การสร้างสรรค์ศิลปะการแสดง เพื่อส่งเสริมกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ บนฐานการเรียนรู้ช่างศิลป์ชุมชน จังหวัดนครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษางานช่างศิลป์ในจังหวัดนครปฐม ชุมชนตำบลวัดละมุด
ณ วัดละมุด ชุมชนตำบล โพรงมะเดื่อ ณ วัดโพรงมะเดื่อ จิราวรรณเบญจรงค์ ตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน และเครื่องตั้งวัดไทรตำบลท่ากระชับ อำเภอนครชัยศรี นำไปสู่การบูรณาการการสร้างสรรค์ และ 2. เพื่อสร้างสรรค์การแสดงที่ส่งเสริมการท่องเที่ยว บนฐานการเรียนรู้ช่างศิลป์ชุมชนจังหวัดนครปฐม เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพ และเชิงปริมาณ (Mixed Methods) มีเครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบประเด็นการประชุมกลุ่มย่อย แบบประเมินการแสดง และแบบสอบถามนักท่องเที่ยว โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือคนในชุมชน ผู้ประกอบการ คนงาน ผู้สืบสานงานที่เกี่ยวข้องกับช่างศิลป์ในพื้นที่ จำนวน 20 คน ที่มาจากการเลือกแบบเจาะจง และนักท่องเที่ยวทั่วไปจำนวน 400 คน โดยผลประเมินพบว่า ผู้เข้าชมการแสดงมีความพึงพอใจต่อชุดการแสดงเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว อยู่ในระดับมากที่สุด 280 คน คิดเป็นร้อยละ 70.0% ที่มาจากจากการสุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวที่รับชมการแสดง แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเอกสาร วรรณกรรม และจากเครื่องมือวิจัย มาวิเคราะห์โดยใช้การพรรณนา วิเคราะห์แบบเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) งานช่างศิลป์ในจังหวัดนครปฐมมีอยู่หลายอย่าง ที่โดดเด่นและเลือกนำมาศึกษา คือ ภาพจิตกรรมวัดละมุด หัตถกรรมทอผ้าชุมชนโพรงมะเดื่อ ประติมากรรมเครื่องปั้นจิราวรรณเบญจรงค์ และ สถาปัตยกรรมเครื่องตั้งวัดไทร 2) ผลการสร้างสรรค์การแสดงจำนวน 4 ชุด ชุดที่ 1 การแสดงชุดจิตรลักษณ์วัฒนธรรมวัดละมุด มีความโดดเด่นเรื่องบทร้องเพลงฉ่อยเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยว และวัฒนธรรม ชุดที่ 2 การแสดงชุด ฟ้อนภูษาบูชา ลาวครั่งวัดโพรงมะเดื่อ โดดเด่นเรื่องการนำเสนอกระบวนการทอผ้า ชุดที่ 3 การแสดงชุด ระบำเบญจรงค์ วัดท่าพูด และชุดที่ 4 การแสดงชุด
สถาปัตยลักษณ์เถรอดเพลวัดไทร จุดเด่นคือเป็นการแสดงที่ส่งเสริม “เถรอดเพล” ของเล่นสมัยโบราณ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
จิตกวี กระจ่างเมฆ และสุดหล้า เหมือนเดช. (2562). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดนครปฐม ไทยแลนด์ 4.0: กรณีศึกษาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นลาวครั่ง บ้านทุ่งผักกูด ไทยทรงดำ บ้านไผ่หูช้างและไทยจีนตลาดบางหลวง. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
ชมนาด กิจขันธ์, [ใส่ชื่อผู้ร่วมแต่งทุกคน]. (2564). นาฏศิลป์สร้างสรรค์กับการพัฒนาวิทยฐานะของครู (ตอนที่ 1). วารสารพัฒนศิลปะวิชาการ, 5 (1), 1–14.
พจนา บุญคุ้ม. (2550). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศตลาดน้ำวัดกลางคูเวียง จังหวัดนครปฐม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วนิดา พึ่งสุนทร. (2552). แนวทางการจัดการป้ายในพื้นที่วัฒนธรรม. โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาษาอังกฤษ
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16–20.
Schechner, R. (2006). Performance studies: An introduction (2nd ed.). Routledge.
Turner, V. (1982). From ritual to theatre: The human seriousness of play. Performing Arts Journal Publications.
UNESCO. (2006, October). Towards sustainable strategies for creative tourism: Discussion report of the planning meeting for 2008 International Conference on Creative Tourism (pp. 25–27). UNESCO.
