การศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 ผ่านผลลัพธ์ในตัวผู้เรียนระหว่างกระบวนการเรียนรู้ GPAS 5 Steps และสมรรถนะสำคัญ
คำสำคัญ:
ผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน, กระบวนการเรียนรู้ GPAS 5 Steps, ความตรงเชิงสภาพบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรแกนกลางการศึกษา ขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 ผ่านผลลัพธ์ในตัวผู้เรียนระหว่างกระบวนการเรียนรู้ GPAS 5 Steps และ เพื่อศึกษาความตรงเชิงสภาพของหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 การวิจัยนี้ศึกษาวิจัยกับกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่ม กลุ่มที่หนึ่งเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่กำลังศึกษา ในสถานศึกษาของรัฐและเอกชนในประเทศไทยในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 400 คนได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน กลุ่มตัวอย่างกลุ่มที่ 2 เป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 จำนวน 8 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบประเมินผลประสิทธิผลของหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 1 ฉบับ โดยเครื่องมือผ่านการตรวจสอบความเที่ยงด้วยสัมประสิทธิแอลฟ่าของครอนบาค พบว่า แบบวัดที่ค่าความเที่ยงเท่ากับ .993 อยู่ในระดับสูงมาก และเกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริก เพื่อประเมินผลลัพธ์การเรียนรู้ของหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานแบบแยกส่วน จำนวน 1 ฉบับ ทั้งนี้เครื่องมือผ่านการตรวจสอบความเที่ยงระหว่างผู้ประเมินโดยใช้สัมประสิทธิความเที่ยงระหว่างผู้ประเมิน (Inter Rater Reliability) พบว่า มีค่าความเที่ยง เท่ากับ .723 ซึ่งมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย ทำการวิเคราะห์ระดับผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน ที่สะท้อนประสิทธิผลหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานด้วยสถิติบรรยายและเปรียบเทียบกับ ตัวแปรภูมิหลังด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว นอกจากนี้ตรวจสอบความตรงเชิงสภาพของหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานด้วยการวิเคราะห์สหสัมพันธ์อย่างง่ายของเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ประสิทธิผลของหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 ผ่านผลลัพธ์ในตัวผู้เรียนระหว่างกระบวนการเรียนรู้ GPAS 5 Steps ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (M = 4.06, SD = 0.83) และเมื่อเปรียบเทียบกับตัวแปรภูมิหลังของกลุ่มตัวอย่างการวิจัยพบว่า ตัวแปรที่ตั้งของสถานศึกษามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 มีความตรงเชิงสภาพโดยมีระดับความสัมพันธ์กับกลุ่มรู้ชัดอยู่ในระดับสูงถึงสูงมาก มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (rxy = .704* ถึง .906*)
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิตติคุณกฤดากร สุขปัญญา. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการนำหลักสูตรการป้องกันการทุจริตไปใช้ของโรงเรียนสุจริตต้นแบบ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). 4299. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/4299 (2568, 13 ตุลาคม).
คณะทำงานโครงการสานพลังประชารัฐ. (2560). รายงานการประชุมด้านการศึกษาพื้นฐานและการพัฒนาผู้นำ (E5) และโครงการผู้นำเพื่อการพัฒนาการศึกษาที่ยั่งยืน (CONNEXT ED). สำนักงานโครงการผู้นำเพื่อการพัฒนาการศึกษาที่ยั่งยืนในโครงการสานพลังประชารัฐ ด้านการศึกษา (E5).
ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทูเดย์นิวส์. (2567, 30 มิถุนายน). ชู Active Leaning มหาวิทยาลัยสวนสุนันทา - สพฐ.ลุยพัฒนาครูต้นแบบ. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://today.line.me/th/v3/article/l23nL3L
มติชนสุดสัปดาห์. (2564, 17 ธันวาคม). “ดร.ศักดิ์สิน” กรรมการปฏิรูปฯ การศึกษาชูกระบวนการคิดขั้นสูงเชิงระบบ 5 สเต็ป กระตุ้นสร้างแอคทีฟเลินนิ่ง ตั้งเป้าเด็ก ป.1-ม.6 ยุคใหม่สร้างนวัตกรรมได้. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://www.matichon.co.th/weekly/hot-news/article_496086 (2568, 15 ตุลาคม).
มติชนออนไลน์. (2565, 7 เมษายน). ‘วิษณุ’ ปลื้ม ศธจ. เชียงใหม่จับมือ พว. นำร่องปรับการเรียนการสอนเป็น Active Learning. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://www.matichon.co.th/local/education/news_3277280 (2568, 15 ตุลาคม).
