การพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องประดับจากเศษผ้าลาวเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มตามความต้องการของผู้บริโภคในประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางในการพัฒนาเครื่องประดับจากเศษผ้าลาวเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มตามความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องประดับ 2) ศึกษาความต้องการของผู้บริโภคในประเทศไทยเกี่ยวกับเครื่องประดับจากเศษผ้าลาวเพื่อเพิ่มมูลค่าของผลิตภัณฑ์ และ 3) พัฒนาและสร้างเครื่องประดับที่มาจากความต้องการของผู้บริโภคในประเทศไทย โดยเป็นการศึกษาแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาวิจัยแบ่งออกเป็นแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างและแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพที่เป็นผู้ให้ข้อมูลจำนวน 3 ราย คือ 1) กลุ่มผู้บริหารหรือผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องประดับจำนวน 2 ราย 2) ผู้ประกอบการด้านเครื่องประดับจำนวน 1 ราย สำหรับกลุ่มตัวอย่างการวิจัยเชิงปริมาณ คือ ผู้บริโภคที่มีความสนใจในเครื่องประดับประดิษฐ์ที่อยู่ในประเทศไทย จำนวน 400 ราย โดยใช้การวิเคราะห์ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นอกจากนี้มีการเปรียบเทียบข้อมูลความต้องการของผู้บริโภคเพื่อนำผลที่ได้มาใช้ในการพัฒนาเครื่องประดับ เพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้บริโภค โดยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเปรียบเทียบ T-test และ One Way ANOVA ผลการศึกษาพบว่า
ผลการศึกษาเชิงคุณภาพ พบว่าการสร้างความโดดเด่นและความเป็นเอกลักษณ์ที่สะท้อนถึงความต้องการของตลาดส่วนใหญ่จะทำให้การพัฒนาเครื่องประดับประสบความสำเร็จ สำหรับการศึกษาเชิงปริมาณพบว่า ความต้องการเครื่องประดับของผู้บริโภคในประเทศไทยโดยรวมอยู่ในระดับมาก (= 4.45; SD. = 0.16) ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างพบว่าโดยรวมผู้บริโภคที่มีอายุ รายได้เฉลี่ยต่อเดือน สถานภาพการสมรส ภูมิลำเนา ความถี่ในการซื้อ ค่าใช้จ่าย วัตถุประสงค์และประเภทของเครื่องประดับ มีความต้องการแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์