhisattva in translated commentaries of Mahamakut Buddhist University edition. The data were collected based on the translated commentaries of Mahamakut Buddhist University edition consisting of Sutta Piṭaka, Khuddakanikāya, Jātaka Part 1 from volume 1 to 4, for a total of 255 stories. The findings were found according to the research objectives and 5 of the stories were chosen. The obtained data were examined using Hall D.A.'s conceptual framework on the requirements for aging, which consists of the following: (1) chronological aging; (2) biological aging; (3) psychological aging; and (4) sociological aging. According to the findings of the study, when Bodhisattva was born as a human, he was an old king, King Sakka who transformed into an aged, and old teacher who taught the lute. Gray hair, degradation of the body, and seniority are examples of physical aging traits. While recession, depression, and resentment are all characteristics of mental aging. When Bodhisattva was born as an old animal, he was a quail that was older than other animals, as well as a little parrot with poor eyes. The Bodhisattva's agedness functions include preaching the Dhamma on agedness, morality, respect, and caution quotes. Such functions intensify the plot and characters in the Jataka tales for readers to read and realize the urgency of aging, which leads to mindfulness of the body and prevention of careless living.


 

Article Details

Section
Research Articles
Author Biographies

Sombat Somsriploy , Bansomdejchaopraya Rajabhat University

นักศึกษาปริญญาโท, สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา

Thannapaporn Hongthong, Bansomdejchaopraya Rajabhat University

นาวาอากาศโท อาจารย์ ดร. สาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา

References

กณภัทร รื่นภิรมย์. (2561). มุมมองที่มีต่อคนชราในเรื่อง “ท์ซุเระสุเระงุซะ”:ปัญญาอันเกิดจาก

ความชรา.วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา. 8 (2), 1-21.

กุลวดี โรจนไพศาลกิจ และยุวดี รอดจากภัย. (2561). สุขภาวะผูสูงอายุที่อาศัยอยูในเขตเมืองและ

เขตชนบทของประเทศไทย. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา. 13(1), 113-125.

เกศนี นุชทองม่วง. (2556). อรรถกถาธรรมบท : การศึกษาในฐานะวรรณกรรมคำสอน.

บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ชมพูนุช พรหมภักดิ์. (2556). การเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. บทความวิชาการ,

กลุ่มงานวิจัยและข้อมูลสำนักงานวิชาการ สำนักงานเลขาวุฒิสภา.

นงนุช โรจนเลิศ และสุจิตรา สมพงษ์. (2557). ความสุขของผู้สูงอายุในสถานสงเคราะห์คนชราใน

จังหวัดนครปฐม. วารสารพยาบาลตำรวจ. 6(1), 204-217.

นัฐวุฒิ สิงห์กุล. (2562). จากชราภาพสู่ชราจารย์:การเดินทางของชีวิตและความหมายต่อความ

ชราในกลุ่มผู้สูงอายุไทดำ.วารสารมานุษยวิทยา. 3(1), 124-161.

ปินนเรศ กาศอุดม. (2561). บทบาทครอบครัวในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในสถานการณ์

การเปลี่ยนแปลง. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้. 5 (3),

-310.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต). (2556). พุทธวิธีในการสอนธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 18).นครปฐม

: พิมพ์สวย.

พัฒน์ เพ็งผลา. (2554). วิเคราะห์การบำเพ็ญบารมีของพระโพธิสัตว์ในนิบาตชาดก. กรุงเทพฯ :

โอเดียนสโตร์.

พิมลพรรณ พิทยานุกุล. (2555). บทความเผยแพร่ความรู้สู่ประชาชน. คณะเภสัชศาสตร์,

ภาควิชาเภสัชกรรม มหาวิทยาลัยมหิดล.

พฤทธิ์ ศุภเศรษฐศิริ และสุภัค มหาวรากร. (2562). สุนทรียภาพในอรรถกถาเตมิยชาดก.

วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 19 (2),193-205.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2546). พระไตรปิฎกและอรรถกถา แปล ภาค 1 เล่ม 1-4. นครปฐม :

โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

รื่นฤทัย สัจจพันธ์. (2564). นิทานชาดก ฉบับเปรียบเทียบ คัมภีร์มหาวัสตุและอรรถกถา

ชาดก. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ : สถาพรบุ๊คส์.

วิศปัตย์ ชัยช่วย. (2560). ศึกษาเรื่องการใช้LINEของผู้สูงอายุ:การศึกษาเชิงปรากฏการณ์

วิทยา. Veridian E-Journal,Silpakorn University. 10(1), 905-916.

สมิทธิพล เนตรนิมิต. (2559). อรรถกถาธรรมบทในสังคมไทย. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. 3

(1), 36-50.

สายวรุณ น้อยนิมิต. (2542). อรรถกถาชาดก : การศึกษาในฐานะวรรณคดีคำสอนของไทย

และความสัมพันธ์กับวรรณคดีคำสอน. บัณฑิตวิทยาลัย :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2526). ประวัติวรรณคดีบาลีในอินเดียและลังกา. กรุงเทพ :

สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำเนียง เลื่อมใส. (2545). ไขความอรรถกถาธรรมบท. วารสารดำรงวิชาการ. (1), 331-338.

อาทิตย์ ชีรวณิชย์กุล. (2565). ชาดกกับวัฒนธรรมวรรณศิลป์ไทย. กรุงเทพ : โครงการ

เผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ฤตินันท์ นันทธีโร. (2543). บทบาทของผู้ดูแลในการดูแลผู้สูงอายุในชุมชนเขตเทศบาลเมือง

สุรินทร์. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยข่อนแก่น.