Teaching Thai in a Multicultural Setting: A Case of Thai Language and Culture Courses in international Schools

Main Article Content

Prasitchai Sampaotong

Abstract

This article aims to introduce an alternative approach for teaching Thai language and Culture courses in a multicultural setting in international schools, namely Literature-Based Instruction, which could enhance 4 language skills among students and teachers could also integrate some content knowledge i.e. History, Social studies, Geography etc. to their lessons. This article results from the study of some related research papers and will be mainly presenting 2 points as follows: (1) current situation of teaching Thai language and Culture in international schools and (2) literature-based instructional model which includes 3 steps and 5 teaching strategies. Since international school is a diverse and multilingual community, the differentiated instruction is also suggested to support second language learners and/or those with different cultural backgrounds and mixed language ability to be equally successful at school.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Sampaotong ป. . (2022). Teaching Thai in a Multicultural Setting: A Case of Thai Language and Culture Courses in international Schools. Wiwitwannasan Journal of Language and Culture, 6(1), 157–176. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/wiwitwannasan/article/view/251512
Section
Academic articles / Research articles

References

เกสรี ลัดเลีย. (2549). รูปแบบการสอนเพื่อส่งเสริมพัฒนาการด้านภาษาของเด็กปฐมวัยโดยใช้
วรรณกรรมเป็นฐาน. วารสารราชภัฏยะลา, ปีที่ 1 (ฉบับที่ 1), 12 - 20.
คณะกรรมการอำนวยการพัฒนาหลักสูตร. (2558). เอกสารหลักสูตรวิชาภาษาไทย วัฒนธรรมไทยและ
ประวัติศาสตร์ไทยของโรงเรียนนานาชาติ.
ชลธิชา หอมฟุ้ง. (2560). การพัฒนาแนวการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทยโดยใช้วรรณกรรมท้องถิ่นเป็น
ฐานร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุกเพื่อส่งเสริมความสามารถในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียน. วารสาร
มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, ปีที่ 10 (ฉบับที่ 3),
332 - 346.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.
(พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นงเยาว์ เนาวรัตน์ และคณะ. (2562). รายงานวิจัย โครงการ การพัฒนาหลักสูตรพหุวัฒนธรรมศึกษา
สำหรับเด็กปฐมวัยในพื้นที่ชายขอบ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
นันทพร เลิศประเสริฐคง.(2552). สภาพและปัญหาการบริหารโปรแกรมภาษาและวัฒนธรรมไทยของ
โรงเรียนนานาชาติ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เนตรชนก รักกาญจนันท์. (2558). การจัดประสบการณ์การเรียนรู้โดยใช้วรรณกรรมเป็นฐานเพื่อเสริม
สร้างทักษะทางสังคมของเด็กปฐมวัย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปัทมา นาคะสนธิ์. (2540). การพัฒนาหลักสูตรภาษาและวัฒนธรรมไทยระดับอนุบาลสำหรับเด็กไทยใน
โรงเรียนนานาชาติ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรินทร์ วัชรกิตตานนท์. (2551). การศึกษาการใช้หลักสูตรภาษาและวัฒนธรรมไทยในโรงเรียน
นานาชาติที่ได้รับการรรับรองมาตรฐานจากองค์กรต่างประเทศ ในกรุงเทพมหานคร. ปริญญา
นิพนธ์ กศ.ม. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิไลลักษณ์ หมั่นวงศ์. (2549). การศึกษาการใช้หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2544 กลุ่มสาระการ
เรียนรู้ภาษาต่างประเทศ ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานของรัฐ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ เขต 3. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ผุสดี ตรงต่อการ. (2540). การศึกษาการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนนานาชาติในกรุงเทพมหานคร
และ ปริมณฑล. วิทยานิพนธ์คุรุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มาเรียม นิลพันธุ์ และคณะ. (2555). รายงานการวิจัย การพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนการสอนที่
เน้นความแตกต่างระหว่างบุคคล. สำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
รุ่งอรุณ โรจน์รัตนาดำรง. (2552). การสร้างสื่อภาพประกอบคำศัพท์ สำหรับผู้เรียนภาษาไทยในฐานะ
ภาษาต่างประเทศ. สารนิพนธ์ ศศ.ม. สาขาการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุทธิดา ปกป้อง. (2545). การศึกษากระบวนการการพัฒนาหลักสูตรภาษาและวัฒนธรรมไทยระดับ
ปฐมวัยในโรงเรียนนานาชาติ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการศึกษาปฐมวัย
บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมาคมโรงเรียนนานาชาติแห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป.). ข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรียนนานาชาติในประเทศไทย.
สืบค้นเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2564, จาก www.isat.or.th
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2551). นโยบายการจัดการเรียนการสอนวิชาภาษา
และ วัฒนธรรมไทยในโรงเรียนนานาชาติและข้อค้นพบจากการตรวจเยี่ยมประกันคุณภาพภายในโรงเรียนเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2563). จำนวนโรงเรียนนานาชาติในประเทศไทย.
สืบค้น 3 กันยายน 2564 จาก
https://www.facebook.com/opecoffice/photos/a.1703799562986528/3341419672557
834/?type=3
ทิวา โคห์เรน และคณะ. (2563). รูปแบบการบริหารการจัดการการเรียนรู้หลักสูตรวิชาภาษาไทย
วัฒนธรรมไทย และประวัติศาสตร์ไทย ระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนนานาชาติ. วารสาร
ครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, ปีที่ 7 (ฉบับที่ 2), 240 - 254.
อติยศ สรรคบุรานุรักษ์ และคณะ. (2558). การจัดการเรียนการสอนที่เน้นความแตกต่างระหว่างบุคคล.
วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, ปีที่ 12 (ฉบับที่ 1,2), 39​- 48.
International school database. (n.d.). retrieved 3rd September 2021, from
www.international-schools-database.com.
Slaughter, H. (1998). Indirect and direct teaching in a whole language program. The Reading
Teacher, 42(1), 30-34.
Tomlinson, C. A. (2000). Differentiation of Instruction in the Elementary Grades.
ERIC Digest. ERIC Clearinghouse on Elementary and Early Childhood Education.
retrieved 3rd September 2021, from https://eric.ed.gov/?id=ED443572.