แรงจูงใจและปัจจัยที่มีผลต่อการเข้าร่วมกิจกรรมอีสปอร์ต ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
กีฬาอีสปอร์ตเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมและกำลังแพร่หลายในกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัย โดยเฉพาะเมื่อมีการจัดตั้งชมรมอีสปอร์ตในมหาวิทยาลัย จึงควรมีข้อมูลเชิงประจักษ์เกี่ยวกับแรงจูงใจของนักศึกษาในการเข้าร่วมกิจกรรม การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับแรงจูงใจในการเข้าร่วมกิจกรรมอีสปอร์ต 2) ศึกษาระดับปัจจัยที่มีผลต่อการเข้าร่วมกิจกรรมอีสปอร์ต และ 3) วิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อแรงจูงใจในการเข้าร่วมกิจกรรมอีสปอร์ต ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างสมาชิกชมรมจำนวน 422 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามและคำถามปลายเปิด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน คือ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) รวมทั้งมีการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพจากคำถามปลายเปิดด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า 1) นักศึกษามีแรงจูงใจในการเข้าร่วมกิจกรรมอีสปอร์ตในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( =4.32) โดยแรงจูงใจด้านความสนุกสนานและผ่อนคลาย มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ( =4.50) 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการเข้าร่วมกิจกรรมอีสปอร์ตในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( =4.20) โดยการประชาสัมพันธ์กิจกรรมที่น่าสนใจและเข้าถึงง่าย มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ( =4.29) และ 3) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อแรงจูงใจในการเข้าร่วมกิจกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ การที่ชมรมมีการประชาสัมพันธ์กิจกรรมที่น่าสนใจและเข้าถึงง่าย ความมั่นใจในความสามารถของตนเอง ความรู้ความเข้าใจในเกม และการสนับสนุนจากกลุ่มเพื่อน ( =.26, .22, .20 และ .09 ตามลำดับ, p < .05)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
การกีฬาแห่งประเทศไทย. (2560). มติคณะกรรมการการกีฬาแห่งประเทศไทย วันที่ 27 กรกฎาคม 2560.
การกีฬาแห่งประเทศไทย.
กุลชา ปรีดาศักดิ์. (2566). แนวทางในการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมเกมและอีสปอร์ต (Esports) ไทย.
[วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชนาภรณ์ ปัญญาการผล และ ขจรศักดิ์ กั้นใช้. (2568). การวิเคราะห์พฤติกรรมและแรงจูงใจในการแข่งขันอีสปอร์ตที่นำไปสู่สมรรถนะอีสปอร์ตของนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 16(1), 40-57.
ภูริฑ มูลมิ่ง และ กฤชวรรธน์ โล่วัชรินทร์. (2564). การขับเคลื่อนกีฬาอีสปอร์ต (E-Sports) ในจังหวัดขอนแก่น. วารสารธรรมทรรศน์, 21(3), 275-286.
เมธาวี คณานุรักษ์. (2565). แรงจูงใจในการสนับสนุนและความภักดีต่อนักกีฬาอีสปอร์ตประเภทเกม First-Person Shooter (FPS) ของผู้ติดตามบนแพลตฟอร์ม Twitch.tv [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศุภเกียรติ เมืองแก้ว. (2566). อีสปอร์ต กระบวนการสู่ความศิวิไลซ์ ความสัมพันธ์เชิงพึ่งพิงและเส้นทางสู่ความเป็นนักกีฬาอาชีพในประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2566). กีฬาอีสปอร์ตของประเทศไทยกับการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ. สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. https://library.parliament.go.th/th /radioscript/rr2566-dec3
อำพล อสิพงษ์. (2562). แนวทางการพัฒนากีฬาอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทย [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334.
Field, A. (2018). Discovering statistics using IBM SPSS statistics (5th ed.). SAGE Publications.
Giakoni-Ramírez, F., Merellano-Navarro, E., & Duclos-Bastías, D. (2022). Professional esports players: Motivation and physical activity levels. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(4), 2256.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49–60.
Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), 68–78.
