แนวทางเพื่อพัฒนากลยุทธ์การบริหารจัดการการแสดงดนตรี ในกิจการกองดุริยางค์ทหารเรือ ฐานทัพเรือกรุงเทพ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
กองดุริยางค์ทหารเรือเป็นหน่วยงานสำคัญในการให้บริการดนตรีในงานพระราชพิธี งานราชการ และกิจกรรมสาธารณะ โดยทำหน้าที่เป็นกลไกทางวัฒนธรรมในการสะท้อนภาพลักษณ์ของกองทัพและประเทศ อย่างไรก็ตาม หน่วยงานกำลังเผชิญข้อจำกัดด้านกำลังพล ระบบการบริหารแบบดั้งเดิมที่ขาดความยืดหยุ่น และความท้าทายในยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการดำเนินงาน การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาของระบบการบริหารจัดการการแสดงดนตรีในกองดุริยางค์ทหารเรือในปัจจุบัน (2) เพื่อสังเคราะห์แนวทางเชิงกลยุทธ์ในการบริหารจัดการการแสดงดนตรี โดยบูรณาการแนวคิด POCCC และ (3) เพื่อประเมินความเหมาะสมของแนวทางเชิงกลยุทธ์ที่พัฒนาขึ้น การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน โดยการวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 400 คน ด้วยแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้างกับผู้บริหารระดับสูง 10 คน และผู้ใช้บริการภายนอก 20 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า การบริหารจัดการโดยรวมอยู่ในระดับมากทุกมิติของ POCCC โดยเฉพาะด้านการประสานงานและกระบวนการดำเนินงานที่มีประสิทธิภาพ แผนกลยุทธ์ที่พัฒนาขึ้นสามารถบูรณาการการบริหารแบบดั้งเดิมเข้ากับนวัตกรรมดิจิทัลและการตลาดเชิงสังคมได้อย่างเหมาะสม และได้รับการประเมินว่ามีความเป็นไปได้ในการนำไปใช้จริง อย่างไรก็ตาม ยังพบข้อจำกัดด้านโครงสร้างการบริหารแบบลำดับชั้นและการใช้เทคโนโลยีที่ยังไม่เต็มศักยภาพ การอภิปรายผลชี้ให้เห็นว่า การผสมผสานระหว่างวินัยทางทหารกับความยืดหยุ่นทางศิลปะก่อให้เกิดรูปแบบการบริหารเชิงผสมที่สามารถพัฒนาเป็นกลไก Soft Power ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งนี้
ควรมุ่งพัฒนาการบูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลและการเสริมสร้างศักยภาพบุคลากรเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันและความยั่งยืนขององค์กร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยเป็นลายลักษณ์อักษร
ความรับผิดชอบ เนื้อหาต้นฉบับที่ปรากฏในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์บทความหรือผู้เขียนเอง ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์
เอกสารอ้างอิง
กองดุริยางค์ทหารเรือ ฐานทัพเรือกรุงเทพ. (2560). เกี่ยวกับกองดุริยางค์ทหารเรือ.
https://www.rtnsm.com/history.html
กวินนาฏ นันทโกวัฒน์. (2558). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจต่อการบริหารจัดการกับ
ประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
กนกวรรณ เพ็งสว่าง. (2560). ศิลปะการแสดงดนตรีไทยในธุรกิจโฮมสเตย์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กชวรรณ เวชชพิทักษ์. (2562). กลยุทธ์การตลาด 5A และการตัดสินใจซื้อสินค้าเกษตรอินทรีย์.
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2565). การพัฒนาองค์การและการจัดการนวัตกรรม. ทริปเพิ่ล กรุ๊ป.
ระจิตรี โสมะภีร์. (2565). การนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติราชการ.
http://www3.ru.ac.th/mpa-abstract/files/2565_1681966235_6414830085.pdf
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). Wiley.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research
(3rd ed.). Sage.
Mergel, I., Edelmann, N., & Haug, N. (2019). Defining digital transformation: Results from expert
interviews. Government Information Quarterly, 36(4), 101385.
Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
OECD. (2019). Digital government review of Thailand: Towards a digital government. OECD
Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264307636-en
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Pearson.
Fayol, H. (1949). General and industrial management. Pitman.
Walmsley, B. (2019). Audience engagement in the performing arts. International Journal of
Cultural Policy, 25(3), 295–310.
