การประเมินโครงการโรงเรียนปลอดขยะ (Zero Waste School) โรงเรียนบ้านบางด้วน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินโครงการโรงเรียนปลอดขยะ (Zero Waste School) โรงเรียนบ้านบางด้วน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 1 ประยุกต์ใช้รูปแบบการประเมินโครงการของสคริฟเว่นเป็นแนวทางในการประเมิน ด้านการประเมินคุณค่าภายใน การประเมินความก้าวหน้า การประเมินผลสรุปรวม และการประเมินผลสำเร็จ กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 1 คน ครูจำนวน 9 คน นักเรียนโรงเรียนบ้านบางด้วน จำนวน 70 คน รวมทั้งสิ้น 80 คน เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วยแบบสอบถาม จำนวน 4 ฉบับ และแบบบันทึกการสนทนากลุ่ม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า:
- ผลการประเมินคุณค่าภายใน ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านทัศนคติของผู้บริหารสถานศึกษาและครู มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านความเหมาะสมและความสอดคล้องของโครงการ
- ผลการประเมินความก้าวหน้า ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านความคุ้มค่าของงบประมาณ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านการมีส่วนร่วมของนักเรียน และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านกระบวนการจัดกิจกรรม
- ผลการประเมินผลสรุปรวม ภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านความรู้ ความเข้าใจการจัดการขยะของนักเรียน มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านพฤติกรรมในการจัดการขยะของนักเรียน
- ผลการประเมินผลสำเร็จ ภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านความพึงพอใจของนักเรียนต่อการดำเนินโครงการโรงเรียนปลอดขยะ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านเจตคติในการจัดการขยะของนักเรียน และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านความพึงพอใจของผู้บริหารและครูต่อการดำเนินโครงการโรงเรียนปลอดขยะ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลทิพย์ ศรีสง่า. (2567). ความพึงพอใจของผู้บริหารและครูต่อโครงการพัฒนาสถานศึกษาด้านสิ่งแวดล้อม. วารสารการบริหารการศึกษา, 18(2), 91-108.
กนกวรรณ ศรีประเสริฐ, ชัยวัฒน์ อินทร์คำ, และสุภาวดี พรหมทอง. (2564). การดำเนินโครงการ จัดการขยะในโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาการศึกษา, 17(1), 23-38.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542. กรุงเทพฯ: สยามสปอร์.
ชุติมา จันทรสุวรรณ. (2565). การประเมินโครงการส่งเสริมการจัดการสิ่งแวดล้อมในโรงเรียนประถมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2561). แผนการปฏิรูปประเทศ ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). เอกสารประกอบการประชุมปฏิบัติ การขับเคลื่อนนโยบายการจัดการขยะ ในสถานศึกษาสู่การปฏิบัติที่ยั่งยืน “โรงเรียนปลอดขยะสัญจร” ในระดับภูมิภาค. มหาวิทยาลัยปทุมธานี.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Bloom, B. S. (1976). Human characteristics and school learning. New York: McGraw-Hill.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213-235.
Haniva, R., Butar Butar, S., & Ambarita, N. (2024). Waste management in schools as part of sustainable development. Journal of Sustainability, Society, and Eco-Welfare, 1(2), 325.
Rossi, Lipsey and Freeman, Evaluation: A systematic approach, 7th ed, (Thousand Oaks: Sage, 2004).
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models, & applications. San Francisco, CA: Jossey-Bas
