การบริหารจัดการโรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ โรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก จังหวัดหนองคาย: กรณีศึกษา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีกรณีศึกษา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปรากฏการณ์ การบริหารจัดการโรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ กรณีศึกษา โรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก จังหวัดหนองคาย ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้บริหารโรงเรียน ครู และตัวแทนชุมชน รวมจำนวน 12 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต และแบบตรวจสอบเอกสาร โดยวิธีพรรณนาวิเคราะห์เนื้อหาตามกรอบแนวคิดการวิจัย ตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลด้วยวิธีการแบบสามเส้า และนำเสนอผลการวิจัยในรูปแบบพรรณนาความเรียงและสรุปเป็นแผนภาพ ผลการวิจัยสรุปได้ พบว่า 1. ด้านการมีวิสัยทัศน์มุ่งคุณภาพผู้เรียน พบว่า โรงเรียนจัดกิจกรรมร่วมมือรวมพลังกำหนดวิสัยทัศน์มุ่งคุณภาพผู้เรียน สร้างเครือข่ายพัฒนาการสอนเชิงรุกสู่ทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 และการพัฒนาความเป็นเลิศของผู้เรียน 2. ด้านการเสริมพลังอำนาจการทำงานแก่ครู พบว่า ผู้บริหารส่งเสริมการพัฒนาครูให้เชี่ยวชาญ ประสานสัมพันธ์เครือข่ายสนับสนุนทรัพยากรการเรียนรู้ และเผยแพร่การเรียนรู้สู่การพัฒนาวิชาชีพ 3. ด้านการจัดการชั้นเรียนโดยใช้วิจัยเป็นฐาน พบว่า โรงเรียนส่งเสริมการเรียนรู้วิจัยในชั้นเรียน ดำเนินการวิจัยด้วยกิจกรรม PLC และLesson Study และการนำนวัตกรรมการเรียนรู้ สู่การพัฒนาผู้เรียนและวิชาชีพ 4. ด้านการสร้างบรรยากาศการปฏิบัติงานแบบกัลยาณมิตร พบว่า การส่งเสริมการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์ และปฏิบัติงามตามความถนัดมีภาระงานที่เหมาะสม ร่วมทั้งกิจกรรมPLC และ (LS) สร้างสามัคคีและการทำงานเป็นทีม และ5. ด้านการนิเทศกำกับติดตามแบบร่วมพลัง พบว่า ผู้บริหารเปิดกว้างและยืดหยุ่นในการนิเทศกำกับติดตาม สร้างการนิเทศกำกับติดตามอย่างมีส่วนร่วม และ (LS) ช่วยเติมเต็มการนิเทศให้ประสบผลสำเร็จ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ทรงวุฒิ วีเปลี่ยน และคณะ. (2566). แนวทางการบริหารโรงเรียนในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ (SLC).
วารสารวิจัยวิชาการ, 6(6), 301-316
ธีรวัฒน์ เลื่อนฤทธิ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนเพื่อยกระดับคุณภาพของนักเรียนด้วยการ
เสริมสร้างโรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้. วารสารการวัดผลการศึกษา, 39(105), 284-297.
พิกุล นามฮุง. (2022). การบริหารสถานศึกษา ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการนวัตกรรมการบริหาร
การศึกษา, 1(2), 30–43.
มานาบุ ซาโตะ. (2016). การปฏิรูปโรงเรียน แนวความคิด "ชุมชนแห่งการเรียนรู้" กับการนำ
ทฤษฎีมาปฏิบัติจริง. กรุงเทพฯ: ปิโก (ไทยแลนด์).
วัชระ ป้านภูม. (2566). การพัฒนารูปแบบโรงเรียนแห่งการเรียนรู้ที่มุ่งสู่คุณภาพของนักเรียน. วาสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 23(1), 1-15.
วิจารณ์์ พานิิช. (2566). โรงเรียนเป็นชุมชนการเรียนรู้. กรุงเทพ: มูลนิิธิิสยามกััมมาจล.
ศนิชา ภาวโน. (2562). รูปแบบการพัฒนาผู้บริหารโรงเรียนตามแนวคิดโรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้.
วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัญชลี ศรีกลชาญ. (2565). การศึกษาแนวทางการพัฒนาโรงเรียนให้เป็นโรงเรียนในฐานะชุมชนแห่ง
การเรียนรู้: กรณีศึกษาโรงเรียนขนาดเล็กในจังหวัดสระแก้ว. วารสารสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 25(2), 226-239
Bielaczyc & Collins (1999). Learning Communities in Classroom : A Reconceptualization
of Educational Practice. สืบค้นเมื่อ 10 ตุลาคม 2567
จาก https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/019263659908360402
Boyd, V., & Hord, S. M. (1 9 9 4 ). Principals and the New Paradigm: Schools As Learning
Communities, Paper presented at the Annual Meeting of the American
Educational Research Association
Hiatt-Michael. (2011). Schools as Learning Communities: A Vision for Organic School
Reform. สืบค้นเมื่อ 10 ตุลาคม 2567 จากhttps://www.adi.org/journal/fw01/Hiatt-
Michael.pdf
Rocío García-Carriónand group. (2020). Teacher Induction in Schools as Learning
Communities. สืบค้นเมื่อ 1 ธันวาคม 2567. จาก https://www.researchgate.net/
publication/344048132
Sarah Garr. (2019). Five Essential Elements of a Successful School Community. สืบค้นเมื่อ
กันยานยา 2567. จาก https://sarahgarr.blogspot.com/2019/
ให้กัารเผยแพร่องค์ความรู้ สู่สาธารณะเพื่อการปนิ