THE STUDY OF AN EFFECTIVENESS OF THE BASIC EDUCATION CORE CURRICULUM A.D. 2008 THROUGH LEARNER OUTCOMES COMPARED WITH GPAS 5 STEPS LEARNING PROCESS AND KEY COMPETENCIES
Keywords:
Learner Outcome, the GPAS 5 Steps Learning Process, Concurrent ValidityAbstract
This research aimed to study the effectiveness of the Basic Education Core Curriculum B.E. 2551 through learner outcomes compared with GPAS 5 Steps and to examine the concurrent validity of the Basic Education Core Curriculum. The study involved two sample groups. The first group consisted of 400 Grade 12 students enrolled in public and private schools across Thailand during the second semester of the 2025 academic year, randomized through multi-stage random sampling technique. The second sample group consisted of 8 first-year undergraduate students, selected through purposive sampling. Data was collected using one 5-point rating scale questionnaire for evaluating the effectiveness of the Core Curriculum. The questionnaire was tested for reliability using Cronbach's alpha coefficient, and the reliability of the measure was found to be .993, which is at a very high level. The other is an analytic rubric for assessing the learning outcomes of the Core Curriculum. The rubric was verified by using the Inter Rater Reliability coefficient showing a value of .723, which is statistically significant at the .05 level. This was a descriptive research study. The level of student learning outcomes reflecting the effectiveness of the Basic Education Core Curriculum was analyzed using descriptive statistics and compared against background variables using One-Way Analysis of Variance. Furthermore, the concurrent validity of the Basic Education Core Curriculum was examined using Pearson's product-moment correlation coefficient.
The research findings revealed the following: 1) The overall effectiveness of the Basic Education Core Curriculum B.E. 2551 through learner outcomes compared with GPAS 5 Steps was at a high level (M = 4.06, SD = 0.83). When compared with the sample's background variables, the variables of gender and school location showed statistically significant differences at the .05 level. 2) The Basic Education Core Curriculum B.E. 2551 possessed concurrent validity, showing a high to very high level of correlation with the known group, which was statistically significant at the .05 level (rxy = .704* to .906*).
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิตติคุณกฤดากร สุขปัญญา. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการนำหลักสูตรการป้องกันการทุจริตไปใช้ของโรงเรียนสุจริตต้นแบบ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). 4299. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/4299 (2568, 13 ตุลาคม).
คณะทำงานโครงการสานพลังประชารัฐ. (2560). รายงานการประชุมด้านการศึกษาพื้นฐานและการพัฒนาผู้นำ (E5) และโครงการผู้นำเพื่อการพัฒนาการศึกษาที่ยั่งยืน (CONNEXT ED). สำนักงานโครงการผู้นำเพื่อการพัฒนาการศึกษาที่ยั่งยืนในโครงการสานพลังประชารัฐ ด้านการศึกษา (E5).
ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทูเดย์นิวส์. (2567, 30 มิถุนายน). ชู Active Leaning มหาวิทยาลัยสวนสุนันทา - สพฐ.ลุยพัฒนาครูต้นแบบ. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://today.line.me/th/v3/article/l23nL3L
มติชนสุดสัปดาห์. (2564, 17 ธันวาคม). “ดร.ศักดิ์สิน” กรรมการปฏิรูปฯ การศึกษาชูกระบวนการคิดขั้นสูงเชิงระบบ 5 สเต็ป กระตุ้นสร้างแอคทีฟเลินนิ่ง ตั้งเป้าเด็ก ป.1-ม.6 ยุคใหม่สร้างนวัตกรรมได้. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://www.matichon.co.th/weekly/hot-news/article_496086 (2568, 15 ตุลาคม).
มติชนออนไลน์. (2565, 7 เมษายน). ‘วิษณุ’ ปลื้ม ศธจ. เชียงใหม่จับมือ พว. นำร่องปรับการเรียนการสอนเป็น Active Learning. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://www.matichon.co.th/local/education/news_3277280 (2568, 15 ตุลาคม).
มารุต ทรรศนากรกุล, ชาริณี ตรีวรัญญู, และพฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2568). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างภาวะผู้นำทางการเรียนการสอนของผู้บริหารสถานศึกษาโดยใช้แนวคิดการชี้แนะทางปัญญาและกลุ่มศึกษาทั้งคณะ. วารสารพัฒนาการเรียนการสอน มหาวิทยาลัยรังสิต, 19(2), 93-111.
