หิมพานต์เสน่หา: ความเป็นอื่น ชนบท และความเป็นหญิงในนวนิยายเรื่อง มาแต่หิมพานต์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาพื้นที่ป่าหิมพานต์ในนวนิยายเรื่องมาแต่ หิมพานต์ บทประพันธ์ของ จินตวีร์วิวัธน์ ใน 3 ประเด็น ได้แก่ ป่าหิมพานต์ในฐานะความเป็นอื่น ป่าหิมพานต์ในฐานะพื้นที่ชนบท และป่าหิมพานต์ในฐานะพื้นที่แห่งความเป็นหญิง โดยใช้แนวคิดเรื่องพื้นที่เป็นกรอบหลักในการวิเคราะห์ ผลการศึกษา พบว่า 1) ป่าหิมพานต์ถูกทำให้เป็นพื้นที่อื่นผ่านการที่มนุษย์ไม่สามารถเข้าถึงด้วยวิธีปกติ โดยที่มนุษย์ต้องหลับและฝันจึงจะสามารถเข้าไปได้ และโดยวิธีใช้ศิลปะเป็นสื่อกลาง 2) ป่าหิมพานต์ถูกเชื่อมโยงกับชนบทผ่านการบรรยายฉากและผ่านตัวละครนางวนัสสุดา นางไม้จากหิมพานต์ 3) ป่าหิมพานต์มีความสัมพันธ์กับความเป็นหญิงผ่านสัญญะที่ปรากฏในการพรรณนาพื้นที่ โดยสรุปแล้ว นวนิยายเรื่อง มาแต่หิมพานต์ ชี้ให้เห็นการนิยามความหมายของพื้นที่ป่าหิมพานต์ในมิติทางสังคมและวัฒนธรรม