การมีส่วนร่วมของชุมชนและปัจจัยการมีส่วนร่วมของชุมชนที่ส่งผลต่อการจัดการท่องเที่ยว ที่ดีของเทศบาลเมืองชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาระดับการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการด้านการท่องเที่ยวที่ดี ศึกษาปัจจัยการมีส่วนร่วมของชุมชนที่ส่งผลต่อการจัดการท่องเที่ยวที่ดีในอำเภอชะอำ และเสนอแนวทางในการจัดการท่องเที่ยวที่ดีในอำเภอชะอำ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนในเขตเทศบาลเมืองชะอำ จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของชุมชนและปัจจัยการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวที่ดีในอำเภอชะอำ วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ โดยใช้ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์ถดถอยพหุ
ผลการวิจัยพบว่า ระดับการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวที่ดี ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (M=3.73;S.D.=0.54) พิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าการมีส่วนร่วมของชุมชนด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด คือ ด้านการวางแผน รองลงมาคือ ด้านการปฏิบัติการและด้านการติดตามประเมินผล และการมีส่วนร่วมของชุมชนด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านการแบ่งปันผลประโยชน์ (M=3.98;S.D.=0.54, M=3.87;S.D. = 0.68, M=3.67;S.D.=0.88, M=3.41;S.D.=0.67)
ปัจจัยการมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อการจัดการท่องเที่ยวที่ดีในอำเภอชะอำอย่างมีนัยสำคัญมีจำนวน 3 ตัวแปร การมีส่วนร่วมด้านการวางแผน (B=.157) การมีส่วนร่วมด้านติดตามและประเมินผล (B=.155) การมีส่วนร่วมด้านการร่วมรับผลประโยชน์ (B=.151)
Article Details
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
คมลักษณ์ สงทิพย์.(2557). การมีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของประชาชน กรณีศึกษา ตลาดน้ำวัดตะเคียน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
จริญญา จันทร์ทรง. (2555). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการพัฒนาท้องถิ่นในเขตองค์การ บริหารส่วนตำบลหนองแสงใหญ่ อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์รัฐ ประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการพัฒนาท้องถิ่น, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
จุฑามาศ จันทรัตน์. (2541). การท่องเที่ยวกว้างไกลหัวใจอยู่ที่ความร่วมมือ. จุลสารท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ณรงค์ ณ เชียงใหม่. (2545). การมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารรูสมิแล, 23(2-3), 1-7.
ธนิศร ยืนยง. (2561). ได้ศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนที่ส่งผลต่อการพัฒนาท้องถิ่นในจังหวันครนายก.วารสาร มหาจุฬานาครทรรศน์ ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม – สิงหาคม 2561)
ธเนศ ศรีสถิตย์ วรรณา คำปวนบุตรและคณะ. (2556). โครงการวิจัยการมีส่วนร่วมของชุมชนในการ จัดการท่องเที่ยวบนฐานเชิงนิเวศวัฒนธรรมในเขตพื้นที่ตำบลพระธาตุ อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม : สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย.
นคร สำเภาทิพย์. (2542). การมีส่วนร่วมของประชาชนในโครงการพัฒนาเพื่อความมั่นคงพื้นที่ อำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพัฒนาสังคม, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นิคม จารุมณี. (2544). การท่องเที่ยวและการจัดการอุตสาหกรรมท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮาส์.
นุสรา พันธรักษ์. (2555). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่น กรณีศึกษาพื้นที่ตำบล คลองจุกกระเฌอ อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา. ปัญหาพิเศษรัฐศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการจัดการทรัพยากรเพื่อความมั่นคง, คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์, มหาวิทยาลัย บูรพา.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542). การวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปาริชาติ วลัยเสถียร และคณะ. (2543). กระบวนการและเทคนิคการทำงานของนักพัฒนา. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ประกอบศิริ ภักดีพินิจ. (2545). ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนริมกว๊าน พะเยา : กรณีศึกษาชุมชนบ้านร่องไฮ ตำบลแม่ใส อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการจัดการอุตสาหกรรมท่องเที่ยว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ประชัย ศรีจามร. (2549). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการปลูกป่าภาครัฐ, กรณีศึกษา ตำบล ป่าน้อยอ้อดอนชัย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. ภาคนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สถาบัน บัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
ประเสริฐ สุนทร. (2543). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันปราบปรามอาชญากรรม : ศึกษาเฉพาะกรณี กองบังคับการตำรวจนครบาล 6. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตร บัณฑิต, สาขาสังคมสงเคราะห์, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภราเดช พยัฆวิเชียร. (2543). การวางแผนตลาดการท่องเที่ยว. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มนัส สุวรรณและคณะ. (2541). โครงการศึกษาแนวทางและการจัดการท่องเที่ยวในพื้นที่ รับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตำบลและสภาตำบล. กรุงเทพฯ : การท่องเที่ยวแห่ง ประเทศไทย.
