แนวทางการพัฒนาครูผู้สอนนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษระดับมัธยมศึกษา ในโรงเรียนเรียนรวม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาครูผู้สอนนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนเรียนรวม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 และ 2) เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนาครูผู้สอนนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนเรียนรวมสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 โดยมีเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล 3 ชุด ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมินความเหมาะสมและ
____________________________________
1นักศึกษา สาขาวิชาภาวะผู้นำการบริหารและการจัดการการศึกษา คณะครุศาสตร์ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
2,3อาจารย์ ดร. สาขาวิชาภาวะผู้นำการบริหารและการจัดการการศึกษา คณะครุศาสตร์ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
ความเป็นไปได้ของงานวิจัย โดยแบบสอบถามใช้กับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นครูผู้สอนนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษระดับมัธยมศึกษาจำนวน 152 คน จาก 52 โรงเรียน ใช้การสุ่มแบบชั้นภูมิ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ค่าดัชนีความต้องการจำเป็น จากสูตร Modified Priority Needs Index (PNIModified) เพื่อจัดลำดับความต้องการจำเป็น แบบสัมภาษณ์ใช้กับผู้ให้ข้อมูลหลักซึ่งเป็นผู้มีความรู้ด้านการศึกษาพิเศษและการจัดการศึกษาแบบเรียนรวม จำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา และแบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของงานวิจัยใช้กับผู้ทรงคุณวุฒิและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 7 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้สถิติฐานนิยม ผลการวิจัย พบว่า 1) ในภาพรวมสภาพปัจจุบันของการพัฒนาครูในทุกด้านอยู่ในระดับปานกลาง (= 2.96, SD = 0.83) และสภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาครูในทุกด้านอยู่ในระดับมาก (= 4.48, SD = 0.80) 2) การนำเสนอแนวทางการพัฒนาครูผู้สอนนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษ ทุกด้านมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด (Mode = 5)
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
กมล รอดคล้าย. (2560). ลด ‘ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา’ ด้วยการจัดการเรียนรวม สกศ.ชี้‘เด็กเศษ-พิการ’ สิทธิเท่าเทียม. สืบค้นจาก https://www.citizenthaipbs.net/node/19588
ณัชพร ศุภสมุทร์. (2557). คู่มือแนวทางการจัดการเรียนการสอนโดยใช้โครงสร้างซีท สำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ เรียนร่วมในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : กลุ่มงานการศึกษาพิเศษ สถาบันราชานุกูล กรมสุขภาพจิต
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพ ฯ : สุวีริยาสาส์น
เบญจา ชลธาร์นนท์. (2546). คู่มือการบริหารจัดการเรียนร่วมโดยใช้โครงสร้างซีท. กรุงเทพ ฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา
พระราชบัญญัติการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ พ.ศ. 2551. (2551, 5 กุมภาพันธ์). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 28 ก
พงศกร อดุลพิทยาภรณ์. (2560). แนวทางพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็กตามแนวคิดเครือข่ายความร่วมมือใน การพัฒนาคุณภาพผู้เรียน.กรุงเทพ ฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มณีรัตน์ ปรางค์ทอง. (2561). แนวทางการพัฒนาพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีขององค์การของครูในโรงเรียนประถมศึกษา. กรุงเทพ ฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรัญนิตย์ จอมกลาง, ศิริพันธ์ ศรีวันยงค์และชนิดา มิตรานันท์. (2563). การพัฒนารูปแบบเตรียมทักษะการทำงานในช่วงการเปลี่ยนผ่าน จากสถานศึกษาสู่การมีงานทำสำหรับเด็กออทิสติก. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 5(12). 166-182.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). นโยบายสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2564 - 2565. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็ก เยาวชน ผู้ด้อยโอกาส และผู้สูงอายุ. (2558). อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก. กรุงเทพ ฯ : สำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็ก เยาวชน ผู้ด้อยโอกาส และผู้สูงอายุ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). รายงานจำนวนนักเรียนพิการเรียนรวม แยกเขตพื้นที่การศึกษา จำแนกตามประเภทความพิการ. สืบค้นจากhttp://specialbasic.specialset.bopp.go.th/specialbasic/download/studentall_deform_2563_1.pdf.
สมบัติ ลำคำ และ สมหมาย อ่ำดอนกลอย. (2561). รูปแบบการพัฒนาครูผู้สอนโดยใช้การจัดการความรู้ เพื่อส่งเสริมการมองสบตาของเด็กออทิสติก. วารสารวิทยาลัยราชสุดาเพื่อการวิจัยและพัฒนาคนพิการ, 14(1), 46 - 61
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาภรณ์ ชาญมณีตระกูล. (2562). การศึกษารูปแบบปัญหาและแนวทางการแก้ปัญหาการจัดการเรียนรวมของ โรงเรียนศีลาจารพิพัฒน์.วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, 14 (2), 70-80
Likert, Rensis. (1967). “The Method of Constructing and Attitude Scale”. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement (pp. 90-95). New York: Wiley & Son.
Yamane, Taro.1967. Statistics, An Introductory Analysis,2nd Ed., New York : Harper and Row.
