การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทยเบื้องต้น ตามแนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร ร่วมกับการแสดงบทบาทสมมติเพื่อส่งเสริมทักษะการฟัง-พูดภาษาไทย สำหรับนักศึกษาจีน ระดับปริญญาตรี ปีที่ 1 ในมหาวิทยาลัยหงเหอ
คำสำคัญ:
ภาษาไทย, การสื่อสาร, บทบาทสมมติ, นักศึกษาจีนบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและสังเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานที่เกี่ยวกับองค์ประกอบของรูปแบบการจัดการเรียนรู้และปัญหาการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยเบื้องต้นในปัจจุบัน และ 2) พัฒนาและประเมินรูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยเบื้องต้นตามแนวการสอนภาษา เพื่อการสื่อสาร ร่วมกับบทบาทสมมติเพื่อส่งเสริมทักษะการฟัง-พูดภาษาไทยสำหรับนักศึกษาจีนระดับปริญญาตรี ปีที่ 1 ในมหาวิทยาลัยหงเหอ ศึกษาและสังเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานโดยใช้วิธีการสัมภาษณ์ รวมทั้งวิเคราะห์เอกสาร และแบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบการจัดการเรียนรู้จากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งมีโครงสร้างโดยมีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67 - 1.00 2) รูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทยเบื้องต้นตามแนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร ร่วมกับการแสดงบทบาทสมมติเพื่อส่งเสริมทักษะ การฟัง-พูดภาษาไทยสำหรับนักศึกษาจีนระดับปริญญาตรี ปีที่ 1 ในมหาวิทยาลัยหงเหอ โดยใช้ แบบประเมินความเหมาะสมที่มีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67 - 1.00 เป็นเครื่องมือใ นการประเมินความเหมาสมของรูปแบบ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย (M) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD)
ผลการวิจัยพบว่า
1. สภาพการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทยเบื้องต้นสำหรับนักศึกษาจีน ระดับปริญญาตรี ปีที่ 1 ในมหาวิทยาลัยหงเหอ พบว่าการจัดการเรียนรู้ปัจจุบันเน้นการแปลและการท่องจำ ขาดกิจกรรมสื่อสารจริง เนื้อหาไม่ทันสมัย สื่อไม่หลากหลาย และไม่มีการประเมินทักษะการฟัง-พูดอย่างเป็นระบบ ขาดกิจกรรมสื่อสารจริงเน้น
2. ผลการพัฒนาและประเมินรูปแบบการจัดการเรียนรู้
2.1 รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยองค์ประกอบ 7 ด้าน ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ เนื้อหา กระบวนการเรียนรู้ การประเมินผล ระบบสังคม และระบบสนับสนุน โดยขั้นตอนกระบวนการเรียนรู้ตามรูปแบบประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ 1) ขั้นนำเข้าสู่บทเรียน 2) ขั้นเสนอเนื้อหาภาษา 3) ขั้นฝึกปฏิบัติ 4) ขั้นการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ร่วมกับบทบาทสมมติ คือ 4.1) ขั้นเตรียมการใช้บทบาทสมมติ 4.2) ขั้นแสดงบทบาทสมมติ 4.3) ขั้นวิเคราะห์และอภิปรายผล 4.4) ขั้นแลกเปลี่ยนประสบการณ์และสรุป และ 5) ขั้นสรุป
2.2 ผลการประเมินรูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมในระดับ มากที่สุด (M = 4.73, SD = 0.45)
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). สุวีริยาสาส์น.
ปฐมาวดี ขวัญสันเทียะ และสิรินาถ จงกลกลาง. (2567). การพัฒนาบทเรียนออนไลน์ภาษาญี่ปุ่นระดับเบื้องต้นเพื่อพัฒนาทักษะการฟังและทักษะการพูดตามแนวคิดการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ, 6(1), 31 - 47.
พิทยรัศมิ์ แย้มประยูร. (2563). การจัดการเรียนรู้ตามแนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารผสมผสานเทคนิคการแบ่งกลุ่มเพื่อพัฒนาทักษะการพูดสื่อสารภาษาจีนในชีวิตประจำวัน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2565). ศาสตร์การสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2566). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 22). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Anderson, T. (1997). Using Models of Instruction. Educational Publication.
Arends, R. I. (1997). Classroom Instruction and Management. McGrawHill.
Canale, M., & Swain, M. (1980). Theoretical bases of communicative approaches to Second language teaching and testing. Applied Linguistics, 1(1), 1 - 47.
Hymes, D. (1972). On communicative competence. In J. B. Pride & J. Holmes (Eds.), Sociolinguistics (pp. 269–293). Penguin.
Joyce, B. & Weil, M. (1996). Model of teaching. (5th ed.). Allyn and Bacon.
Kasempiti, S., Yoonisil, W., & Yiyuan, L. (2023). การศึกษาสาเหตุที่ทำให้เกิดปัญหาในการฟังและการพูดภาษาไทยในชีวิตประจำวันของนักศึกษาชาวจีนที่เรียนสาขาภาษาไทย ในระดับปริญญาตรี. Journal of Social Science and Cultural, 7(7), 326 - 334.
Kemp, J. E. (1985). The Instructional Design Process. Harper and Row.
Ministry of Education of the People's Republic of China. (2019). Notice from the Ministry of Education on the Announcement of the Filing or Approval Results of Professional Program Establishments in General Higher Education Institutions from 1999 to 2018. [Online], Available: http://www.moe.gov.cn/
Richards, J. C. (2006). Communicative language teaching today. Cambridge University Press.
Richards, J., & Rodgers, T. (2006). Approaches and Methods in Language Teaching (p. 204). Cambridge University Press. [Online], Available: http://dx.doi.org/10.1017/CBO9780511667305.021
Zheng, Q. Q., & Zhang, R. (2024). The Practice and Exploration of Blended Teaching Mode in Thai Language Major Courses: A Case Study of Basic Thai II. Modern Vocational Education, (03), 93 - 96.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 ฟาง ฟาง, พิทักษ์ นิลนพคุณ, เลอลักษณ์ โอทกานนท์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์แต่ละท่าน มิใช่เป็นทัศนะและมิใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการจัดทำวารสาร และ
มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
