การศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็น ขององค์กรนวัตกรรมที่ยั่งยืนของสถานศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นขององค์กรนวัตกรรมที่ยั่งยืนของสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารและครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ จำนวน 278 คน โดยสุ่มจากตาราง Krejcie & Mogan และจากการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ เป็นแบบสอบถาม แบบประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.978 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัจจุบันขององค์กรนวัตกรรมที่ยั่งยืนของสถานศึกษา ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.46) และสภาพที่พึงประสงค์ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.49) ความต้องการจำเป็นองค์กรนวัตกรรมที่ยั่งยืนของสถานศึกษา พบว่า ด้านที่มีความจำเป็นสูงสุดคือ ด้านวิสัยทัศน์มุ่งความยั่งยืน (PNIModified = 0.3918) จากผลการวิเคราะห์ นำไปสู่องค์กรนวัตกรรมที่ยั่งยืนของสถานศึกษา จำนวน 5 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านวิสัยทัศน์มุ่งความยั่งยืน 2) ด้านการสร้างพลังเครือข่ายดิจิทัล 3) ด้านการพัฒนาศักยภาพบุคลากร 4) ด้านโครงสร้างองค์กรยืดหยุ่น และ 5) ด้านบรรยากาศที่เอื้อต่อการสร้างนวัตกรรม
คำสำคัญ: นวัตกรรม, การพัฒนาองค์กร, องค์กรนวัตกรรมที่ยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ขวัญชนนก แสงท่านั่ง. (2563). รูปแบบการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งนวัตกรรมสำหรับสถานศึกษา
ขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(7), 154–168.
ภาณุเดช แสนบุญเมือง. (2565). แนวทางการพัฒนาสู่องค์กรนวัตกรรมยุคเทคโนโลยีพลิกผันของสถานศึกษา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองคาย เขต 1. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(1), มกราคม–กุมภาพันธ์ 2568.
พรทิพย์ โอษฐิเวช. (2566). แนวทางการเสริมสร้างการเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษาสังกัดสำนักงาน
เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี. การศึกษาค้นคว้าอิสระตามหลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต แขนงวิชาบริหารการศึกษา สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2563). ภาวะผู้นำทางการศึกษา: ทฤษฎีและปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ทิพย์วิสุทธิ์.
สุชาติ ธาดาธำรงเวช.(2564).ผลของการใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการปรับเหมาะการเรียนการสอนต่อ
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน. วารสารศึกษาศาสตร์, 32(2), 67–82.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ. (2566). แผนพัฒนาการศึกษา พ.ศ. 2566–2570: นโยบาย
เพื่อพัฒนาการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานที่สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพมหานคร:
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). การพัฒนานวัตกรรมกระบวนการ การนำนโยบายสู่การปฏิบัติ.
กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Holder, B. J., & Matter, G. (2008). The innovative organization. Retrieved December 11, 2009.
Lawson, B., & Samson, D. (2001). Developing innovation capability in organisations: A dynamic
capabilities approach. International Journal of Innovation Management, 5(3),
–400.
OECD. (2018). Innovating education and educating for innovation: The power of digital
technologies and skills. OECD Publishing.
OECD. (2019). Education at a glance 2019: OECD indicators. OECD Publishing.
Tidd, J., Bessant, J., & Pavitt, K. (2001). Managing innovation (2nd ed.). Chichester: Wiley and Sons.
UNESCO. (2015). Education 2030: Incheon declaration and framework for action for the
implementation of Sustainable Development Goal 4. UNESCO.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. UNESCO.
