การเลือกใช้ภาษาบนป้ายสาธารณะในสถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์: การศึกษาตามแนวภูมิทัศน์ทางภาษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบภาษาและหน้าที่ของภาษาที่ปรากฏบนป้ายสาธารณะในสถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ จำนวน 359 ป้าย ตามแนวภูมิทัศน์ทางภาษา (Linguistics Landscape) อันแสดงให้เห็นถึงการเลือกใช้ภาษาบนป้ายในสถาบันการศึกษา โดยประยุกต์ใช้แนวคิดภูมิทัศน์
ทางภาษาของ Landry and Bourhis (1997)
ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบภาษาที่ปรากฏบนป้ายสาธารณะในสถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ปรากฏป้ายสองภาษา (bilingual signs) มากที่สุด จำนวน 171 ป้าย มีป้ายที่เป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษมากที่สุด จำนวน 132 ป้าย พบรองลงมาคือ ป้ายภาษาเดียว (monolingual signs) จำนวน 115 ป้าย มีป้ายที่เป็นภาษาไทยและป้ายที่เป็นภาษาอังกฤษ จำนวน 57 ป้ายเท่ากัน ขณะที่พบป้ายภาษาจีน 1 ป้ายเท่านั้น และพบป้ายหลายภาษา (multilingual signs) ปรากฏน้อยที่สุด จำนวน 73 ป้าย มีป้ายที่เป็นภาษาไทย-ภาษาอังกฤษ-ภาษาจีน
มากที่สุดจำนวน 62 ป้าย ส่วนด้านหน้าที่ของภาษาที่ปรากฏพบว่าป้ายส่วนใหญ่ทำหน้าที่ในการให้ข้อมูล
โดยพบป้ายที่มีหน้าที่เพื่อแจ้งให้ทราบข้อมูลมากที่สุด จำนวน 290 ป้าย รองลงมาคือหน้าที่เพื่อบอกทิศทาง
หรือที่ตั้งของสถานที่จำนวน 30 ป้าย หน้าที่เพื่อสั่งให้กระทำหรือไม่กระทำบางอย่าง จำนวน 22 ป้าย หน้าที่เพื่อขอความร่วมมือหรือให้ความอนุเคราะห์ตามที่ร้องขอ จำนวน 9 ป้าย และป้ายที่พบน้อยที่สุดคือหน้าที่เพื่อเตือนหรือบอกให้รู้ตัวล่วงหน้า จำนวน 8 ป้าย ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าพื้นที่สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์เป็นพื้นที่ที่มี
ความหลากหลายทางภาษา เนื่องจากเป็นสถาบันการศึกษาที่มีนักศึกษามาจากหลายประเทศ ดังนั้นจึงพบความเป็นพหุภาษาและพหุวัฒนธรรมบนป้ายสาธารณะจำนวนมากเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการสื่อสารของผู้ใช้ภาษาในพื้นที่ดังกล่าว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
กรกฤช มีมงคล. (2563). ภูมิทัศน์ทางภาษาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศไทย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต, 15(2), 165-186.
กิตตินาถ เรขาลิลิต. (2563). การเลือกภาษาของป้ายสาธารณะในมหาวิทยาลัยของไทย กรณีศึกษาจากจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ, 27(2), 310-341.
สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์. (2561). ประวัติความเป็นมา. https://www.pim.ac.th/aboutpim
ภาษาอังกฤษ
Ben-Rafael et al. (2006). Linguistic landscape as symbolic construction of the public space: The case of Israel. International Journal of Multilingualism. 3(1), 7-30.
Huebner, T. (2006). Bangkok’s linguistic landscapes: Environmental print, codemixing and language change. International Journal of Multilingualism, 3(1), 31-51.
Landry & Bourhis, R. (1997). Linguistic landscape and ethnolinguistic vitality: an empirical study. Journal of Language and Social Psychology, 16(1), 23-49.
Rungswang, Atichat. (2023). Linguistic Landscape: Forms and Functions of Signs on Khaosan Road, Thailand. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(10), 399-415.
Siricharoen, Aroonrung. (2016). Multilingualism in the Linguistic Landscape of the Faculty of Arts, Chulalongkorn University, Thailand. MANUSYA: Journal of Humanities, Special Issue No.22, 12-25.
Spolsky, B. (2009). Language Management. Prague: Cambridge University Press.
Wu, H., & Techasan, (2016). Chinatown in Bangkok: the Multilingual Landscape. MANUSYA: Journal of Humanities, Special Issue No.22, 38-52.
Wu, H., Techasan, S., & Huebner, T. (2020). A new Chinatown? Authenticity and conflicting discourses on Pracha Rat Bamphen Road. Journal of Multilingual and Multicultural Development, 41(9), 794-812.
