พระพุทธศาสนากับหลักสิทธิมนุษยชน
Main Article Content
บทคัดย่อ
สิทธิมนุษยชนเป็นหลักการพื้นฐานที่ชี้ถึงคุณค่าและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ อันทุกคนพึงได้รับการเคารพและคุ้มครองอย่างเสมอภาคในสังคม ไม่ว่าจะมีความแตกต่างด้านเพศ เชื้อชาติ ภาษา ศาสนา หรือสถานภาพใด ๆ ก็ตาม แนวคิดดังกล่าวแม้จะได้รับการสถาปนาอย่างชัดเจนในสังคมโลกยุคใหม่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว พระพุทธศาสนาได้วางรากฐานทางความคิดที่สอดคล้องกับสิทธิมนุษยชนไว้ตั้งแต่ครั้งพุทธกาล ผ่านหลักธรรมคำสอนที่มุ่งเน้นความเสมอภาค การไม่เบียดเบียน และการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข หลักธรรมสำคัญที่สะท้อนแนวคิดด้านสิทธิมนุษยชน เช่น ศีล 5 ซึ่งเป็นข้อบัญญัติขั้นพื้นฐานในการเคารพสิทธิในชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สินของผู้อื่น, หลักธรรมเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า พระพุทธศาสนาไม่ได้เพียงมุ่งหมายต่อความหลุดพ้นทางจิตวิญญาณเท่านั้น แต่ยังเป็นแนวทางการจัดระเบียบความสัมพันธ์ทางสังคมที่เคารพในสิทธิและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เฉลิมเกียรติ ผิวนวล, (2530), ปรัชญาสิทธิมนุษยชนและพันธกรณีในสังคมไทย, กรุงเทพฯ: กลุ่มประสานงานศาสนาเพื่อสังคม.
พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ), (ม.ป.พ.), ทาน ศีล ภาวนา, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ,
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต), (2543), พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 9, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,
_______. (2546), พุทธธรรมฉบับปรับปรุงและขยายความ, พิมพ์ครั้งที่ 11, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสิทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ, (2546), ปรมัตถโชติกะ มหาอภิธัมมัตถสังคหฎีกา ปริจเฉทที่ 5 เล่ม 1, กรุงเทพฯ : มูลนิธิสัทธัมมโชติกะ.
พิทูร มลิวัลย์, (2525), หลักธรรมสำหรับการปกครอง, กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ.
สุชีพ ปุญญานุภาพ, (2537), พระไตรปิฎกฉบับประชาชน, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
______. (2541), คุณลักษณะพิเศษแห่งพระพุทธศาสนา, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.