มวยไทย: ซอฟต์พาวเวอร์ เพื่อการพัฒนาประโยชน์ทางเศรษฐกิจและสังคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) มุมมอง ข้อคิดเห็น และความต้องการของกีฬามวยไทยให้เป็นซอฟต์พาวเวอร์ เพื่อการพัฒนาประโยชน์ทางเศรษฐกิจและสังคม และ 2) แนวทางและจัดทำข้อเสนอแนะเชิงนโยบายในการใช้อิทธิพลของมวยไทยสู่ความเป็นซอฟต์พาวเวอร์ทางเศรษฐกิจและสังคมที่ยั่งยืน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากรและผู้ให้ข้อมูล ประกอบด้วย 1) หัวหน้าค่ายมวย 2) ผู้จัดการค่ายมวย 3) ผู้จัดการรายการชกมวย 4) นักมวยไทยอาชีพเป็นชาวไทย 5) นักมวยไทยอาชีพเป็นชาวต่างชาติ 6) ผู้แทน กระทรวงวัฒนธรรม และ 7) ผู้แทน กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการตีความและการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวคิดซอฟต์พาวเวอร์ คือ พลังอิทธิพลทางวัฒนธรรมที่สร้างแรงดึงดูดโดยไม่ใช้การบังคับ โดยมวยไทยถือเป็นซอฟต์พาวเวอร์สำคัญของไทยในฐานะศิลปะการต่อสู้ มรดกวัฒนธรรม และทุนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ การพัฒนาควรบูรณาการยุทธศาสตร์ภาครัฐ เอกชน และชุมชน รักษาอัตลักษณ์ดั้งเดิมควบคู่การต่อยอดเชิงธุรกิจ มาตรฐาน และดิจิทัลแพลตฟอร์ม เพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจ การท่องเที่ยว และภาพลักษณ์ประเทศอย่างยั่งยืน ผ่านเครือข่ายความร่วมมือทั้งในและต่างประเทศ และ 2) การผลักดันมวยไทยสู่ซอฟต์พาวเวอร์ที่ยั่งยืนต้องดำเนินการแบบบูรณาการ ทั้งมาตรฐานค่าย การแข่งขัน การบริหาร สวัสดิการ และการตลาด ควรมียุทธศาสตร์ชาติพร้อมตัวชี้วัดชัดเจน จัดตั้งฐานข้อมูลและกองทุนสนับสนุน พัฒนาคุณภาพชีวิตนักมวยและอาชีพหลังเลิกชก ควบคู่อนุรักษ์พิธีกรรมดั้งเดิม ขยายความร่วมมือสากล และส่งเสริมการท่องเที่ยวกับการตลาดดิจิทัล โดยอาศัยความร่วมมือทุกภาคส่วนอย่างเป็นระบบเพื่อความยั่งยืน
คำสำคัญ: มวยไทย, ซอฟต์พาวเวอร์, การพัฒนาประโยชน์, เศรษฐกิจและสังคม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2555). เกณฑ์การคัดเลือกมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
การกีฬาแห่งประเทศไทย. (2567). แผนกลยุทธ์ซอฟต์พาวเวอร์แห่งชาติ เพื่อประโยชน์ด้านเศรษฐกิจ สังคม และความมั่นคงแห่งชาติด้านกีฬามวยไทย. คณะอนุกรรมาธิการพิจารณาศึกษาแผนกลยุทธ์ซอฟต์พาวเวอร์ ด้านกีฬา ศิลปะการต่อสู้ การท่องเที่ยว. สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
เขมนิจ มาลาเว. (2567). ซอฟต์พาวเวอร์ไทย:ความเข้าใจ อุปสรรค และโอกาสการพัฒนาในเวทีโลก. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 6(1), 141-158.
ณดา จันทร์สม. (2567). ขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์เป็นซอฟท์พาวเวอร์ เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. สืบค้น 1 ตุลาคม 2567, จาก https://nida.ac.th/economy-into-soft-power-for-sustainable-development/
ธัญลักษณ์ หงส์โต, ธีระวัฒน์ จันทึก และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2566). แนวทางการพัฒนาเกณฑ์การประเมินการจัดการคุณภาพมาตรฐานของค่ายมวยไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 12(3), 315-333.
ธีวินท์ สุพุทธิกุล. (2567). Soft power ที่คุณฝันถึงและข้อคำนึงบางประการ. สืบค้นจาก https://www.the101.world/soft-power-misconceptions/
นปภัสร์ ชูสุวรรณ. (2560). ปัจจัยด้านการตลาดที่มีอิทธิพลต่อความต้องการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อมาชมมวยไทยของนักท่องเที่ยวต่างชาติ. วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.) สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
นพรัตน์ พบลาภ และสุดเฉลิม ศัสตราพฤกษ์. (2567). นโยบายซอฟต์พาวเวอร์: การบริหารเศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อการพัฒนาศักยภาพอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบ้านคลองแค จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยธนบุรี, 18(2), 139-154.
สำนักงานส่งเสริมวัฒนธรรมสร้างสรรค์. (2566). ซอฟต์พาวเวอร์ของประเทศไทย: แนวทางการขับเคลื่อน 5F (Fighting, Fashion, Food, Film, Festival). กระทรวงวัฒนธรรม.
สุภาพิชญ์ ถิระวัฒน์. (2565). Soft Power อำนาจละมุน ร้อยเรื่องเมืองไทย. สืบค้น 10 กันยายน 2567, จาก https://library.parliament.go.th/th/radioscript/rr2565-may7
สุรเชษฐ์ ชัยวงศ์ และต่อศักดิ์ แก้วจรัสวิไล. (2566). มวยไทย: อำนาจอ่อนที่ทรงอิทธิพล. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 2(1), 1-13.
โสพิชา เถกิงเกียรติ และชยาพล ชมชัยยา. (2566). ช่องทางการรับรู้ของคนไทยต่อการจัดแสดง Soft Power ของรัฐบาล ในการประชุม APEC 2022. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 2(1), 15-42.
Joseph S. Nye, Jr. (2005). The future of Power (United State: Public Affairs, pp. 94-95.
Joseph S. Nye. (2004). Soft Power the Mean to Success in World Politics. United State: Public Affairs.
Ministry of Education. (2008). Basic education core curriculum B.E. 2551 (A.D. 2008). Bangkok: Agricultural Cooperative Federation of Thailand Limited.
OECD. (2021). Education at a glance 2021: OECD indicators. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/b35a14e5-en.
