THE DEVELOPMENT OF LOCAL CURRICULUM ON RUA TOR SHOW BY COMMUNITY-BASED OF THASAERACHADAPISAKE SCHOOL CHUMPHON
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) investigate the local knowledge on the topic "Rua Tor Show" at Tha Sae, 2) develop a community-based local curriculum on the Rua Tor Show at Tha Sae, and 3) investigate the outcomes of implementing a trial community-based local curriculum on the "Rua Tor Show" at Thasae Ratchadapisake School in Chumphon Province as an action research. The total participants in this action research were 32 people, including 2 school administrators, 4 teachers, 20 students in Matthayomsuksa 3, 3 community leaders, and 3 local philosophers. The data were gathered through a questionnaire on the knowledge of the "Rua Tor Show", the learning achievement tests, the performance assessment, and the desirable characteristic assessment from. The index of congruence of all research instruments ranged between 0.67 and 1.00. The quantitative data was analyzed by percentage, average, and standard deviation. The qualitative data were analyzed by content analysis.The research findings were as follows: 1) The local knowledge on Rua Tor Show at Thasae Ratchadapisake School, Chumphon Province, comprised 1) the local contexts of Tha Sae District, 2) the historical background of the Rua Tor Show, 3) the form and prosody of the "Rua Tor Show" poems, 4) invention of stilts for the Rua Tor Show, 5) the musical instruments in the "Rua Tor Show", and 6) the dance posture to the melody in the "Rua Tor Show". 2) The development of community-based local curriculum on the "Rua Tor show" at Thasae Ratchadapisake School, Chumphon Province, comprised six distinctive learning units, which were 1) the historical background of the Rua Tor show, 2) the lyrics of the "Rua Tor show, 3) the costumes for the "Rua Tor show, 4) the lyrics style of the "Rua Tor show, 5) the music and melody of the "Rua Tor show, and 6) perform 10 plans of dance according to the melody, spending 20 hours of teaching time. within 20 hours of instruction time. 3) The results of the curriculum trial showed that the students' post-learning achievement was higher than before by 44.50 percent. Students had excellent practical skills and desirable characteristics at an excellent level.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551.กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
_______. (2562). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 และมาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัดฯ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กรุงเทพฯ : ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กาญจนา บุญส่ง และ นิภา เพชรสม. (2556). เอกสารประกอบการสอนวิชา ผู้นำทางวิชาการและการพัฒนาหลักสูตร. เพชรบุรี : มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์. (2557). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน. กาฬสินธุ์ : มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์.
จิตรา ขวัญยืน. (2559). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง พืชในระบบนิเวศป่าชายเลน ตำบลบางตะบูน อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี โดยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
ชูชัย มีนุช. (2555) การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง ตาลโตนดที่บ้านไร่กร่าง ตำบลไร่สะท้อน อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี โดยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลับราชภัฏเพชรบุรี.
ณภัทร ศิลปะศร. (2553). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง สัตว์ที่อาศัยในระบบนิเวศป่าชายเลน ตำบลปากทะเล อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี โดยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
ดิษยุทธ์ บัวจูม. (2557). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน เพื่อสร้างความสนใจและทักษะในอาชีพท้องถิ่นของนักเรียนโรงเรียนบ้านพะแนงวิทยา. วารสารพฤติกรรมศาสตร์.
ตวงทิพย์ โสฬสเสาวภาคย์, กาญจนา บุญส่ง และไพรัช มณีโชติ. (2564). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง วิถีชีวิตชุมชนตลาดน้ำอัมพวา ของโรงเรียนอัมพวันวิทยาลัย จังหวัดสมุทรสงคราม โดยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วม. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 5(4) ตุลาคม-ธันวาคม :245นลินี ทวีสิน. (2555). การประชุมวิชาการระดับชาติ พ.ศ.2555. กรุงเทพฯ : สำนักงานปลัดกระทรวง ศึกษาธิการ.
นิจฐี กีฬา, กาญจนา บุญส่ง และไพรัช มณีโชติ. (2566). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง วัฒนธรรมไทย-ยวนที่บ้านคู ของโรงเรียนวัดสนามไชย (สนามไชยประชานุกูล) จังหวัดราชบุรี โดยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วม. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 8(1) มกราคม-เมษายน : 1-16.
บงกชพร กรุดนาค. (2555). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง สารสกัดสมุนไพรและปุ๋ยหมักธรรมชาติจากภูมิปัญญาท้องถิ่นตำบลกลัดหลวง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี โดยการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
บุญสืบ โสโสม. (2553). การเรียนรู้แบบใช้ชุมชนเป็นฐานการเรียนรู้. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
ปฏิญญา สังขนันท์. (2560). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง ผลิตภัณฑ์จากมะพร้าวที่บ้านลาดเป๋งของโรงเรียนวัดลาดเป๋ง จังหวัดสมุทรสงคราม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
ปรเมศร์ แก้วดุก และกาญจนา บุญส่ง. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารหลักสูตรท้องถิ่นโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน ของโรงเรียนยางชุมวิทยา จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์ 7(2) พฤษภาคม - สิงหาคม : 1 -16.
ฟุ้งศรี ภักดีสุวรรณ (2550). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมอาชีพจักสานเชิงธุรกิจโดยยึดชุมชนเป็นฐาน. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต. (2550). การจัดการศึกษาฐานชุมชน. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ละเมียด ไทยแท้. (2560). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น เรื่อง วัฒนธรรมมอญที่บางลำพูของโรงเรียนวัดบางลำภู ตำบลบางครก อำเภอบ้านแหลง จังหวัดเพชรบุรี โดยกระบวนการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
วิจารณ์ พานิช. (2557). นวัตกรรมสู่การเป็นประเทศแห่งการศึกษา. กรุงเทพฯ:มูลนิธิสดศรี-สฤษวงค์.
วิทยาลัยช่างศิลป์สุพรรณบุรี. (2556). เทคนิคการเรียนการสอนที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน. สุพรรณบุรี : สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์.