ปัจจัยที่มีอิทธิพลผลต่อการทำเกษตรปลอดภัยของเกษตรกรในตำบลวังทอง อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง
คำสำคัญ:
เกษตรปลอดภัย, เครือข่ายการเรียนรู้, การเรียนรู้ตลอดชีวิต, พฤติกรรมเกษตรปลอดภัย, เกษตรกรจังหวัดลำปางบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยพื้นฐานบุคคลทำเกษตรปลอดภัย ปัจจัยสนับสนุนการเรียนรู้ ด้านความรู้ และทัศนคติที่มีผลต่อพฤติกรรมการทำเกษตรปลอดภัยของเกษตรกรในตำบลวังทอง อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง ใช้การวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างเกษตรกร จำนวน 119 ราย ที่ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นจากประชากร 147 รายของผู้ลงทะเบียนเป็นเกษตรกรผู้ปลูกพืชผัก เก็บข้อมูลวิจัยด้วยแบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.820 ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติเชิงอนุมาน และวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุคูณเพื่อพยากรณ์ปัจจัยที่มีผลต่อการทำเกษตรปลอดภัย
ผลการวิจัยพบว่าเกษตรกรส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (ร้อยละ 53.8) มีอายุเฉลี่ย 52.83 ปี ส่วนใหญ่ มีการศึกษาระดับประถมศึกษา รายได้ต่อครัวเรือนเฉลี่ย 20,000 บาทต่อปี มีประสบการณ์ทำเกษตรปลอดภัยเฉลี่ย 1 ปี และฝึกอบรมด้านการเกษตรเฉลี่ย 2 ครั้งต่อปี นอกจากนี้พบว่า ปัจจัยสนับสนุนการเรียนรู้อยู่ในระดับมาก ปัจจัยด้านเครือข่ายการเรียนรู้ ด้านความรู้และทัศนคติที่อยู่ในระดับมากถึงมากที่สุด ได้แก่ ทัศนคติ (𝑥̄=4.26) การใช้แหล่งเรียนรู้ (𝑥̄=4.00) และความรู้ (𝑥̄=3.77) ส่วนพฤติกรรมการทำเกษตรปลอดภัยอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̄=4.30) คือการลดหรือหลีกเลี่ยงสารอันตรายมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (𝑥̄=4.47) และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการทำเกษตรปลอดภัยมีความแปรปรวนร้อยละ 78.40 (R²= .784, F= 27.023, p < .001) มี 5 ปัจจัยที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ได้แก่ การใช้แหล่งเรียนรู้ (B= .434) เครือข่ายการเรียนรู้ (B= .223) ทัศนคติ (B= .169) ความรู้ (B= .158) และแหล่งเรียนรู้ (B= −.200) ซึ่งแหล่งเรียนรู้มีทิศทางเชิงลบยังไม่สอดคล้องกับการปฏิบัติของเกษตรกร ปัจจัยพื้นฐานบุคคลไม่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการทำเกษตรปลอดภัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2557). การผลิตพืชผักปลอดภัย. สำนักพัฒนาการถ่ายทอดเทคโนโลยี.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2562). มาตรฐานสินค้าเกษตร: การปฏิบัติทางการเกษตรที่ดีสำหรับพืชอาหาร. สำนักงานมาตรฐานสินค้าเกษตรและอาหารแห่งชาติ.
จิราภรณ์ หล้าดวงดี, จินดา ขลิบทอง, และพลสราญ สราญรมย์. (2563). แนวทางการส่งเสริมการผลิตผักปลอดภัยของเกษตรกรตำบลหนองแวงโสกพระ อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (น.1272–1284). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ที่ว่าการอำเภอวังเหนือ. (2565). แผนพัฒนาอำเภอ 5 ปี (พ.ศ.2566-2570) ฉบับทบทวน ปี พ.ศ.2566. จังหวัดลำปาง. https://www2.lampang.go.th/lp_document/district-plan-2566/
นิตญา ถุงพุดซา. (2562). การส่งเสริมการปลูกพริกปลอดภัยตามแนวมาตรฐานเกษตรดีที่เหมาะสมของเกษตรกรในพื้นที่จังหวัดกาญจนบุรี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช]. https://repository.stou.ac.th/items/fd8457d9-daee-44dd-9092-b0ab5ad0b97b
บุษบา วุฒิพงศ์. (2568). รูปแบบเกษตรปลอดภัยเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนในสังคมไทย. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(3), 29–43.
ประสาท เกศวพิทักษ์. (2562). เกษตรปลอดภัย: แนวทางและระบบการผลิต. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(2), 700–715.
พงษ์ศักดิ์ อังกสิทธิ์. (2560). การส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร. มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
พยุงศักดิ์ วงศ์วานิชย์. (2563). การสร้างความร่วมมือปรับเปลี่ยนการผลิตเกษตรเคมีสู่เกษตรปลอดภัยบ้านนา ป่าแปก ตำบลหมอกจำแป่ อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม.
ภัทรพงษ์ สุขเกษม, อภิชาติ ใจอารีย์, และนิรันดร์ ยิ่งยวด. (2566). แนวทางการส่งเสริมการทำเกษตรปลอดภัยเพื่อความมั่นคงด้านอาหารสำหรับผู้สูงอายุ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(2), 698–718.
