STUDY OF AFFECTING FACTORS TOWARDS THAI’S SANG ADMINISTRATION: A CASE STUDY OF PHATTHALUNG PROVINCE SANGHA ADMINISTRATION
Main Article Content
Abstract
The aims of this research paper are to compare and contrast the function of Sangha administration in Phatthalung Province, look into possible effects on the management of Thai Sangha affairs, and look into theoretical ideas connected to the management of Thai Sangha affairs. An examination of the 153 monks in the sample group and a case study on monastic business administration in Phatthalung Province. A questionnaire served as the research tool. Frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and one-way ANOVA were employed for data analysis.
The research results found that:
- Management concepts and theories, the administration of Thai Sangha affairs in accordance with the Sangha Act, and the responsibilities of the Sangha administration of the Sangha's affairs in Phatthalung Province are examples of related concepts and theories.
- The Thai monastic system has excellent administration in each of the six areas. According to the results of the hypothesis test, the only factor that demonstrates a statistically significant difference in the management of the Thai monastic organization at the 0.05 significance level is the educational attainment of Pariyatti Dhamma (Pali studies).
- Among the most important are the following: adherence to Dhamma-Vinaya (Buddhist discipline) with proper monastic conduct; patience; self-sacrifice; dedication; unity and harmony; cooperation in carrying out duties; decentralization of responsibilities; systematic work processes; network building; and, most importantly, avoiding self-interest.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กองแผนงาน กรมการศาสนา. (2542). คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยพระราชบัญญัติ กฎระเบียบและคำสั่งของคณะสงฆ์ 2540. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
กองศาสนศึกษา กรมการศาสนากระทรวงศึกษาธิการ. (2541). แนวทางการพัฒนาพระสังฆาธิการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2540). การคณะสงฆ์และการพระศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2531). ทิศทางการศึกษาของคณะสงฆ์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธนดล นาคสุวณฺโณ. (2551). การบริหารกิจการคณะสงฆ์จังหวัดบุรีรัมย์. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการคณะสงฆ์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมโมลี (สมศักดิ์ อุปสโม). (2530). ธรรมบทวิเคราะห์. กรุงเทพมหานคร: ไทยรายวัน.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2539). นิติศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
พระพิพิธธรรมสุนทร (สุนทร ญาณสุนฺทโร). (2547). คม ชัด ลึก เล่ม 2. กรุงเทพมหานคร: เลี่ยงเชียง.
พระมหาชวลิต ชาตเมธี (คงแก้ว). (2552). บทบาทของพระสังฆาธิการในการบริหารกิจการคณะสงฆ์: ศึกษาเฉพาะกรณี พระสังฆาธิการในจังหวัดภูเก็ต. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระมหาประสิทธิ์ สระทอง. (2548). บทบาทการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนของพระสงฆ์ในอำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาชุมชน. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระมหามณเฑียร วรธมฺโม (ซ้ายเกลี้ยง). (2552). บทบาทพระสังฆาธิการในการบริหารกิจการคณะสงฆ์จังหวัดพังงา. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารคณะสงฆ์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พระราชรัตนมุนี (ชัยวัฒน์ ปญฺญาสิริ). (2538). การจัดสาธารณูปการและสาธารณะสงเคราะห์ของวัด. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระราชสีมาภรณ์ (นวล เขมสจฺจวาที). (2539). พระสงฆ์กับงานพัฒนาพระศาสนาและสังคม. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา.
ส่งศรี ชมพูวงศ์. (2554). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). นครศรีธรรมราช: วีพีเอส.
สมคิด จิระทัศนกุล. (2541). วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.