กระบวนการพัฒนา “เยาวชนรักษ์อ่าวปัตตานี” ภายใต้การมีส่วนร่วมของโรงเรียน สถาบันอุดมศึกษาและชุมชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อสร้างหลักสูตรท้องถิ่นและเยาวชนอาสาอ่าวปัตตานี โดยเป็นการศึกษาวิจัยที่เน้นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ซึ่งมีวัตถุประสงค์ข้อหนึ่งคือเพื่อสร้างและพัฒนานักเรียนโรงเรียนประถมศึกษาในโรงเรียนนำร่องที่เข้าร่วมโครงการ 2 โรงเรียน จำนวน 20 คน ให้เป็นเยาวชนรักษ์อ่าวปัตตานี ผลการศึกษาพบว่า การพัฒนาเยาวชนรักษ์อ่าวปัตตานี มีลักษณะสำคัญที่เน้นกระบวนการมีส่วนร่วมระหว่างโรงเรียน มหาวิทยาลัยและชุมชนอย่างเป็นระบบผ่านกิจกรรมที่สอดคล้องกับช่วงวัยของเยาวชน อีกทั้งต้องให้ความสำคัญกับความต่อเนื่องในทุกกระบวนการของการดำเนินงาน ประกอบด้วย 1) ให้ความรู้ สร้างความเข้าใจเพื่อให้เกิดความตระหนักแก่เยาวชนถึงความสำคัญของระบบนิเวศน์อ่าวปัตตานี 2) พัฒนาศักยภาพที่จำเป็นเพื่อให้เยาวชนสามารถถ่ายทอดความรู้สู่คนในชุมชน และ 3) สร้างการมีส่วนร่วมระหว่างเยาวชนและคนในชุมชนให้ช่วยกันดูแลระบบนิเวศน์เพื่อนำไปสู่การใช้ประโยชน์จากอ่าวปัตตานีอย่างยั่งยืน
Article Details
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
ซุกรี หะยีสาแม. (2557). อ่าวปัตตานี ข้อเท็จจริงและความท้าทาย. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีปัตตานี
ประชัย ศรีจามร. (2549). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการปลูกป่าภาครัฐ กรณีศึกษาตำบลป่าอ้อ ดอนชัย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม, คณะพัฒนาสังคม, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พัสรินณ์ พันธุ์แน่น. (2558). การมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชนในการจัดการขยะ : บ้านมั่นคงชุมชนบางบัว เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที, 7(2); 50-73
มูลนิธิเพื่อ “คนไทย”. (2557). คนไทย” มอนิเตอร์ 2557: เสียงเยาวชนไทย เยาวชนที่มีส่วนร่วมเพื่อส่วนร่วม. วารสารเผยแพร่แนวคิดการมีส่วนร่วมเพื่อส่วนรวม (Active Citizenship) และเผยแพร่ผลวิจัยคนไทยมอนิเตอร์ 2557 เสียงเยาวชนไทย, 1(1); 1-72
สุวรา แก้วนุ้ย และสุภาภรณ์ พนัสนาชี (2558). สถานการณ์เด็กในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้: 11 ปี ของเด็กและเยาวชนในวังวนแห่งความรุนแรง. สืบค้นจาก https://www.deepsouthwatch.org/node/6656 [เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2561]
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. 2555. การจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. รายงานประจำ ปี 2555. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
อมรวิชช์ นาครทรรพ. (๒๕๕๐). โครงการติดตามสภาวการณ์เด็กและเยาวชนรายจังหวัด. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการทำวิจัย.
Graham Allen & Lain Duncan Smith. (2009). Early Intervention: Good Parents, Great Kids, Better CitizensGood discussion of the rationale behind early intervention models, including the research by Bruce D Perryon child development. http://www.centreforsocialjustice.org.uk/client/downloads/CSJ
Vroom, V. H., & Deci, E. L. (1970). Management and motivation. New York: Penguen Book.
