การบริหารสถานศึกษาเพื่อความอยู่รอดของโรงเรียนเอกชนในยุค BANI
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
โรงเรียนเอกชนในประเทศไทยกำลังเผชิญจุดเปลี่ยนผ่านสำคัญจากการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ การลดลงของอัตราการเกิด การแข่งขันที่รุนแรง และผลกระทบจากการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 บทความนี้มุ่งสังเคราะห์แนวคิด “ความสำเร็จเพื่อความอยู่รอดของโรงเรียนเอกชน” ภายใต้บริบทโลกยุค BANI (Brittle, Anxious, Nonlinear, Incomprehensible) โดยพัฒนากรอบแนวคิด Private School Survival Model (PSSM) ที่ประกอบด้วยองค์ประกอบ
5 ด้าน ได้แก่ 1) คุณภาพการจัดการศึกษา 2) ความมั่นคงทางการเงิน 3) การปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลง 4) ความสัมพันธ์กับผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และ 5) ชื่อเสียงและภาพลักษณ์ การสังเคราะห์เชิงแนวคิดชี้ให้เห็นว่า คุณภาพการจัดการศึกษาเป็นปัจจัยสำคัญที่มีบทบาทต่อความอยู่รอดของโรงเรียนเอกชน ขณะที่ความมั่นคงทางการเงินเป็นความท้าทายหลักในบริบทโรงเรียนเอกชนไทย นอกจากนี้ บทความยังนำเสนอข้อเสนอเชิงปฏิบัติผ่านการประยุกต์ส่วนประสมทางการบริหารจัดการสถานศึกษา 7Ps (7Ps Educational Management Mix) สำหรับผู้บริหารโรงเรียน ผู้กำหนดนโยบาย และเจ้าของโรงเรียนเอกชน เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการอยู่รอดอย่างยั่งยืนภายใต้บริบทการเปลี่ยนแปลงในโลกยุค BANI
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จรรยา เกิดแก้ว, ดลศักดิ์ ไทรเล็กทิม, และ องอาจ นัยพัฒน์. (2568). การพัฒนาทฤษฎีฐานรากในการเลือกสถานศึกษาให้บุตรหลานของผู้ปกครองไทย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(11), 349-362.
ชิดพันธ์ ตันติมังกร. (2564). รูปแบบการพัฒนาผู้บริหารด้านการจัดการเชิงธุรกิจเพื่อส่งเสริมความคงอยู่ของโรงเรียนเอกชน. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
รุ่งทิวา แย้มรุ่ง และคณะ. (2566). การวิจัยประเมินผลการดำเนินงาน ปัจจัยความสำเร็จและผลกระทบ ต่อการบริหารจัดการศึกษาของโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ. 24(2), 49-68.
นภัส พงศ์ภัสสร. (2565). การศึกษาการสร้างแบรนด์ของโรงเรียนเอกชนในระบบ. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุกัญญา สุดารารัตน์. (2568). ส่วนประสมทางการบริหาร 7P เพื่อเสริมสร้างศักยภาพการแข่งขันของโรงเรียนเอกชนในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 12(2), 357-372.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). การจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานของโรงเรียนเอกชน: สภาพและแนวทางการสนับสนุน. กรุงเทพฯ: สกศ.
Andrabi, T., Das, J., Khwaja, A. I., Özyurt, Ş., & Singh, N. (2023). Helping schools survive: Experimental evidence on the impact of financial and educational support to private schools. American Economic Review, 113(10), 3315-3349.
Azorín, C., Harris, A., & Jones, M. (2019). Taking a distributed perspective on leading professional learning networks. School Leadership and Management, 40(2-3), 111-127.
Brauckmann-Sajkiewicz, S., & Pashiardis, P. (2022). Entrepreneurial leadership in schools: linking creativity with accountability. International Journal of Leadership in Education, 25(5), 787-801.
Darling-Hammond, L., & Lieberman, A. (Eds.). (2012). Teacher education around the world: Changing policies and practices. Routledge.
Fullan, M. (2020). Leading in a culture of change (2nd ed.). Jossey-Bass/John Wiley & Sons.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education.
Malik, H.-R., Ahmad, M., & Ahmad, Z. (2018). Parents’ choice regarding school selection for their children’s education. Journal of Educational Sciences & Research, 5(1). Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/358646690_Parents'_Choice_Regarding_School_Selection_for_their_Children's_Education
MGR Online. (2025, January 5). สัญญาณเตือนโรงเรียนเอกชนไทย: เด็กน้อยลง รายได้หด ความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้า. ผู้จัดการออนไลน์. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2568, จาก https://mgronline.com/specialscoop/detail/9680000116383
OECD. (2023). The future of education and skills: Education 2030. OECD Publishing.
OECD. (2023). Education at a glance 2023: OECD indicators. OECD Publishing.
Porter, M. E. (1996). What is strategy? Harvard Business Review, 74(6), 61-78.
Teece, D. J., Pisano, G., & Shuen, A. (1997). Dynamic capabilities and strategic management. Strategic Management Journal, 18(7), 509-533.
UNESCO. (2021). Global education monitoring report 2021: Non-state actors in education-Who chooses? Who loses? UNESCO Publishing.
World Bank. (2022). Thailand education monitor: Post-pandemic recovery and schooling resilience. World Bank.
