การพัฒนาทักษะครูด้านการจัดการเรียนรู้ โดยใช้กิจกรรมหุ่นยนต์ของโรงเรียนในกลุ่มตำบลโคกสะอาด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2
คำสำคัญ:
การพัฒนาทักษะครู;, การจัดการเรียนรู้;, การเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมหุ่นยนต์บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมหุ่นยนต์ 2) พัฒนาทักษะครูในการเขียนแผนและจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมหุ่นยนต์ และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของครูที่เข้าร่วมโครงการพัฒนา การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) ตามแนวคิดของ Stephen Kemmis และ Robin McTaggart ดำเนินการ 2 วงรอบ แต่ละวงรอบประกอบด้วยการวางแผน การปฏิบัติ การสังเกต และการสะท้อนผล กลุ่มผู้ร่วมวิจัยประกอบด้วยครูจำนวน 5 คน ในกลุ่มโรงเรียนตำบลโคกสะอาด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2 เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต แบบบันทึกการประชุม แบบประเมินทักษะ และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1. ครูมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมหุ่นยนต์เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยทุกคนมีพัฒนาการอย่างชัดเจน
2. ครูมีทักษะในการเขียนแผนและจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมหุ่นยนต์เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะภายหลังการประชุมเชิงปฏิบัติการและการนิเทศติดตาม
3. ครูมีความพึงพอใจต่อการพัฒนาในระดับมาก โดยในวงรอบที่ 1 ยังมีครูบางส่วนที่ไม่บรรลุผลในขั้นการออกแบบและทดสอบกิจกรรม จึงได้นำปัญหาสู่การพัฒนาในวงรอบที่ 2 โดยใช้การนิเทศแบบโค้ชชิ่งร่วมกับการประชุมเชิงปฏิบัติการ ส่งผลให้ครูทุกคนสามารถจัดการเรียนรู้ได้อย่างถูกต้องเหมาะสม ผู้เรียนมีพฤติกรรมการเรียนรู้ที่ดีขึ้น และครูมีความพึงพอใจในระดับสูง โดยสรุป การพัฒนาทักษะครูโดยใช้กิจกรรมหุ่นยนต์ร่วมกับกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการและการนิเทศติดตาม สามารถยกระดับสมรรถนะครูและเพิ่มประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ได้อย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง
เอกสารอ้างอิง
กลุ่มโรงเรียนตำบลโคกสะอาด. (2566). รายงานการประชุมกลุ่มโรงเรียนตำบลโคกสะอาดประจำปี 2566. ชัยภูมิ: สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2.
ชนาธิป พรกุล. (2554). การสอนกระบวนการคิด ทฤษฎีและการนำไปใช้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศิลปะการสอน: ศาสตร์เพื่อการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการ พัฒนา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
_______. (2563). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21: การเรียนรู้เชิงรุกและการบูรณาการ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมสุดา จันทเจียง. (2564). การพัฒนาการจัดการเรียนการสอนออนไลน์ เรื่อง การออกแบบหุ่นยนต์เบื้องต้น วิชาวิทยาการคำนวณ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนขยายโอกาส ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 2. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2560). การนิเทศการศึกษา: แนวคิดและการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุมาลี สังข์ศรี. (2560). นวัตกรรมและเทคโนโลยีการศึกษาเพื่อการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Deakin University Press.
Papert, S. (1980). All about Logo: How it was invented and how it works. New York: Basic Books.
Papert, S. (1980). Mindstorms: Children, computers, and powerful ideas. N.P.: Basic Books.
Resnick, M. (2017). Lifelong kindergarten: Cultivating creativity through projects, passion, peers, and play. MIT Press.