THE POWER OF SOCIAL MEDIA AND POLITICAL PARTICIPATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research are to (1) study opinions on the power of social media and political participation; and (2) compare opinions on the power of social media with political participation. Classified by personal factors: age, gender, religion, and monthly income. The sample group used in this research was 400 people in Ubon Ratchathani province aged 18 years and over, randomly sampled. The research instrument was a questionnaire. The statistics used were descriptive statistics (Descriptive statistics) namely percentage, mean and standard deviation. Inferential statistics are the test of values (t-test) and one-way analysis of variance (One-way ANOVA) at the statistical significance level .05. And when differences are found, a pairwise comparison analysis (Post hoc) will also be performed by the method of LSD.
The research results found that
- The power of social media and political participation Overall, it is at a moderate level. The aspect with the highest average was the election aspect, followed by the complaints aspect. The side with the lowest average is the gathering side.
- Results of hypothesis testing to compare the power of social media with political participation. The researcher found that people of different ages, genders, and religions had no different opinions on the power of social media and political participation. But people with different incomes There are different opinions on the power of social media and political participation. Statistically significant at the .05 level.
Article Details
References
กนก จินดา. (2557). การมีส่วนร่วมทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของประชาชนในจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ผู้จัดการออนไลน์. (2553). การเมืองระอุ Facebook ยิ่งเดือด. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2566, จาก http://www.manager.co.th/CyberBiz/ViewNews.aspx?NewsID=95300000 56097
พิสิทธิ์ศักดิ์ ห้วยหงส์ทอง. (2551). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษาในจังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา.บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ไพเราะ เลิศวิราม. (2554). Social media กับการเมือง. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2566, จาก http://www.positioningmag.com/content/social-media
มงคล พวงกิจจา. (2553). พฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตอำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
วันชัย วัฒนศัพท์. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการตัดสินใจของชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า, ศูนย์สันติวิธีเพื่อพัฒนาประชาธิปไตย.
ศูนย์วิจัยมหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพโพลล์. (2551). การแสดงออกทางการเมืองในยุคสังคมออนไลน์. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2566, จาก http://bangkokpoll.bu.ac.th/ poll/result/poll644.php?pollID=504
สมพร เฟื่องจันทร์. (2557). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของนิสิตมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. วารสารสารสนเทศ, 14(2), 97-106.
สยาม อินเตอร์รีเจนท์. (2564). ย้อนความสำเร็จ ถอดบทเรียน วิธีหาเสียงออนไลน์ของบารัค โอบามา. สืบค้นเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2566, จาก http://www.siamintelligence.com/ obama-online-campaing-lessons
สุพล พรหมมาพันธุ์. (2563). หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ บทความพิเศษ: การรณรงค์หาเสียงด้วยโซเชียลมีเดีย. สืบค้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2566, จาก http://www.ryt9.com/ s/tpd/1147370
หยดฟ้า ราชมณี. (2558). การมีส่วนร่วมทางการเมืองและการเลือกตั้งของนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภฏั นครศรีธรรมราช. วารสารมนุษย์ศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 9(2), 121-134.
เอมิกา เหมมินทร์. (2556). พฤติกรรมการใช้และความคิดเห็นเกี่ยวกับผลที่ได้จากการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ (Social media) ของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถิติประยุกต์ คณะสถิติประยุกต์: สถาบันบัณฑิตพัฒน บริหารศาสตร์.
เอื้ออารี เศรษฐวานิช. (2554). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 3(3), 309-327.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (2nd ed.). New York: Harper and Row.
