The Administration Model for Developing Communities Relationship of Primary Schools under the Chanthaburi Primary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this study were to 1) investigate the current conditions of community–school relationship development in primary schools under the Chanthaburi Primary Educational Service Area Office, and 2) develop and evaluate an administrative model designed to enhance community–school relationship development in these schools. The research was conducted in two phases. Phase 1 examined the existing conditions of community–school relationships, while Phase 2 focused on developing and validating an administrative model. The sample comprised 189 school principals in the 2024 academic year. Research instruments included a questionnaire, a semi-structured interview form, and a model evaluation form. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. The findings revealed that community–school relationship development comprised seven components: school and public relations, community service, participation in community activities, community involvement and support, the area of basic education, school board, trust and social relationships, and sustainable development, with the overall level rated as high. The resulting CHAN-RELATE Model consisted of four elements: fundamental principles, objectives, seven core components, and implementation procedures based on the Deming Quality Cycle (PDCA). The evaluation indicated that the model’s appropriateness and feasibility were rated highly.
Keywords: School Administration, Community Relations, Chanthaburi Primary Educational Service Area Office
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จารุภา ทรัพย์มี. (2560). การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนของโรงเรียนในกลุ่มโรงเรียนศรีราชา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3. [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
ชัชปพงศ์ ไทยเพชร์กุล. (2567). รูปแบบการบริหารการพัฒนาการพึ่งตนเองและการปรับตัวของเด็กและ
เยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน สังกัดกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา]. ฐานข้อมูลคลังปัญญาดิจิทัล มหาวิทยาลัยพะเยา (UP Digital Collections: UPDC).
ธีระ รุญเจริญ. (2554). ความเป็นผู้บริหารมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา.
กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
นพธี หอมชื่นชม. (2564). การบริหารความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการจัดการเรียนรู้ของครูในสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดนครปฐม. วารสารบริหารการศึกษา มศว SWU Educational Administration Journal, 19(36). https://ejournals.swu.ac.th/index.php/EAJ/article/view/14789
นฤมล เส็งวัฒน์. (2564). สภาพการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนและศึกษาแนวทางการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลกเขต 2. [บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
นาวิน แกละสมุทร. (2562). การส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน ของโรงเรียนวัดใหญ่บ้านบ่อ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
พนิจดา วีรชาติ. (2552). การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ยุทธนา เกื้อกูล. (2560). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม
จังหวัดชายแดนภาคใต้. [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาอิสลามศึกษา,
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์].
รัตนา กาญจนพันธุ์. (2556). ความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Bartol, K. M., and Martin, D. C. (1997). Management. (2nd ed.). New York: McGraw Hill.
Heinz Weihrich, Harold Koontz. (1993). Management, A Global Perspective. 10th (ed.),
McGraw Hill.
Holt, R. C. (1993). Very Simple Classification Rules Perform Well on Mostly Commonly. Used Datasets. Machine Learning, 11(1).
Simon, Herbert A. (1950). Administrative Behavior. New York: McMillan.