มารุต ทรรศนากรกุล, ชาริณี ตรีวรัญญู, และพฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2568). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างภาวะผู้นำทางการเรียนการสอนของผู้บริหารสถานศึกษาโดยใช้แนวคิดการชี้แนะทางปัญญาและกลุ่มศึกษาทั้งคณะ. วารสารพัฒนาการเรียนการสอน มหาวิทยาลัยรังสิต, 19(2), 93-111.
เมธาสิทธิ์ ธัญรัตนศรีสกุล. (2566). การจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการ GPAS 5 Steps เพื่อส่งเสริมความเป็นนวัตกรของนักเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้, 3(1), 71-87.
ศักดิ์สิน โรจน์สราญรมย์. (2560). Active Learning กระบวนการสร้างคุณภาพแท้ สู่ประเทศไทย 4.0. พัฒนาคุณภาพวิชาการ อินเตอร์เนชันแนล.
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน). (2567). รายงานผลการจัดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET). สถานบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน).
สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ. (2558). เอกสารประกอบการอบรมโครงการพัฒนาบุคลากรทางการศึกษาประถมศึกษา เรื่อง ยุทธศาสตร์ในการยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน O-NET ตามมาตรฐานสากล (IS) เพื่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ด้วยกระบวนการ GPAS 5 STEPs. บริษัทพัฒนาคุณภาพวิชาการ.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ). (2557). รายงานวิจัย เรื่อง การจัดทำยุทธศาสตร์ การปฏิรูปการศึกษาขั้นพื้นฐาน ให้เกิดความรับผิดชอบ. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2556). นโยบายปีงบประมาณ พ.ศ. 2560 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). ซักซ้อมความเข้าใจแนวดำเนินการวัดประเมินผลโดยใช้ตัวชี้วัดระหว่างทาง ปลายทาง. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). สถิติคุณภาพโรงเรียนรัฐ. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: http://203.159.154.241/innogoth/ (2568, 20 ตุลาคม)
สำนักงานนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). สถิติข้อมูลทางการศึกษา ปีการศึกษา 2567. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://www.bopp.go.th/?page_id=4551 (2568, 20 ตุลาคม).
อภิชัย พันธเสน. (2558). รายงานวิจัย เรื่อง การสังเคราะห์งานวิจัยว่าด้วยปัญหา และข้อเสนอแนะในกระบวนการจัดการศึกษาไทย: ประเด็นปัญหาคุณภาพการศึกษา (2535-2558). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Acheson, K. A., & Gall, M. D. (1997). Techniques in Clinical Supervision of Teachers Preservice and Inservice Application. (4thed.). Longman.
Chaudhary, G. K. (2015). Factors affecting curriculum implementation for students. International journal of applied research, 1(12), 984-986.
Fleiss, J. L., Levin, B., & Paik, M. C. (2003). Statistical methods for rates and proportions (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon, J. M. (2009). The Basic Guide to Supervision and Instructional Leadership (2nd ed). Pearson Education.
Hallinger, P., & Lee, M. (2013). Mapping instructional leadership in Thailand: Has education reform impacted principal practice. Educational Management Administration & Leadership, (42), 6-29.
Harris, B. M. (1985). Supervisory Behavior in Education. Englewood Cliff.
Kline, R. B. (2015). Principles and Practice of Structural Equation Modeling. The Guilford Press.
McClelland, D. C. (1961). The Achieving in Education. D. Van Nostrand.
McDonald, C. M., Henricson, E. K., Abresch, R. T., Florence, J., Eagle, M., Gappmaier, E., ... & Peltz, S. W. (2013). The 6‐minute walk test and other clinical endpoints in duchenne muscular dystrophy: reliability, concurrent validity, and minimal clinically important differences from a multicenter study. Muscle & nerve, 48(3), 357-368.
Shapiro, A. M., Benedict, R. H. B., Schretlen, D., & Brandt, J. (1999). Construct and Concurrent Validity of the Hopkins Verbal Learning Test - Revised. The Clinical Neuropsychologist, 13(3), 348 - 358. https://doi.org/10.1076/clin.13.3.348.1749 (2025, 20 October)
Taba, H. (1962). Curriculum development: theory practice. Barce & World.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 ศักดิ์สิน โรจน์สราญรมย์, เธียรดนัย เสริมบุญไพศาล, ถิรายุ อินทร์แปลง, ชนัต อินทะกนก, มารุต ทรรศนากรกุล, อภิรัตน์ดา ทองแกมแก้ว
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์แต่ละท่าน มิใช่เป็นทัศนะและมิใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการจัดทำวารสาร และ
มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
