ความสัมพันธ์ระหว่างการขับร้องประสานเสียงและสุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุ

บทคัดย่อ

การขับร้องประสานเสียง คือ กิจกรรมดนตรีชุมชนหนึ่งของผู้สูงอายุในหลายประเทศรวมทั้งประเทศไทย ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นเครื่องมือหนึ่งที่สามารถเสริมสร้างสุขภาวะทางจิตสำหรับผู้สูงอายุได้ ซึ่งผู้เข้าร่วมกิจกรรมจะสะท้อนเป็นพฤติกรรมและความคิดเชิงบวกที่นำไปสู่คุณภาพชีวิตที่ดี วัตถุประสงค์งานวิจัย คือเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติขับร้องประสานเสียงและสุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุ กลุ่มตัวอย่างเลือกแบบเจาะจง คือนักร้องประสานเสียงผู้สูงอายุจำนวน 30 คน (ชาย 6 คน; หญิง 24 คน) อายุ 60-75 ปี ที่เข้าร่วมกิจกรรมไม่น้อยกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ของระยะเวลาทั้งหมด การวิจัยนี้เป็นแบบผสานวิธี โดยแบ่งการเก็บข้อมูลออกเป็น 2 ส่วน คือ (1) ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ แบบทดสอบสุขภาวะทางจิตของรีฟฟ์จำนวน 42 ข้อ และแบบประเมินการปฏิบัติขับร้องประสานเสียงจำนวน 30 ข้อ และ (2) ข้อมูลเชิงคุณภาพ ได้แก่ การสังเกตอย่างมีส่วนร่วม และการสนทนากลุ่มย่อย ผลการวิจัยพบว่าผู้เข้าร่วมกิจกรรมให้ค่าคะแนนสุขภาวะทางจิตโดยรวม
เพิ่มมากขึ้นและอยู่ในระดับสูง (ก่อน = 4.70, หลัง = 4.93) และมีความสัมพันธ์กับการประเมินปฏิบัติขับร้องประสานเสียงรายด้านอยู่ในระดับน้อยถึงปานกลาง ได้แก่ การปฏิบัติขับร้องประสานเสียงขั้นพื้นฐาน (0.473,p-value = 0.008) การขับร้องเพลงไทยสากลและเพลงภาษานานาชาติ (0.543, p-value = 0.002) การตีความและการแสดงออกเพื่อการขับร้อง (0.576, p-value = 0.001) และการวางแผนและทำงานร่วมกันเพื่อการแสดงบนเวที (0.638, p-value < 0.001) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.01 ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่า แนวโน้มสุขภาวะทางจิตของผู้สูงอายุที่เพิ่มขึ้นเกิดจากผลลัพธ์ของกิจกรรมที่ชัดเจน คือ การแสดงคอนเสิร์ต ซึ่งเป็นแรงจูงใจสำคัญให้ผู้สูงอายุพยายามฝึกซ้อมและมุ่งมั่นพัฒนาตนเองเพื่อจัดการแสดงให้ประสบความสำเร็จ และนำไปสู่ความภาคภูมิใจและมองเห็นคุณค่าในตนเอง