สมรรถนะชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลและปัจจัยที่เกี่ยวข้อง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอองค์ประกอบของสมรรถนะชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลและปัจจัยที่เกี่ยวข้อง เนื้อหาสาระในบทความนี้แบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนที่ 1 สมรรถนะชีวิตของนักศึกษา ซึ่งประกอบด้วย ความหมายและความสำคัญของสมรรถนะชีวิตและองค์ประกอบของสมรรถนะชีวิตที่สำคัญของนักศึกษาในปัจจุบัน ส่วนที่ 2 ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับสมรรถนะชีวิตของนักศึกษา ซึ่งมี 3 ด้าน คือ ด้านสถาบัน ด้านสังคม และด้านบุคคล ซึ่งคาดว่ามีความสัมพันธ์และส่งอิทธิพลต่อสมรรถนะชีวิตของนักศึกษาอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้บทความนำเสนอบทบาทสำคัญของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลในฐานะสถาบันอุดมศึกษาที่เน้นการจัดการศึกษาเชิงปฏิบัติการและการพัฒนากำลังคนสายวิชาชีพ โดยมีสมรรถนะชีวิตเป็นฐานสำคัญในการพัฒนานักศึกษาให้สามารถดำรงชีวิตและประกอบอาชีพได้อย่างมีคุณภาพในศตวรรษที่ 21
คำสำคัญ : สมรรถนะชีวิต, นักศึกษา, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล, ปัจจัยที่เกี่ยวข้อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
อภิภา ปรัชญพฤทธิ์. (2560). การออกแบบสภาพแวดล้อมการเรียนรู้สำหรับสถาบันอุดมศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
จรรยา สุวรรณทัต. (2547). จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
ชวนชัย เชื้อสาธุชน. (2546). ตัวบ่งชี้ทางจิตสังคมของพฤติกรรมประหยัดทรัพยากรของอาจารย์ในสถาบันราชภัฏ. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 5(2), 45–62.
ณัฐกาญจน์ กอมณี. (2559). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการเปิดรับสื่อสังคมออนไลน์อย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาชั้นปีที่ 1. วารสารนิเทศศาสตร์, 34(1), 23–40.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2549). จิตวิทยาพฤติกรรมและบุคลิกภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
นิตยา วงษ์กันยา. (2552). กิจกรรมพัฒนานักศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
พิพัฒน์ ศรไพบูลย์. (2563). รูปแบบการพัฒนาการทำงานอย่างอุทิศตนของข้าราชการครูสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารการบริหารการศึกษา, 14(1), 55–72.
สุวรรณี ลัคนวณิช. (2554). ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและพฤติกรรมการใช้ชีวิตของนักศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์, 6(2), 89–108.
อรสา จุลมา, และคณะ. (2565). ความต้องการกิจกรรมพัฒนานักศึกษาของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารการศึกษา, 18(1), 77–95.
อังศวีร์ เครือแก้ว. (2562). แนวทางการคิดที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการแสดงออก: ทัศนคติเติบโต.
Astin, A. W. (1999). Student involvement: A developmental theory. Journal of College Student Development, 40(5), 518–529.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York, NY: Freeman.
Baumrind, D. (1991). The influence of parenting style on adolescent competence and substance use. Journal of Early Adolescence, 11(1), 56–95.
Brown, M. (2005). Learning spaces. EDUCAUSE Review, 40(4), 14–28.
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). Intrinsic and extrinsic motivations. American Psychologist, 55(1), 68–78.
De Volder, M. L., & Lens, W. (1982). Academic achievement and future time perspective. Journal of Personality and Social Psychology, 42(3), 566–571.
Dweck, C. S. (2006). Mindset: The new psychology of success. New York: Random House.
Fraser, B. J. (2012). Classroom learning environments. New York, NY: Routledge.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
OECD. (2018). The future of education and skills. Paris: OECD Publishing.
Pascarella, E. T., & Terenzini, P. T. (2005). How college affects students (Vol. 2). San Francisco, CA: Jossey-Bass.
UNESCO. (2015). Rethinking education: Towards a global common good? Paris: UNESCO.
