อิทธิพลตะวันตกที่มีต่อการแสดง นาฏยศิลป์ไทย กรณีศึกษา ระบำเปลื้องผ้า ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2564)

บทคัดย่อ

            การศึกษาในครั้งนี้งานวิจัยมีวัตถุประสงค์ คือ 1. ศึกษาประวัติความเป็นมา บริบท และความเชื่อมโยงจากอิทธิพลของชาติตะวันตกที่มีต่อการแสดงนาฏยศิลป์ไทย กรณีศึกษา ระบำเปลื้องผ้าในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงปัจจุบัน และ       2. ศึกษามุมมองเชิงศิลปะและภาพรวมในอุดมคติต่อกลุ่มการแสดงระบำเปลื้องผ้าในสังคมไทย ผู้วิจัยได้ทำการรวบรวมข้อมูลจากการศึกษาทางเอกสารในประเด็นที่เกี่ยวข้องและข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องกับงานวิจัย โดยได้ทำการวิเคราะห์ สังเคราะห์ ผ่านแนวคิดและทฤษฎีภาวะทันสมัย ทฤษฎีการแพร่กระจายทางวัฒนธรรม และแนวคิดหลังสมัยใหม่ ตามระเบียบวิธีวิจัยและได้ข้อค้นพบจากงานวิจัยอันนำมาสู่องค์ความรู้ในเชิงประวัติศาสตร์และเชิงศิลปะทางด้านนาฏยศิลป์

            ผลการศึกษาพบว่า “ระบำเปลื้องผ้า” หรือการแสดงที่ผู้แสดงนุ่งห่มน้อยชิ้นที่เกิดขึ้นในสังคมไทยจัดเป็นวิถีการแสดงนาฏยศิลป์เพื่อความบันเทิงอีกรูปแบบหนึ่งในระดับราษฎร์ที่ได้พยายามปรับตัวให้เข้ากับสังคมที่เริ่มเข้าสู่ภาวะทันสมัยและสะท้อนให้เห็นถึงการแพร่กระจายทางวัฒนธรรมจากชาติตะวันตกที่เข้ามาในประเทศไทยตั้งแต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2564) รูปแบบการแสดงได้มีวิวัฒนาการและเกี่ยวข้องในแต่ละช่วงเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ตามลำดับทำให้เกิดการแสดงใน 2 ลักษณะ คือ การแสดงที่รับรูปแบบเดิมมาจากตะวันตก และการแสดงที่ปรับให้เข้ากับวัฒนธรรมเดิมเพื่อทำให้มีความทันสมัยเป็นสากลและตอบสนองต่อพฤติกรรมความต้องการบริโภคของผู้คนตามกระแสโลกสมัยใหม่ มุมมอง “ระบำเปลื้องผ้า” ในมิติทางศิลปะด้านนาฏยศิลป์ให้ความหมายถึง การแสดงในอีกรูปแบบหนึ่งที่มีการสร้างสรรค์ การออกแบบ และมีองค์ประกอบทางการแสดง โดยสามารถพิจารณาได้จากองค์ประกอบ 3 ข้อแรก คือ 1. วัตถุประสงค์ของการสร้างงาน 2. สถานที่ที่จัดแสดง และ 3. กลุ่มผู้ชมที่ไม่ได้เสพความบันเทิงอันเกิดจากการชมงานเพียงอย่างเดียวแต่เพื่อศึกษาและรับสาร รวมทั้งรับรู้ถึงสุนทรียะอันเกิดจากงานนั้น ๆ ด้วย