Teaching Management of Thai Dance Subjects in the 21st Century technical article
Main Article Content
Abstract
In this article, the author wants to present the trends in teaching Thai dance in the 21st century, methods of coping with changes according to the global situation, as a guideline for teachers, students, and society to be aware of the trends and principles of teaching Thai dance in a direction that promotes and supports educational activities in a better way. It should not be stuck with old things, but technology can be applied in conjunction with teaching and learning to enhance effectiveness. The characteristics of a desirable Thai dance teacher in the 21st century must include a spirit of teaching, knowledge, expertise, depth, and the ability to adapt to changes in society and technology. It is not limited to just transferring knowledge in the old way. And must have continuous self-development. In terms of the guidelines for teaching Thai dance in the 21st century to be effective, consistent with the characteristics of a desirable Thai dance teacher in the 21st century, the main focus is on the learner. By understanding, reaching, and being important to the rapid changes in the world, teachers must be able to adjust and develop according to the trends and needs of society. But one thing that teachers must still have is ethics or the spirit of being a teacher. As a teacher of Thai dance For the younger generation of Thais to know, continue and preserve the arts of the Thai nation in the current social change situation, it is necessary to improve or change the teaching methods of Thai dance to stimulate and strengthen the teaching and learning to be effective because the change is like a double-edged sword in that teachers have a duty to adjust and instill consciousness, build people, build the nation, and maintain Thai culture through teaching Thai dance in the 21st century
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2560). คู่มือการสอนนาฏศิลป์ไทย. สำนักพิมพ์การศึกษาภาควิชานาฏศิลป์.
เกิดพงศ์ จิตรหลัง. (2562). คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาวิทยาลัย
ราชภัฏยะลา. 14(1), 139.
ชลธิชา สุขสำราญ. (2565). นาฏศิลป์ไทยเสริมสร้างบุคลิกภาพสำหรับเด็กวัย 6-12 ปี. วารสารดนตรีและ
การแสดง. 2(2), 65.
ชัญญภัทร ภัคพิพัฒน์สกุล พิจิตรา ธงพานิช นิราศ จันทรจิตร. (2566). การพัฒนาผลการเรียนรู้และเจตคติต่อ
การเรียนนาฏศิลป์ตามแนวคิดการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทยสร้างสรรค์ประกอบการเรียนแบบร่วมมือ
ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารการบริหารและนิเทศการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 14(2).
-46.
ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.
กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ธานี มังกะโรทัย. ครูชำนาญการพิเศษ สังกัด วิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทอง สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์.
(26 กุมภาพันธ์ 2568). สัมภาษณ์.
นพดล อินทร์จันทร์ (2565). แนวทางการพัฒนาภาพลักษณ์ และคุณลักษณ์ของครูศิลปะการแสดงในศตวรรษ
ที่ 21. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. 10(1), 189.
นาวี สาสงเคราะห์. อาจารย์ สังกัด วิทยาลัยนาฏศิลป์สุพรรณบุรี สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์. (25 กุมภาพันธ์
. สัมภาษณ์.
ประวิทย์ ฤทธิบูลย์. (2558). นาฏศิลป์ไทย : สื่อทางวัฒนธรรมที่มากกว่าความบันเทิง. วารสารศิลปกรรม
ศาสตร์วิชาการ วิจัยและงานสร้างสรรค์, 2(1). 115
รุ้งนภา ชุมประเสริฐ และจุไรศิริ ชูรักษ์. (2565). การจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของ
แฮร์โรว์ร่วมกับการใช้สื่อประสมที่มีต่อทักษะการปฏิบัติทางนาฏศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1.
วารสารครุศาสตร์สาร. 16(2) ,206-207.
ลดาวัลย์ ก๊กตระกล. (2561). ผลการใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ เรื่อง การสร้างงานจากโปรแกรม
ประมวลคํา สําหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 5. ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตร
การสอน และเทคโนโลยีการเรียนรู้ (ประถมศึกษา) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วริศนันท์ เดชปานประสงค์, มงคล ไชยวงศ์, อัครวุฒิ จินดานุรักษ์, ไตรรัตน์ พิพัฒโภคผล, และพลอยปภัส
จิตรัตน์สรณ์. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะปฏิบัติของผู้เรียน. วารสารวิชาการ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ. 8(2), 431.
ศิริรัตน์ เขมาชีวะ และจงกล บัวแก้ว.(2567).การจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์
ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะปฏิบัติการทำขนมไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2.
วารสารครุศาสตร์ปัญญา. 3(2), 4.
ศิริพร อนุสภา, สุวิทย์ สลามเต๊ะ, สราวุธ และซัน.(2565).เยาวชนไทยกับการศึกษาในยุคศตวรรษที่ 21. วารสาร
บริหารการศึกษา มศว. 19(37), 214-215.
ศิริธร นวมนาม. ข้าราชการครูวิทยฐานะชำนาญการพิเศษ โรงเรียนเทศบาล 3 ประชายินดี จังหวัดราชบุรี.
(26 กุมภาพันธ์ 2568). สัมภาษณ์.
สายพิน สีหรักษ์. (2568). หลักการวางแผนและการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. เอกสารประกอบการ
สัมมนาการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ในห้องเรียนสู่งานวิจัย คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลยเทคโนโลยี
ราชมงคลธัญบุรี.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรัตนา ปญจพรอุดมลาภ และ วัชรินทร ศรีรักษา. (2559). การจัดกิจกรรมการเรียนรูสาระนาฏศิลป์ที่เน้น
ทักษะปฏิบัติ ตามรูปแบบการสอนของ HARROW เรื่อง พื้นฐานนาฏศิลป์ไทย ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5.
วารสารศึกษาศาสตร ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 10(3), 25-26.
เสาวรี ภูบาลชื่น. (2565). การสอนนาฏศิลป์ในยุคศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัย
มหาสารคาม. 16(2), 7.
Office for Promotion of Social Learning and Improve the Quality of Youth. (2014).Lifting Quality
Teachers in Century 21.Materials SymposiumAphiwat Learning Turning point to Thailand.6-
May 2014. N.P.
Saavedra, A. R., & Opfer, V. D. (2012). Teaching and learning 21st century skills: Lessons from
the learning sciences. International Academy of Education.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st Century Skills: Learning for Life in Our Times. Jossey-Bass.