กลยุทธ์การพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษายุคดิสรัปชั่น สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบการพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษายุคดิสรัปชั่น สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2) สร้างกลยุทธ์การพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษายุคดิสรัปชั่น สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 3) ประเมินกลยุทธ์การพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษายุคดิสรัปชั่น สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมวิธี (Mixed Method Research) แบ่งออกเป็น 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 การวิเคราะห์องค์ประกอบ โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพประกอบด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) จากเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 18 คน ส่วนการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ใช้สถิติ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (Exploratory Factor Analysis: EFA) จากแบบสอบถามที่เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างผู้บริหารสถานศึกษา 400 คน ขั้นตอนที่ 2 เป็นการสร้างกลยุทธ์และคู่มือ ซึ่งนำผลจากขั้นตอนแรกมาพัฒนาและตรวจสอบความเหมาะสมโดยผู้เชี่ยวชาญ 9 คน ผ่านการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ (Connoisseurship) ขั้นตอนที่ 3 เป็นการประเมินกลยุทธ์โดยผู้บริหารสถานศึกษาจำนวน 30 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบของการพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิสรัปชั่นมี 8 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ 1.ทักษะการบริหารแบบองค์รวม 2.บทบาทการนำการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาองค์กร 3.คุณลักษณะผู้นำเชิงนวัตกรรมและการสร้างมนุษยสัมพันธ์ 4.ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์และการขับเคลื่อนนวัตกรรม 5.ความเข้าใจการศึกษายุคดิสรัปชั่นและการเรียนรู้เชิงรุก 6.สมรรถนะการบริหารและการสร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งนวัตกรรม 7.การพัฒนาศักยภาพผู้นำตลอดชีวิต และ 8.ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมและการบริหารด้วยธรรมาภิบาล 2) กลยุทธ์การพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษายุคดิสรัปชั่น สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ประกอบด้วย ปรัชญา วิสัยทัศน์ พันธกิจ เป้าประสงค์ 8 ประเด็นกลยุทธ์ และแนวทางการนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติ โดยคู่มือการใช้กลยุทธ์มีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด ( = 4.63) 3) ผลการประเมินกลยุทธ์ พบว่ามีความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.63, 4.57, 4.54 และ 4.63 ตามลำดับ)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญชพร ปานเพ็ชร. (2565). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมตามหลักวุฒิธรรมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาในยุค 4.0.
วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 9(1), 496-497.
ก้องนเรนท์ พลชา. (2561). กลยุทธ์การพัฒนาทักษะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 ของสถานศึกษา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดเลย [วิทยานิพนธ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏ
อุดรธานี.คณะบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ มจธ. (2560). เทรนด์การเรียนรู้ของคนรุ่นใหม่ในยุคดิจิทัล. สืบค้นจาก https://www.okmd.or.th/okmd-opportunity/
FutureLearningPlatform/899 /Digilearn_infographic
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). กลยุทธ์การพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงาน
คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จิรพล สังข์โพธิ์, และคณะ. (2560). ภาวะผู้นำในการบริหารองค์กรยุคดิจิทัล กรณีศึกษา: องค์กรไอทีและ
องค์กรที่เกี่ยวข้องกับไอทีในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วิทยาลัยนวัตกรรม
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จิรัฏฐิกานต์ จันทร์แทน, และคณะ. (2564). ธรรมาภิบาลหัวใจของการบริหารสถานศึกษายุคนิวนอร์มัล.
วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย, 17(2), 8.
จิติมา วรรณศรี. (2564). การบริหารจัดการศึกษายุคดิจิทัล. รัตนสุวรรณการพิมพ์ 3.
ชัชชญา พีระธรณิศร์. (2563). ความท้าทายการจัดการศึกษาในยุค Disruptive Change ของผู้บริหาร
สถานศึกษา. ศึกษาศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 4(2), 136.
ชัยยนต์ ประดิษฐศิลป์. (2560). ตัวแบบธรรมาภิบาลในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน .วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎี
บัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม.
ฐากร ปิยะพันธ์. (2564). Digital Disruption คืออะไร? เราควรปรับตัวอย่างไร. สืบค้นจาก
https://blog.cariber.co/post/what-is-digital-disruption
ทวีสันต์ วิชัยวงษ์, & ยุภาพร ยุภาศ. (2562). ภาวะผู้นำยุคใหม่และทักษะในการบริหารงานในองค์กร. วารสาร
แสงอีสาน, มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน.
นุชนรา รัตนะศิระประภา. (2557). สมรรถนะของผู้บริหารที่ส่งผลต่อคุณลักษณะโรงเรียนมาตรฐานสากล
สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Veridian E-Journal, 7(3), 507–528.
