ศิลปกรรมร่วมสมัยพหุสัมผัส: การนำเสนอโขนกินได้ผ่านเครื่องดื่มชา

Main Article Content

ญาฐณา ภควัตธนโกศล
ไพฑูรย์ เข้มแข็ง
วศิน ศรีสวัสดิ์

บทคัดย่อ

ศิลปกรรมร่วมสมัยในยุคปัจจุบันได้ก้าวข้ามขอบเขตเดิมของการมองเห็นและการฟัง โดยเพิ่มการมีส่วนร่วมผ่านประสาทสัมผัสอื่น เช่น การดมกลิ่น การสัมผัส และรสชาติ "ชา" ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่มีบทบาทสำคัญในวัฒนธรรมหลายแห่งทั่วโลก ได้กลายเป็นสื่อกลางสำคัญที่ศิลปินใช้ถ่ายทอดแนวคิดและสร้างสรรค์ผลงาน การดื่มชาถูกยกระดับเป็นประสบการณ์ศิลปะในหลากหลายรูปแบบ เช่น การจัดแสดง "พิธีชาร่วมสมัย" ที่ผสมผสานพิธีกรรมดั้งเดิมเข้ากับองค์ประกอบของศิลปะสมัยใหม่ ผู้ชมไม่เพียงได้รับชมการร่ายรำที่งดงาม แต่ยังได้สัมผัสกลิ่นหอมและรสชาติของชาที่มีการออกแบบพิเศษให้สื่อถึงอารมณ์และเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในงานศิลปะ ในอีกมิติหนึ่งชายังถูกนำมาใช้ในงานศิลปะเชิงทดลอง เช่น การนำใบชามาเป็นส่วนหนึ่งของวัสดุสร้างสรรค์ในงานจิตรกรรม หรือการสร้างกลิ่นชาในห้องจัดแสดงเพื่อกระตุ้นความทรงจำและอารมณ์ของผู้ชม ทำให้ผู้ชมสามารถเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมผ่านการรับรู้ที่ลึกซึ้ง ศิลปกรรมร่วมสมัยกับชาจึงเป็นตัวอย่างของการผสมผสานศิลปะ วัฒนธรรม และประสบการณ์พหุสัมผัสที่ลงตัว มันไม่เพียงเปิดมิติใหม่ในการสร้างสรรค์ แต่ยังเป็นการเชื่อมโยงความงามของศิลปะกับวัฒนธรรมแห่งการดื่มชาที่อยู่คู่กับมนุษยชาติมาอย่างยาวนาน


คำสำคัญ: ศิลปกรรมร่วมสมัย, พหุสัมผัส, โขน, เครื่องดื่มชา

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ภควัตธนโกศล ญ. ., เข้มแข็ง ไ. ., & ศรีสวัสดิ์ ว. . (2026). ศิลปกรรมร่วมสมัยพหุสัมผัส: การนำเสนอโขนกินได้ผ่านเครื่องดื่มชา. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 5(1), 565–575. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/IEJ/article/view/288490
ประเภทบทความ
บทความปริทัศน์

เอกสารอ้างอิง

กิฟลี วรรณจิยี. (2538). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือเกรียงไกร.

กรินทร์ กรินทสุทธิ์. (2558). ปัจจัยต่อการเปลี่ยนแปลง พัฒนาการ และความหลากหลายของโขน (ทศวรรษที่ 2480 ถึงปัจจุบัน). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นฐนกร ธงพุทธามนท์. (2565). วาบิ-ซาบิ กับแนวคิดเรื่องความงามในมุมมองสุนทรียศาสตร์. วารสารปณิธาณ, 18(2), 67-99.

พรเพ็ญ ฮั่นตระกูล. (2541). เศรษฐศาสตร์เรื่อง อ้อยและน้ำตาล : การศึกษาในเชิงประวัติศาสตร์. สหวิทยาการของอ้อยและน้ำตาล. กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์ตะวันออก.

ภคมน ตั้งจิตติเลิศ. (2565). การเปลี่ยนรูป "ราชธานีศรีวะนาไล"ผ่านวิธีพหุสัมผัส สู่สุนทรียะเชิงสัมพันธ์. มหาวิทยาลัยบูรพา.

ศิริลักษณ์ บัตรประโคน. (2558). วัยใสหัวใจโขน: การสืบทอดและกลวิธีการสืบทอดศิลปะโขนของไทย. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์, 4(1), 89-126.

Agnieszka Kosińska. (2014). Chapter 12 - Antioxidant Capacity of Tea: Effect of Processing and Storage. Processing and Impact on Antioxidants in Beverages 2014, 109-120.

Cottinton. (2011). Modern Art: A Very Short Introduction. Thai Translate by Jaranya Triamanurak. Bangkok: Open worlds.

Fischer-Lichte. (2014). Is everything theatre. Theatre and Performance Studies. English, Oxon: Routledge.

Marchel Duchamp. (1957). The Creative Act. in: Conservation of the American Federation of Arts. Organised by American Federation of Arts. Texas: Shamrock-Hilton (Houston).

Ripples. (2024). Creative Juices: The Fascinating World of Coffee Art Painting. https://www.drinkripples.com/blog/creative-juices-the-fascinating- world-of-coffee- art-painting

Spelke. (1985). The Development of Intermodel Perception, In Handbook of Infant Perception. New York: Academic Press.

YI YUAN LIN. (2562). การออกแบบชุดชงชาเครื่องเคลือบสีขาว “เต๋อฮว่า” ขนาดพกพาสำหรับกลุ่มนักท่องเที่ยววัยรุ่นชาวจีน. มหาวิทยาลัยบูรพา.