การศึกษาวัฒนธรรมนวัตกรรมของสถานศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นของการพัฒนาวัฒนธรรมนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ จำนวน 25 โรงเรียน กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษา 17 คน ครู 261 คน โดยสุ่มจากตาราง Krejcie & Mogan และใช้วิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามขนาดโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับ เท่ากับ 0.987 และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าสถิติ ค่าความถี่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และจัดเรียงลำดับความต้องการจำเป็น (PNIModified) ผลการวิจัย พบว่า สภาพปัจจุบัน ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่พึงประสงค์ ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งสภาพปัจจุบัน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ด้านการสร้างแรงจูงใจในการทำงานอย่างอิสระ ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ ด้านทักษะการสร้างนวัตกรรม และด้านการยอมรับความเสี่ยง สภาพที่พึงประสงค์ พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ด้านการสร้างแรงจูงใจในการทำงานอย่างอิสระ ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ ด้านการยอมรับความเสี่ยง ค่าดัชนีความต้องการจำเป็นของวัฒนธรรมนวัตกรรมของสถานศึกษา ด้านที่มีลำดับความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ ด้านการสื่อสารอย่างเปิดกว้าง (PNIModified = 0.312) รองลงมาคือ ด้านทักษะการสร้างนวัตกรรม (PNIModified = 0.311) และลำดับความต้องการจำเป็นต่ำสุดคือ ด้านการยอมรับความเสี่ยง (PNIModified = 0.301)
คำสำคัญ: นวัตกรรม, วัฒนธรรมนวัตกรรม, การพัฒนาวัฒนธรรมนวัตกรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤตภาส เจียรพินิจพงศ์. (2564). การออกแบบโมเดลการขับเคลื่อนนวัตกรรมในองค์กร.วารสารการบริหารและพัฒนา, 45–58.
ลลิตา สิริพัชรนันท์, เพ็ญศรี ฉิรินัง, อุดมวิทย์ ไชยสกุลเกียรติ, & วรเดช จันทรศร. (2566). การจูงใจพนักงานใน องค์การสำหรับการจัดการสมัยใหม่. Journal of Administrative and Management Innovation, 127-136.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานแนวโน้มการศึกษาไทยในอนาคต. พริกหวานกราฟฟิค.
สุชาติ ไตรภพสกุล & ชาคริต พิชญางกูร. (2567). การส่งเสริมวัฒนธรรมนวัตกรรมในสถานศึกษาด้วยการพัฒนาสมรรถนะครู. วารสารวิจัยการศึกษา, 88–102.
สุทธิพงษ์ ศรีวิชัย. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษากับการส่งเสริมวัฒนธรรม
สุวิมล ว่องวาณิช. (2564). การวิจัยและสถิติสำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หทัยทิพย์ อูปธรรม. (2567). แนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษามัธยมศึกษาเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
Amabile, T. M. (1996). Creativity in context. Westview Press.
Amabile, T. M., & Khaire, M. (2008). Creativity and the role of the leader. Harvard Business
Deal, T. E., & Kennedy, A. A. (2000). Corporate cultures: The rites and rituals of corporate life. Addison Wesley.
Fullan, M. (2011). Whole system reform for innovative teaching and learning. In Microsoft-ITL
Gumusluoglu,L.,& Ilsev, A. (2009). Transformational leadership, creativity, and organizational innovation. Journal of Business Research, 62(4), 461-473.
Hargreaves, A., & Fink, D. (2005). Sustainable leadership. The Essentials of School Leadership, 173-189.
Martins,E.C.,& Terblanche, F. (2003). Building organisational culture that stimulates creativity and innovation. European Journal of Innovation Management, 64–74.
Pisano, G. P. (2015). You need an innovation strategy. Harvard Business Review, 44–54.
Review, 100–109.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). Jossey-Bass.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). Jossey-Bass.
