การบูรณาการปัญญาประดิษฐ์กับอาชีวศึกษาเพื่อการพัฒนากำลังคนในอุตสาหกรรมยุคใหม่: กรณีศึกษานครเซินเจิ้น ประเทศจีน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษานโยบายและแนวทางการบูรณาการปัญญาประดิษฐ์กับอาชีวศึกษาในบริบทของประเทศจีน 2) วิเคราะห์รูปแบบและกลไกการดำเนินงานผ่านกรณีศึกษานครเซินเจิ้น 3) สังเคราะห์องค์ประกอบการพัฒนากำลังคนในอุตสาหกรรมยุคใหม่ และ 4) เสนอแนวทางเชิงนโยบายสำหรับการประยุกต์ใช้ในบริบทประเทศไทย การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การศึกษากรณีศึกษา การวิเคราะห์เอกสาร และการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน โดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) และการวิเคราะห์เชิงธีม (Thematic Analysis) เพื่อให้ได้ข้อค้นพบเชิงลึกและสามารถสังเคราะห์เป็นองค์ความรู้ใหม่ได้อย่างเป็นระบบ ผลการวิจัยพบว่า 1) ประเทศจีนได้กำหนดให้ปัญญาประดิษฐ์เป็นยุทธศาสตร์สำคัญของการพัฒนาประเทศ โดยบูรณาการนโยบายด้านการศึกษา เทคโนโลยี และอุตสาหกรรมเข้าด้วยกัน เพื่อพัฒนากำลังคนที่มีสมรรถนะสอดคล้องกับอุตสาหกรรมยุคใหม่ 2) นครเซินเจิ้นมีกลไกการดำเนินงานที่เชื่อมโยงภาครัฐ สถานศึกษา และภาคอุตสาหกรรม โดยนำปัญญาประดิษฐ์มาใช้ในการจัดการเรียนรู้ การพัฒนาหลักสูตร และการพัฒนาทักษะแรงงานผ่านระบบการฝึกอบรมขนาดใหญ่ 3) องค์ประกอบสำคัญของการพัฒนากำลังคนในอุตสาหกรรมยุคใหม่ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ การขับเคลื่อนเชิงนโยบาย การจัดการเรียนรู้ด้วย AI  การบูรณาการการศึกษาและอุตสาหกรรม  และรูปแบบการพัฒนากำลังคน 4) แนวทางเชิงนโยบายสำหรับประเทศไทยควรมุ่งส่งเสริมการบูรณาการ AI ในระบบอาชีวศึกษา การพัฒนาหลักสูตรร่วมกับภาคอุตสาหกรรม การยกระดับโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล และการส่งเสริมการพัฒนาทักษะกำลังคนอย่างต่อเนื่อง โดยผลการวิจัยครั้งนี้ก่อให้เกิดองค์ความรู้ที่เป็นประโยชน์ต่อการกำหนดนโยบาย การพัฒนาระบบอาชีวศึกษา ตลอดจนเป็นฐานความรู้สำหรับการพัฒนานวัตกรรมทางการศึกษาต่อไปในอนาคต

คำสำคัญ: ปัญญาประดิษฐ์, อาชีวศึกษา, การพัฒนากำลังคน