การพัฒนารูปแบบการสื่อสารอัตลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้ มุ่งศึกษาการพัฒนารูปแบบการสื่อสารอัตลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 25 คน และการสนทนากลุ่ม 9 คน โดยกำหนดแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของแต่ละภูมิภาคในประเทศไทย และใช้ทำการวิเคราะห์เนื้อหาแบบอรรถาธิบายและพรรณนาข้อมูล ผลการศึกษาวิจัยจากการสัมภาษณ์เชิงลึก พบว่า องค์ประกอบอัตลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ จำแนกออกเป็น 4 องค์ประกอบ ได้แก่ ชุมชนสร้างสรรค์ นักท่องเที่ยวสร้างสรรค์ กิจกรรมสร้างสรรค์
และปฏิสัมพันธ์สร้างสรรค์ ผลการพัฒนารูปแบบการสื่อสารอัตลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ประกอบด้วย ผู้ส่งสาร (ชุมชนสร้างสรรค์) ผู้รับสาร (นักท่องเที่ยวสร้างสรรค์) ข้อความและกิจกรรม (ลักษณะเฉพาะอัตลักษณ์ของชุมชนประกอบด้วยศิลปะ มรดกทางวัฒนธรรม/ประเพณี/ศาสนา ลักษณะพื้นที่ และวิถีชีวิต) และสื่อสารผ่านการมีส่วนร่วมจากการสัมผัสบรรยากาศ การทำอาหาร การประดิษฐ์ของชำร่วย การฟังบรรยายจากผู้รู้ การเดินเที่ยว การร่วมแสดงการละเล่น การพักโฮมสเตย์ และการแลกเปลี่ยนชีวิตประจำวัน เป็นต้น โดยมุ่งให้เกิดปฏิสัมพันธ์ผ่านผู้มีส่วนได้เสียของชุมชนท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2566). แนวโน้มการฟื้นตัวของนักท่องเที่ยวต่างชาติ.
วัฒนธรรม. วารสารศิลปศาสตร์ (วังนางเลิ้ง) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร, 1(1), 1-24.
สุดแดน สุทธิลักษณ์. (2558). องค์ความรู้ว่าด้วยการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: คู่มือและแนวทางปฏิบัติ.
คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เสรี วงษ์มณฑา. (2554). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: นวัตกรรมการเคลื่อนขยับของการท่องเที่ยวเชิง
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2561). หัวใจหลักของการท่องเที่ยว
เชิงสร้างสรรค์. https://www.dasta.or.th/th/article/43
ภาษาอังกฤษ
Anholt, S. (2016). Places: Identity, image and reputation. Springer.
Chhabra, D. (2010). Sustainable marketing of cultural and heritage tourism.
Routledge.
Della Lucia, M., Trunfio, M., & Go, F. M. (2017). Heritage and Urban Regeneration:
Towards Creative Tourism. Tourism in the city: Towards an integrative agenda on urban tourism, 179-191.
Duxbury, N., & Richards, G. (2019). Towards a Research Agenda for Creative Tourism:
Developments, Diversity, and Dynamics. A Research Agenda for Creative Tourism, 1-14.
Hankinson, G. (2004). Relational Network Brands: Towards a Conceptual Model of Place
Brands. Journal of Vacation Marketing, 10(2), 109-121.
Jelinčić, Daniela Angelina; Senkić, Matea . (2017). Creating a Heritage Tourism Experience.
The Power of the Senses. Etnološka tribina, 47(40), 109–126. doi:10.15378/1848-
2017.40.03
Kapferer, J. N. (2009). Kapferer's Brand-Identity Prism Model. European Institute for Brand
Management, 24, 2014.
Kavaratzis, M., & Hatch, M. J. (2013). The Dynamics of Place Brands: An Identity-Based Approach
to Place Branding Theory. Marketing theory, 13(1), 69-86.
Li, Y. (2000). Geographical consciousness and tourism experience., 27(4), 0-883.
doi.org/10.1016/S0160-7383(99)00112-7.
Morgan, N., Pritchard, A., & Pride, R. (2011). Destination Brands: Managing Place
Reputation. Routledge.
OECD. (2014). Tourism and the Creative Economy. OECD Publishing.
https://doi.org/10.1787/9789264207875-en
Pike, S. (2015). Destination Marketing: essentials. Routledge.
Raymond, E. M., & Hall, C. M. (2008). The Development of Cross-Cultural (mis) Understanding
through Volunteer Tourism. Journal of Sustainable Tourism, 16(5), 530-543.
Richards, G. (2018). Cultural Tourism: A Review of Recent Research and Trends. Journal of
Hospitality and Tourism Management, 36, 12-21.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16–20.
Richards, G., & Wilson, J. (Eds.). (2007). Tourism, Creativity and Development (Vol. 10).
London: Routledge.
Santosa; Saryani; Susilowati, Heni; Setaiji, Yudi; Anggraini. (2023). Collaboration of the
Stakeholders in Developing Community-Based Tourism in Terong Creative Village, Belitung. Technium Soc. Sci. J., 42, 170.
Schramm, W. (1954). How Communication Works (Vol. 586). The Process and Effects
of Mass Communication/University of Illinois Press.
Smith, M. K. (2015). Issues in Cultural Tourism Studies. Routledge.
UNESCO. (2006, October). Towards Sustainable Strategies for Creative Tourism.
In Discussion Report of the Planning Meeting for 2008 International Conference on Creative Tourism (25-27).
UNESCO. (2019). Culture & creative industries in the face of digital transformation. UNESCO.
https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000369784
Waitt, G. (2000). “Consuming Heritage: Perceived Historical Authenticity”, Annals of
Tourism Research, 27, 835-62.
Zenker, S., & Martin, N. (2011). Measuring Success in Place Marketing and
Branding. Place Branding and Public Diplomacy, 7, 32-41.