มาศศุภา นิ่มบุญจาชนัก. (2558). การศึกษาองค์ประกอบทางการท่องเที่ยวและการมีส่วนร่วมของ ชุมชนที่มีผลต่อความยั่งยืนทางการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเขาสันหนอกวัว (อุทยานแห่งชาติ เขาแหลม). วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, บัณฑฺตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ลัดดาวัลย์ เพชรโรจน์และอัจฉรา ชานำประศาศน์. (2545). ระเบียบวิธีวิจัย. กรุงเทพมมหานคร : พิมพ์ดีการพิมพ์.
วชิราวรรณ นิลเกตุ. (2553). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่น กรณีศึกษาองค์การ บริหารส่วนตำบลบ้านเดื่อ อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย. การค้นคว้าแบบอิสระ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชานโยบายสาธารณะ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย มหาสารคาม.
วรรณพร วณิชชานุกรแลละสถาบันราชภัฏสวนดุสิต. (2540). นิเวศท่องเที่ยว. การท่องเที่ยวเชิง อนุรักษ์.
วันทิกา หิรัญเทศ. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงนิเวศของนักท่องเที่ยวชาว ไทยในแหล่ง ท่องเที่ยวจังหวัดนนทบุรี. สาขาวิชาการจัดการการโรงแรมและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์
วันทิกา หิรัญเทศ. (2554). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่างชาติต่อการให้บริการของตำรวจ ท่องเที่ยวถนนข้าวสาร กรุงเทพมหานคร. วิทยาลัยราชพฤกษ์.
วิภาดา มุกดา. (2556). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ อำเภออุ้ม ผาง จังหวัดตาก. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต : กรุงเทพฯ.
เศกสรรค์ ยงวณิชย์. (2541). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. พิมพ์ครั้งที่ 2. ขอนแก่น : ภาควิชา สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุรเชษฎ์ เชษฐมาส. (2546). อุทยานแห่งชาติกับการอนุรักษ์. เอกสารประกอบการฝึกอบรมหลักการ จัดการอุทยานแห่งชาติ สำหรับหัวหน้าอุทยานแห่งชาติ ระหว่าง วันที่ 25 – 30 สิงหาคม 2550. สำนักอุทยานแห่งชาติ, กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช.
สุริยะ หินเมืองเก่า. (2550). สังเคราะห์องค์ความรู้เศรษฐกิจพอเพียงตลาดริมน้ำดอนหวาย : ภูมิ ปัญญาท้องถิ่นบริบทเศรษฐกิจพอเพียงยุค คมช. กรุงเทพฯ : เพชรเกษมการพิมพ์.
สุนทร กองทรัพย์. (2548). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการบริหารงานขององค์การบริหารส่วน ตำบล : กรณีศึกษา ตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. ภาคนิพนธ์พัฒนาสังคม มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการพัฒนาสังคม, คณะพัฒนาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหาร ศาสตร์.
สนธยา พลศรี. (2550). เครือข่ายของการเรียนรู้ในงานพัฒนาชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : โอ เดียนสโตร์.
สำนักพัฒนาการท่องเที่ยว. (ไม่ปรากฎวันที่ เดือน ปีที่เผยแพร่). คำนิยามของการท่องเที่ยว. [Online]. วันที่ สืบค้น 9 เมษายน 2560 จาก : http://www.tourism.go.th
อดิศร วงศ์คงเดช. (2539). การพัฒนาสาธารณสุขชุมชน : การมีส่วนร่วมและการเตรียมชุมฃน. ขอนแก่น : ศูนย์ฝึกอบรมและพัฒนาการสอนสาธารณสุขมูลฐาน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดขอนแก่น.
อารดา พุ่มหิรัญ. (2551). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชนอิสลามคลองกุ่มและ ชุมชนสมหวังเขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการ พัฒนาทรัพยากรมนุษย์, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Adhikary, M. (1995). Management of Ecotourism. Bangkok: Srinakarinwirot University.
Cohen, J.M. , & Uphooff, N.T. (1977). Rural development participation : Concept and measures for project design implementation and evolution rural development committee center for international studies. NewYork : Longman.
Davis, Keith. (1972). Human Behavior at Work: Human relation and Organization Behevior. Fourth edition. New York: McGraw-Hill Co.
Vroom, V. H., & Deci, E. L. (1970). Management and motivation. New York: Penguen Book.
