The Model of management Buddhist Archaeological sites in Mahasarakham Province

  • Suraphon Promgun
  • PhraSophonpathanabandit
  • Vitthaya Thongdee
  • PhramahaPrakas Apakaro
Keywords: Model, management, Buddhist archaeological sites

Abstract

The Objectives of this research were 1) to study the state of Buddhist Archaeological Sites Management in Mahasarakham province 2) to propose a model of Buddhist Archaeological Sites Management in Mahasarakham province. Is a qualitative research. The research area is Mueang Mahasarakham district, Kantharawichai district, Kosumphisai district, Chiangyuen district, Wapipathum district Mahasarakham province. The key informants in the research were monks, churchwarden, village’s philosophers, Personnel of the Office of Culture and personnel of the local government organization, totaling 21 images/person. There are 2 types of research tools which are interview form and focus group discussion form, data analysis, content analysis and descriptive descriptive analysis.

The research result was found that.

1) The state of the management of Buddhist archaeological sites, it was found that in the past, Buddhism archaeological sites of Mahasarakham province were not systematic because the people in the community did not have knowledge about archeological care, but there is still preservation of archaeological sites to remain intact without damage. The management of archeological sites at the present time, it is found that the public sector has Buddhist monks, Churchwarden, Village’s Philosopher, Village committee together with the government were Provincial Cultural Office, sub-district administrative organization, Municipality has cooperated in preserving the archaeological sites to stay the same. Supporting local people to see the importance, to learn about local history and the archaeological sites are distributed such as brochures, websites etc.

2) The model of Buddhist archaeological sites management in Mahasarakham province, is the collaborate model in Buddhist archaeological sites management in Mahasarakham province, consisting of 4 steps. 1: Establishment. 2: Creating activities and groupings. 3: The interaction. 4. Participation.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กนกพร ฉิมพล. (2559). แนวทางการพัฒนาหมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนบ้านตะคุ ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา. วารสารชุมชนวิจัย, 10(1), 7-19.

นิสา พิมพิเศษ. (2554). แนวทางจัดการโบราณสถานในจังหวัดอุตรดิตถ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).

พระครูวาปีจันทคุณ, พระอธิการสมหมาย อตฺถสิทฺโธ, พระสังเวียน ธีรปญฺโญ และ ทักษิณาร์ ไกรราช. (2560). รูปแบบการจัดการความรู้แหล่งโบราณคดีทางพระพุทธศาสนาในจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 5(ฉบับพิเศษ), 422-429.

พระมหาสมพาน ชาคโร, พระธรรมโมลี, พระมหาวิศิต ธีรวํโส, กฤษนันท์ แสงมาศ และ ยโสธารา ศิริภาประภากร. (2560). การจัดการแหล่งโบราณคดีในพื้นที่ปราสาทช่างปี่ อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 17(3), 311-320.

สายันต์ ไพรชาญจิตร์. (2548). กระบวนการโบราณดคีชุมชน : การวิจัยเชิงปฏิบัติการพัฒนาแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความสามารถของชุมชนท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมในจังหวัดน่าน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สายันต์ ไพรชาญจิตร์. (2548). การจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุและพิพิธภัณฑสถานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. นนทบุรี: ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์.

สุภัทรดิศ ดิศกุล. (2547). ศาสนาพราหมณ์ในอาณาจักรขอม. กรุงเทพฯ: มติชน.

Published
2020-07-01
How to Cite
Promgun, S., PhraSophonpathanabandit, Vitthaya Thongdee, & PhramahaPrakas Apakaro. (2020). The Model of management Buddhist Archaeological sites in Mahasarakham Province. ปัญญา, 27(1), 13-26. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/panya-thjo/article/view/242147
Section
บทความวิจัย