คำรื่นหูในนวนิยายกลิ่นอายพื้นถิ่นไทย

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมายและจัดกลุ่มประเภทตามความหมายของคำรื่นหูใน  นวนิยายพื้นถิ่นภาคเหนือและภาคกลาง โดยศึกษาตามกรอบแนวคิดความหมายและจัดกลุ่มประเภทตามความหมายของคำรื่นหูของชัชวดี ศรลัมพ์ (2016) และ แก้วใจ  จันทร์เจริญ (1990) ข้อมูลในการวิเคราะห์  จากนวนิยายกลิ่นอายพื้นถิ่นไทย ได้แก่ ภาคเหนือ 2 เรื่อง คือ ปิมปา, สิเนหามนตาแห่งลานนา และ ภาคกลาง 2 เรื่อง คือ กรงกรรม, พรานชีวิต ผลการศึกษาสรุปได้ว่าคำรื่นหูที่มีความหมายตรงในนวนิยายพื้นถิ่นภาคเหนือและภาคกลาง สามารถนำมาจัดกลุ่มตามความหมายได้ 11 กลุ่ม ได้แก่ อวัยวะในร่างกาย กิจกรรมทางเพศ ความบกพร่องด้านรูปลักษณ์ ความบกพร่องด้านสติปัญญา/ร่างกายหรือสภาพจิต ฐานะ/สถานภาพ อาชีพ โรคภัยไข้เจ็บ การขับถ่าย/ของเสียจากร่างกาย ศพ/ร่างที่เสียชีวิต ความตาย และ สถานที่ ส่วนคำรื่นหูที่มีความหมายแฝงในนวนิยายพื้นถิ่นภาคเหนือและภาคกลาง สามารถนำมาจัดกลุ่มตามความหมายได้ 8 กลุ่ม ได้แก่ ความตาย อวัยวะในร่างกาย กิจกรรมทางเพศ ความสุข/การหลุดพ้นจากทุกข์ ความทุกข์/การยอมรับในชะตากรรม พฤติกรรม/ลักษณะนิสัย ความแก่ และสถานที่