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). การบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัย
บูรพา.
พัชราภรณ์ ดวงชื่น. (2561). เปลี่ยนมุมมองการบริหารองค์กรการศึกษาในโลก Disruptive. วารสารบริหาร
การศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 8(2), 252–253.
พิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาคุณลักษณะผู้บริหารยุคนิวนอร์มัล สังกัดสำนักงานเขต
พื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(5).
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). หลักคิดการจัดการหลักสูตรและการสอน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรวิภา เชยกลิ่น. (2566). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต,
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
มานะ ครุธาโรจน์. (2563). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ยุคการศึกษา 4.0.
วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
รัชยา เรืองศรี. (2562). ปรับธุรกิจให้รอดในยุคดิจิทัล = Digital Darwinism. บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด.
รัฐพล ฤทธิธรรม, และโพชฌ์ จันทร์โพธิ์. (2564). ภาวะผู้นำและมาตรฐานทางจริยธรรมของผู้บริหารสมัยใหม่ที่
มีประสิทธิผลสูง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(4), 33.
วรรณพัทร ซื่อตรง, และนิษฐวดี จิรโรจน์ภิญโญ. (2560). จริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21
สำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษา ในสังกัดสำนักงานศึกษาธิการภาค 4. วารสาร มจร สังคมศาสตร์
ปริทรรศน์, 6(2), 941.
วิชัย วงษ์ใหญ่, & มารุต พัฒผล. (2562). การจัดการเรียนรู้ในยุค Disruptive Innovation. ศูนย์ผู้นำนวัตกรรม
หลักสูตรและการเรียนรู้.
สันติธาร เสถียรไทย. (2563). ดิสรัปชัน คือเสียงที่เราไม่ได้ยิน. สืบค้นจาก https://thestandard.co/
disruption-sounds -that-we-cant-hear
สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตรา พิพัฒนพงษ์. (2564). นวัตกรรมเส้นทางการพัฒนาผู้บริหารโรงเรียนตามแนวคิดสมรรถนะผู้นำใน
อนาคต. สาขาวิชาบริหารการศึกษา ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา
คณะครุศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตรา โอสถอภิรักษ์, และคณะ. (2565). การบริหารการจัดการเรียนรู้ในยุค Digital Disruption. วารสาร
สำนักวิชาการแนะนำงานวิจัย.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2563). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่
การศึกษามัธยมศึกษา เขต 21. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏ
สกลนคร, 9(34), 10-18.
สุวิมล ทองจำรัส. (2561). ผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. ใน เอกสารการประชุมวิชาการเสนอ
ผลงานวิจัยระดับชาติ “GRADUATE SCHOOL CONFERENCE 2018”.
สำนักนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน สพฐ. (2565). สรุปข้อมูลสารสนเทศทางการศึกษา ปี 2565.
ออนไลน์. สืบค้นเมื่อ 5 เมษายน 2566 จาก http://www.bopp.go.th/?page_id=1828.
อนุชา โสมาบุตร. (2556). ทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมสำหรับการเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ 21. สืบค้นจาก
https://teacherweekly.wordpress.com/2013/09/25/learning-and-innovation-skills
อาภาภรณ์ ภูศรี, และพชรวิทย์ จันทรศิริสิร. (2565). กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นําเชิงดิจิทัลสำหรับผู้บริหาร
สถานศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา มหาสารคาม เขต 2. วารสาร
พุทธปรัชญาวิวัฒน์, 6(2), 200.
เอกชัย กี่สุขพันธ์. (2559). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. สืบค้นจาก https://www.trueplookpanya.com
/dhamma/content/52232
Dru, J.-M. (1996). Disruption: Overturning conventions and shaking up the marketplace. Wiley.
Fullan, M. (2001). The new meaning of educational change (3rd ed.). Teachers College Press.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., Anderson, R. E., & Tatham, R. L. (2006). Multivariate data
analysis (6th ed.). Pearson Prentice Hall.
Hughes, R. L., & Beatty, K. C. (2005). Becoming a strategic leader: Your role in your
organization's enduring success. Jossey-Bass.
Kotter, J. P. (1996). Leading change. Harvard Business School Press.
Marzano, R. J., Waters, T., & McNulty, B. A. (2005). School leadership that works: From
research to results. Association for Supervision and Curriculum Development (ASCD).
Mintzberg, H. (1994). The rise and fall of strategic planning. Prentice Hall.
Reichard, R. J., & Johnson, S. K. (2011). Leader self-development as organizational strategy.
The Leadership Quarterly, 22(1), 33–42. https://doi.org/10.1016/j.leaqua.2010.12.005
Swanson, R. A., & Holton, E. F. (2009). Foundations of human resource development (2nd
ed.). Berrett-Koehler Publishers.
