ช่อแพร: ความเชื่อคนปีขาลกับตำนานการมาไหว้ พระธาตุช่อแฮ

Main Article Content

ภูวารภัทร ม้าชัย
ในตะวัน กำหอม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประวัติพระธาตุช่อแฮ 2) ความเชื่อคนปีขาลกับตำนานการมาไหว้ พระธาตุช่อแฮ กลุ่มผู้ให้ข้อมูล แบบเจาะจง ประกอบด้วย 1) กลุ่มผู้รู้ เป็นกลุ่ม พระภิกษุ เจ้าอาวาสวัดพระธาตุช่อแฮ นักวิชาการท้องถิ่น นักประวัติศาสตร์เมืองแพร่ ผู้อาวุโสในชุมชน ปราชญ์ชาวบ้าน 2) กลุ่มผู้ปฏิบัติ เป็นกลุ่ม ผู้ที่เกิดปีขาลและเดินทางมาไหว้พระธาตุ ผู้ร่วมพิธีกรรมประจำปี ผู้จัดงานหรือผู้เกี่ยวข้องกับพิธี 3) กลุ่มบุคคลทั่วไป  เป็นกลุ่ม นักท่องเที่ยว ชาวบ้านที่ไม่ได้เกิดปีขาล คนรุ่นใหม่ในพื้นที่ การวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีวิจัย เชิงคุณภาพทางวัฒนธรรม โดยใช้เครื่องมือในการเก็บรวมรวบข้อมูล คือ แบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต จัดประชุมกลุ่มย่อยและการประชุมเชิงปฏิบัติการ ผลการวิจัยพบว่า 1) พระธาตุช่อแฮเป็นปูชนียสถานสำคัญของจังหวัดแพร่ มีประวัติความเป็นมายาวนานและผูกพันกับพุทธศาสนาแบบล้านนา โดยตำนานท้องถิ่นกล่าวถึงการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุและการสร้างองค์พระธาตุที่สะท้อนศิลปกรรมและความศรัทธาของชุมชนในอดีต 2) พระธาตุช่อแฮเป็นพระธาตุประจำปีขาล ผู้ที่เกิดปีขาลนิยมเดินทางมานมัสการเพื่อความเป็นสิริมงคล เสริมดวงชะตา และความเจริญก้าวหน้าในชีวิต ความเชื่อดังกล่าวได้รับการถ่ายทอดผ่านตำนาน คำบอกเล่า และพิธีกรรมประจำปี ทำให้พระธาตุช่อแฮยังคงเป็นศูนย์รวมศรัทธาของทั้งคนในท้องถิ่นและพุทธศาสนิกชนจากพื้นที่อื่น พระธาตุช่อแฮมิได้มีคุณค่าเพียงในเชิงประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมเท่านั้น หากยังเป็นศูนย์กลางความเชื่อและอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างศาสนา ความเชื่อเรื่องปีนักษัตร และวิถีชีวิตของประชาชนในสังคมล้านนาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน


คำสำคัญ: พระธาตุช่อแฮ, ปีขาล, ความเชื่อ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ม้าชัย ภ. . ., & กำหอม ใ. (2026). ช่อแพร: ความเชื่อคนปีขาลกับตำนานการมาไหว้ พระธาตุช่อแฮ. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 5(2), 437–448. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/IEJ/article/view/292896
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ในตะวัน กำหอม. (2559). การวิจัยทางสังคมศาสตร์และวัฒนธรรมศาสตร์. โรงพิมพ์ทีคอมมหาสารคาม.วิทยาลัยทองสุข.

ในตะวัน กำหอม. (2559). ผ้าหมี่ : การอนุรักษ์และพัฒนาเพื่อส่งเสริมวิถี วัฒนธรรมชุมชน ตำบลขวาวอำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ดความหลากหลายทางวัฒนธรรม. คณะวัฒนธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ฉบับที่ 26 ปีที่ 12 เดือน พฤษภาคม-สิงหาคม

กรมศิลปากร. (2539). ศิลปะล้านนา. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

กรมศิลปากร. (2545). พระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2543). วัฒนธรรมกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จฯ กรมพระยา. (2513). พงศาวดารสุโขทัย. กรุงเทพฯ: คลังวิทยา.

ทรงคุณ จันทจร. (2553). การวิจัยเชิงคุณภาพทางวัฒนธรรมชั้นสูง. มหาสารคาม : สถานบันวิจัยศิลปและวัฒนธรรมอีสาน,

ภาณุรังษี เดือนโฮ้ง (2566) ช่อแฮศรีเมือง : ทุนทางวัฒนธรรมกับแนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจ สร้างสรรค์ในพื้นที่ชุมชน ตำบลช่อแฮ อำเภอเมือง จังหวัดแพร่,คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

วัดพระธาตุช่อแฮ พระอารามหลวง. (ม.ป.ป.). ประวัติพระธาตุช่อแฮ. แพร่: วัดพระธาตุช่อแฮ พระอารามหลวง

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2544). ล้านนา: พัฒนาการทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

สรัสวดี อ๋องสกุล. (2554). ประวัติศาสตร์ล้านนา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2551). ตำนานพระธาตุในล้านนา. กรุงเทพฯ: มติชน.

Berger, P. L. (1967). The Sacred Canopy. New York: Anchor Books.

Berger, P. L. (1999). The Desecularization of the World. Washington, D.C.: Ethics and Public Policy Center.

Eliade, M. (1959). The Sacred and the Profane. New York: Harcourt.

Penth, H. (2004). A Brief History of Lan Na. Chiang Mai: Silkworm Books.