ภูวนิดา คุณผลิน, วิไลวัจส์ กฤษณะภูติ, นุชธิดา โยลัย, และพิชัย ระเวงวัน. (2562). แนวทางการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของเกษตรกรสู่การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนการปลูกผักปลอดสาร. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 6(1), 344–356.
มุกดารัศมิ์ สุวรรณพันธ์. (2561). แนวทางส่งเสริมการผลิตพืชผักของเกษตรกรในพื้นที่ตำบลปะหลาน อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม. ใน การประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับชาติมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ครั้งที่ 9 (น.2197-2210). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รุ่งฤดี อารีรัตน์, เฉลิมศักดิ์ ตุ้มหิรัญ, และจินดา ขลิบทอง. (2563). การส่งเสริมการผลิตผักตามการปฏิบัติทางการเกษตรที่ดีของเกษตรกร อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับชาติมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (น.2371–2388). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เริงวิชญ์ นิลโคตร, วัยวุฒิ บุญลอย, ธีรังกูร วรบำรุงกุล, และชาตรี ลุนดำ. (2564). การบูรณาการหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อพัฒนาเครือข่ายเกษตรอย่างยั่งยืนในพื้นที่จังหวัดนครปฐม. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(6), 14–29.
วรรัตน์ ปทุมเจริญวัฒนา. (2565). การศึกษานอกระบบโรงเรียนเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วารี ถาวรรุ่งกิจ. (2550). เครือข่ายการเรียนรู้ของเกษตรกรเกี่ยวกับอาชีพเสริมในชุมชนชนบท [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่]. https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:104252
วิจิตรา เหลียวตระกูล, วชิรญา เหลียวตระกูล, วรรภา วงศ์แสงธรรม, และรวีวรรณ เดื่อมขันมณี. (2562). พฤติกรรมการผลิตผักและทัศนคติในการผลิตผักปลอดภัยของเกษตรกรในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารแก่นเกษตร, 47(5), 1045–1056.
ศรัณยา ปัญญายืน, สายสกุล ฟองมูล, พหล ศักดิ์คะทัศน์, และกังสดาล กนกหงส์. (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อความต้องการในการส่งเสริมปลูกผักปลอดภัยจากสารพิษของเกษตรกรอำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง. วารสารวิจัยและส่งเสริมวิชาการเกษตร, 40(3), 127–137.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). สำนักงาน.
สำนักงานจังหวัดลำปาง. (2565). แผนพัฒนาอำเภอ 5 ปี (พ.ศ.2566-2570) ฉบับทบทวน ปี พ.ศ. 2566. สำนักงาน. https://www2.lampang.go.th/lp_document/district-plan-2566/
สำนักงานจังหวัดลำปาง. (2568). แผนพัฒนาจังหวัดลำปาง พ.ศ. 2566–2570. สำนักงาน.
อภิชาติ ใจอารีย์. (2561). แนวทางการขับเคลื่อนเกษตรอินทรีย์เพื่อสร้างความมั่นคงด้านอาหารปลอดภัยสำหรับชุมชน: บทสะท้อนจากภาคปฏิบัติการ. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 38(5), 1–17.
อัญชลี ยิ้มสมบูรณ์, สุนีย์ กาศจำรูญ, สุวิมล อังควานิช, และกฤษณพล จันทร์พรหม. (2554). การจัดการความรู้ด้านการเกษตรอินทรีย์ของเกษตรกรอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารบรรณศาสตร์ มศว, 4(2), 56–66.
Ha, T. M., Boulom, S., Yang, F., Voe, P., Dao, C. D., Le, T. T. L., Dang, X. P., Hoang, T. T. H., Veu, T., Ngy, S., & Ha, A. D. (2023). Factors influencing farmers' climate change adaptation in Southeast Asia: A comparative study from Vietnam, Laos, and Cambodia. APN Science Bulletin, 13(1), 40–49. https://research.slu.se/en/publications/factors-influencing-farmers-climate-change-adaptation-in-southeas/
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/001316447003000308
Medel-Añonuevo, C., Ohsako, T., & Mauch, W. (2001). Revisiting lifelong learning for the 21st century. UNESCO Institute for Education.
Montreewong, K., & Poungchompu, S. (2026). Factors influencing the adoption of good agricultural practices (GAP) standards by small-scale vegetable farmers in the Northeast of Thailand. Research on World Agricultural Economy, 7(1), 780–792. https://doi.org/10.36956/rwae.v7i1.2656
Singh, Y. N., & Malaviya, A. N. (1994). Long distance truck drivers in India: HIV infection and their possible role in disseminating HIV into rural areas. International Journal of STD & AIDS, 5(2), 137–138. https://doi.org/10.1177/095646249400500212
Varyvoda, Y., Thomson, A., & Bruno, J. (2025). Factors influencing the adoption of sustainable agricultural practices in the U.S.: A social science literature review. Sustainability, 17, 1-18. https://doi.org/10.3390/su17156925
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสหวิทยาการเพื่อการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
แนวคิดและทัศนะในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ การนำบทความหรือส่วนหนึ่งของบทความไปตีพิมพ์เผยแพร่ ให้อ้างอิงแสดงที่มา และข้อมูลเกี่ยวกับผู้เขียนบทความ