เมธาสิทธิ์ ธัญรัตนศรีสกุล. (2566). การจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการ GPAS 5 Steps เพื่อส่งเสริมความเป็นนวัตกรของนักเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้, 3(1), 71-87.
ศักดิ์สิน โรจน์สราญรมย์. (2560). Active Learning กระบวนการสร้างคุณภาพแท้ สู่ประเทศไทย 4.0. พัฒนาคุณภาพวิชาการ อินเตอร์เนชันแนล.
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน). (2567). รายงานผลการจัดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET). สถานบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน).
สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ. (2558). เอกสารประกอบการอบรมโครงการพัฒนาบุคลากรทางการศึกษาประถมศึกษา เรื่อง ยุทธศาสตร์ในการยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน O-NET ตามมาตรฐานสากล (IS) เพื่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ด้วยกระบวนการ GPAS 5 STEPs. บริษัทพัฒนาคุณภาพวิชาการ.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ). (2557). รายงานวิจัย เรื่อง การจัดทำยุทธศาสตร์ การปฏิรูปการศึกษาขั้นพื้นฐาน ให้เกิดความรับผิดชอบ. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2556). นโยบายปีงบประมาณ พ.ศ. 2560 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). ซักซ้อมความเข้าใจแนวดำเนินการวัดประเมินผลโดยใช้ตัวชี้วัดระหว่างทาง ปลายทาง. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). สถิติคุณภาพโรงเรียนรัฐ. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: http://203.159.154.241/innogoth/ (2568, 20 ตุลาคม)
สำนักงานนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). สถิติข้อมูลทางการศึกษา ปีการศึกษา 2567. [ออนไลน์], เข้าถึงได้จาก: https://www.bopp.go.th/?page_id=4551 (2568, 20 ตุลาคม).
อภิชัย พันธเสน. (2558). รายงานวิจัย เรื่อง การสังเคราะห์งานวิจัยว่าด้วยปัญหา และข้อเสนอแนะในกระบวนการจัดการศึกษาไทย: ประเด็นปัญหาคุณภาพการศึกษา (2535-2558). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Acheson, K. A., & Gall, M. D. (1997). Techniques in Clinical Supervision of Teachers Preservice and Inservice Application. (4thed.). Longman.
Chaudhary, G. K. (2015). Factors affecting curriculum implementation for students. International journal of applied research, 1(12), 984-986.
Fleiss, J. L., Levin, B., & Paik, M. C. (2003). Statistical methods for rates and proportions (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon, J. M. (2009). The Basic Guide to Supervision and Instructional Leadership (2nd ed). Pearson Education.
Hallinger, P., & Lee, M. (2013). Mapping instructional leadership in Thailand: Has education reform impacted principal practice. Educational Management Administration & Leadership, (42), 6-29.
Harris, B. M. (1985). Supervisory Behavior in Education. Englewood Cliff.
Kline, R. B. (2015). Principles and Practice of Structural Equation Modeling. The Guilford Press.
McClelland, D. C. (1961). The Achieving in Education. D. Van Nostrand.
McDonald, C. M., Henricson, E. K., Abresch, R. T., Florence, J., Eagle, M., Gappmaier, E., ... & Peltz, S. W. (2013). The 6‐minute walk test and other clinical endpoints in duchenne muscular dystrophy: reliability, concurrent validity, and minimal clinically important differences from a multicenter study. Muscle & nerve, 48(3), 357-368.
Shapiro, A. M., Benedict, R. H. B., Schretlen, D., & Brandt, J. (1999). Construct and Concurrent Validity of the Hopkins Verbal Learning Test - Revised. The Clinical Neuropsychologist, 13(3), 348 - 358. https://doi.org/10.1076/clin.13.3.348.1749 (2025, 20 October)
Taba, H. (1962). Curriculum development: theory practice. Barce & World.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 ศักดิ์สิน โรจน์สราญรมย์, เธียรดนัย เสริมบุญไพศาล, ถิรายุ อินทร์แปลง, ชนัต อินทะกนก, มารุต ทรรศนากรกุล, อภิรัตน์ดา ทองแกมแก้ว
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์แต่ละท่าน มิใช่เป็นทัศนะและมิใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการจัดทำวารสาร และ
มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
